Τάνια Τσανακλίδου: Η ζωή, η τέχνη, οι έρωτές της και οι ανατρεπτικές ιδέες της

Oι ερμηνείες της είναι εκπληκτικές, το πάθος της όμως σε συνδυασμό με το ταλέντο είναι που έχει αφήσει ιστορία και συνεχίζει να μας συγκινεί και εμάς και τις νεότερες γενιές. Η Τάνια Τσανακλίδου ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που τραγουδούν και παίζουν θέατρο με τη ψυχή τους, που έχουν όραμα ιδεολογία και χρησιμοποιούν την τέχνη ως όχημα για να μεταδώσουν αξίες, σκέψεις, ιδέες. Τα τελευταία χρόνια έχει «αποσυρθεί» από το τραγούδι και περπατά στο θεατρικό σανίδι οι «μοίρες»της, το πάτωμα,  το «γερνάω μαμά» και τόσες άλλες μελωδίες θα κυνηγούν και εκείνη και εμάς για μια ζωή.

Τα παιδικά και νεανικά της χρόνια

Γεννήθηκε στη Δράμα αλλά μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και σε ηλικία 8 ετών συμμετείχε στο παιδικό θέατρο Μαίρης Σοϊδου. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στο «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του θιάσου Μυράτ-Ζουμπουλάκη. Τελείωσε το σχολείο και σπούδασε αρχαιολογία και θέατρο ενώ ασχολήθηκε παράλληλα και με το χορό. Στα χρόνια μαθητείας στη δραματική σχολή έλαβε μέρος στο χορό αρχαίου δράματος και έπαιξε σε διάφορες παραστάσεις του Κ.Θ.Β.Ε.

tsanaklidou7

Από τα δώδεκά της χρόνια αρχίζει να φαίνεται πως το πνεύμα της είναι εξαιρετικά ανήσυχο… «Πήγα στην πρώτη μου διαδήλωση σε ηλικία 12 ετών. Ήταν η εποχή που πλακώνονταν οι Λαμπράκηδες με τους τύπους της ΕΡE. Από τη δημοκρατική μου καταγωγή απουσίασαν τα βύσματα για να μας βολέψουν κάπου και, έχοντας γονείς με ελεύθερο πνεύμα και σχεδόν μποέμικη διάθεση, ταλαιπωρηθήκαμε οικονομικά, αφού όσα βγάζαμε τα τρώγαμε αμέσως, κάτι που το χαίρομαι, γιατί δεν είμαστε μίζεροι, κανένα από τα πέντε αδέρφια» έχει δηλώσει στην εφημερίδα Αυγή.

«Όλοι έχουμε κάκιστη, ελεεινή σχέση με το χρήμα. Έχουμε ζήσει πολλές ζωές κι έχουμε βιώσει βαθιές ηδονές και συγκινήσεις. Έχουμε μάθει να χαιρόμαστε το τίποτα. Έτσι μεγαλώσαμε (…) Υπήρξα ένα πολύ ζωηρό παιδί, με τα παιχνίδια στις αλάνες και τις αλητείες, αλλά διάβαζα σαν παλαβή. Σαν να μην μου έφτανε η ζωή που ζούσα και ήθελα και μιαν άλλη».

Σε ηλικία 21 χρόνων ήρθε στην Αθήνα έχοντας παρατήσει στη μέση τις σπουδές της αρχαιολογίας αλλά έχοντας το δίπλωμα της ηθοποιού. ‘Επαιξε στο παιδικό έργο «Μορμόλης» της Ξένιας Καλογέροπούλου ενώ το βράδυ τραγουδούσε στη μπουάτ «Λύδρα» με το Γιάννη Μαρκόπουλο.Το 1975 δούλεψε στο θέατρο Τέχνης με τον Κάρολο Κουν στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ.

tsanaklidoy

Το 1978 συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια».Την ίδια χρονιά εκπροσωπεί την Ελλάδα στο φεστιβάλ τραγουδιού της Γιουροβίζιον με το τραγούδι «Τσάρλι Τσάπλιν» που καταλαμβάνει την 9η θέση. Την επόμενη χρονιά παίζει την «Πιαφ» στο Αθηναϊκό κηποθέατρο και το 1990 παίρνει μέρος σε επιθεώρηση του Σταμάτη Φασουλή.

Οι διεθνείς διακρίσεις 

Αν ήταν άλλη, θα το είχε κάνει μεγάλο θέμα. Η Τάνια Τσανακλίδου όμως σεβόμενη πρώτα από όλα το ίδιο της το ταλέντο είναι πάντα ψύχραιμη μπροστά στη μεγάλη επιτυχία. Τραγούδησε  «τα παιδιά του Πειραιά» στο γκαλά απονομής βραβείων Καννών. Το 1980 απέσπασε  βραβείο ερμηνείας στο γαλλικό φεστιβάλ «Rose d’or».

Οι συνήθειες και η καθημερινότητά της

Η Τάνια Τσανακλίδου ζει τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια στο Παγκράτι, μια γειτονιά που αγαπά πολύ. Της αρέσει να κάνει βόλτες στα Εξάρχεια αλλά ποτέ με αυτοκίνητο το οποίο και αποστρέφεται.

«Ό,τι γίνεται με τα πόδια με ευχαριστεί, όταν πρέπει να πάρω το αυτοκίνητο γίνομαι κομμάτια. Έχω ένα σπίτι στο Πήλιο και όποτε δεν δουλεύω την κοπανάω από την Αθήνα και ζω εκεί. Γύρω στους έξι μήνες το χρόνο, όταν είμαι τυχερή, γιατί δεν είμαι και πάντα. Όταν κάποια πράγματα νομίζεις ότι τα γεύτηκες, πρέπει να φύγεις, αλλά είναι καλό να μένεις και να γεύεσαι. Αγαπώ πάρα πολύ τη φύση. Αγαπώ το χώμα, τα δέντρα, με θεραπεύουν οι μυρωδιές του δάσους» γράφει στην εφημερίδα Lifo.

Ο αγαπημένος της Μηνάς, η μοναξιά και ο έρωτας

Έχει έναν σκύλο το Μηνά, τον οποίο αγαπά πολύ. Κάποτε σε ένα μαγαζί που εργαζόταν κατάφερε να μαζέψει με τη βοήθεια των θαμώνων πέντε χιλιάδες ευρώ για τα αδέσποτα. Μαζί με τον Μηνά λέει, βυθίζεται στον καναπέ στις μεγάλες καταθλίψεις. Είναι και μοναχικός και κοινωνικός άνθρωπος ταυτόχρονα. Τη μοναξιά την επιδιώκει αλλά μπορεί να τρελαθεί όπως η ίδια λέει αν περάσουν δυο ώρες και δε μιλήσει σε άνθρωπο.

tsanaklidou.jpg

Ο έρωτας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή της αλλά γάμο και οικογένεια δε σκέφτηκε ποτέ… «Δεν μου αρέσει ούτε να πηγαίνω στους γάμους και να βλέπω αυτήν τη γελοία σκηνή να ταΐζει ο ένας τον άλλον τούρτα. Θα ‘θελα να παντρευτώ χωρίς δεξίωση σε ένα ξωκλήσι. Είμαι πολύ ρομαντική. Έχω ένα όνειρο. Να πάω σ’ ένα μεγάλο κτήμα και να χτίσω ένα κοινόβιο. Να έχει μια μεγάλη κουζίνα. Να μαγειρεύουμε εκεί όλα μου τα αδέρφια με παιδιά και συζύγους και γύρω γύρω να έχουμε μικρά σπιτάκια. Είναι απαραίτητο να ιδιωτεύεις». 

Η κρίση ηλικίας στα 40

Η Τάνια Τσανακλίδου προτιμά να αφήνει τα μαλλιά της άσπρα, ακολουθώντας τη φυσική πορεία και τη γοητεία του χρόνου… Κάποτε η ηλικία της όμως την τρόμαξε όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Αντώνη Μποσκοίτη. «Στα 40 μου, που λες, που ήμουν και κουκλάρα, μου φέρνουν τα ανίψια μου μια τούρτα στα γενέθλιά μου. Είπα τότε ότι θα σβήσω 40 κεράκια, γιατί ήταν μια σημαντική επέτειος στη ζωή μου. Σημειωτέον, επειδή τα γενέθλιά μου έπεφταν πάντα σχεδόν μες στη Μεγάλη Εβδομάδα, σπάνια τα γιορτάζαμε στο σπίτι μου. Την ώρα, λοιπόν, που σκύβω να σβήσω τα κεράκια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη και βλέπω μια μούρη κρεμασμένη… Μια εικόνα του εαυτού μου που δεν την ήξερα. Παθαίνω σοκ. Σοκ! Δεν έβλεπα την ώρα να φύγουν όλοι και μόλις έφυγαν, πατάω ένα κλάμα! Μπήκα στην πρώτη κρίση ηλικίας στα 40 μου, μολονότι ήμουν ακόμα και όμορφη και δημιουργική! Έκανε πάρα πολύ καιρό να μου περάσει η κρίση αυτή. Την ίδια περίοδο είχα και σχέση με τον Άλκη Κούρκουλο, έναν πολύ νεότερό μου άνδρα, κι αισθάνθηκα πραγματικά πολύ άσχημα!»

«Από τα 35 μου μέχρι τα 40, όσο κράτησε η σχέση μου με τον Άλκη, τεσσεράμισι χρόνια περίπου. Ντράπηκα που είχα σχέση με έναν άνδρα, ένα αγόρι, την ίδια ώρα που έβλεπα να ‘χουν κρεμάσει τα μούτρα μου».

Οι φίλοι της δεν είναι διάσημοι, είναι καθημερινοί άνθρωποι. Μεγάλη αγάπη όμως, έχει για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου είναι ένας άνθρωπος σταθμός στη ζωή της, τον οποίο εκτιμά απεριόριστα και έχουν πολύ καλή, φιλικά σχέση.

8

Για ποιους τραγουδά η Τάνια Τσανακλίδου;

Αν και εμπορική ερμηνεύτρια με τεράστια επιτυχία στην ελληνική μουσική σκηνή, η Τάνια δεν αρεσκόταν ποτέ στους μεγάλους χώρους και τις πίστες. Τα χαρούμενα τραγούδια δεν είναι το καλύτερό της, προτιμά τη μελαγχολία στην καλλιτεχνική της έκφραση. Το οικονομικό κόστος όμως όπως η ίδια συχνά αναφέρει ήταν μεγάλο.

Στην Τάνια δεν αρέσει η νοοτροπία της μάζας:

«Ήμουνα παλιά σ’ ένα κοσμικό μαγαζί. Μια μέρα το κοινό δεν μου άρεσε καθόλου. Ακύρωσα τον εαυτό μου, κατέβασα τα ρολά και δεν τους έδωσα τίποτα. Ήμουνα δυστυχής, κομμάτια πεταμένα. Με πλησιάζει ένα παιδί και μου λέει: «Κυρία Τσανακλίδου, έκανα οικονομίες δύο μήνες για να ‘ρθω να σας ακούσω». Δεν φαντάζεσαι πόσο ντράπηκα. Μου ‘γινε μάθημα. Τώρα αν καμιά φορά είναι κάπως το κοινό ή εγώ είμαι κάπως, κάθομαι και σκέφτομαι πως υπάρχει ένας που έκανε θυσία να έρθει να με δει και δεν έχω δικαίωμα να τον φτύσω».

Πολλές φορές έχω τραγουδήσει για έναν… 

«Πολλές φορές έχω τραγουδήσει για έναν. Φέτος ίσως είναι από τις λίγες φορές που δεν τραγουδώ για κάποιον. Έστηνα πάντα τα προγράμματά μου, τις παραστάσεις μου για κάποιον. Φέτος δεν είχα για κανένα. Περιέργως με ελευθέρωσε. Στον έρωτα θέλω να κατακτήσω τον άλλον. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ένας που με ερωτεύτηκε. Θέλω να τον ερωτευτώ και αφού συμβεί αυτό θα κάνω όλα τα παλαβά πράγματα για να τον κατακτήσω».

Μια καριέρα μεγάλη.

Το 1981 έπαιξε τον ρόλο της Εντίτ Πιάφ στο Αθηναϊκό Κηποθέατρο, όπου απέσπασε υμνητικές κριτικές. Η ίδια θεωρεί την Πιάφ σαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καριέρας της, ενώ της έχει αφιερώσει δίσκο όπου διασκεύασε τραγούδια της, ήταν ο δίσκος «Piaf» (1981). Στα μέσα της δεκαετίας ξεκινά μια συνεργασία με τον Γιάννη Σπανό με τους δισκους «Φίλε» (1982) και «Της βροχής και της νύχτας» (1984). Το 1988 γνωρίζει και συνεργάζεται με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου όπου μαζί δημιουργούν τον δίσκο «Μαμά γερνάω», έναν από τους καλύτερους δίσκους της, όπου εμπεριέχονται μερικά από τα πλέον κλασικά και διαχρονικά τραγούδια της.

Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 έκανε μεγάλες συναυλίες στο εξωτερικό.

Το 1990 κυκλοφορεί τον εμβληματικό δίσκο «Αλλιώτικη μέρα» και το 1995 με τον δίσκο «Τραγούδια του παράξενου κόσμου» σε συνεργασία με το συνθέτη Γιώργο Ανδρέου. Το 1996 δημιούργησε με τον πιανίστα Τάκη Φαραζή «Το μαγικό κουτί», μία μουσικοθεατρική παράσταση που βασίστηκε στο ποίημα της Κικής Δημουλά «Ο πληθυντικός αριθμός». Η συνεργασία της  με τον Μιχάλη Δέλτα στον δίσκο «Το χρώμα της μέρας» που είχε έντονα το στοιχείο της ηλεκτρονικής μουσικής άφησε εποχή. Το  2009 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Προσωπογραφία».

 Οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις την ταράζουν και το 2011 αποφασίζει να αποσυρθεί στις Μηλιές Πηλίου φτιάχνοντας την δική της γωνιά «Το ρόδο και το αηδόνι». Η περίοδος της οικονομικής κρίσης γεννά μέσα της μια ανάγκη, να βγει στους δρόμους και να τραγουδήσει για τον κόσμο, στο πεζοδρόμιο. Ήταν ο δικός της τρόπος να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη αυτή η άμεση επαφή με το κοινό.

Η ιστορία ενός τραγουδιού: «Μαμά Γερνάω»

Τη δεκαετία του 80 η Τάνια Τσανακλίδου συνεργαζόταν με το Σταμάτη Φασουλή, τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου για τη δημιουργία μιας επιθεώρησης. Ψάχνοντας όνομα εκείνη πέταξε το… «Μαμά γερνάω». «Δεν πας σπίτι σου να γράψεις κανένα τραγούδι;” της είχε απαντήσει ο Φασουλής.

”Είχαμε γνωριστεί με τα παιδιά και όλο λέγαμε να κάνουμε κάτι μαζί, αλλά δεν καθόταν. Εν τω μεταξύ παθαίνει η μητέρα μου. Νοέμβρης του ’86. Είμαι στα χάλια μου εγώ, δεν θέλω να βγαίνω, να τρώω, περνάω δύσκολα. Ένα βράδυ, αρχές του άλλου χρόνου, με τραβάνε τα παιδιά να πάω στην παράσταση τους, να βγω λιγάκι, και όντως πάω στη «Λεωφόρο Α», όπου τραγουδούσαν η Άλκηστις και η Ελευθερία. Είμαι όμως χάλια. Απαρηγόρητη. Μου λένε πάλι να κάνουμε κάτι μαζί και τους απαντώ, «παιδιά, ούτε δίσκο θέλω, ούτε τίποτα. Το μόνο που θα είχε τώρα νόημα για μένα θα ήταν ένα τραγούδι που θα έλεγα στη μάνα μου ό,τι δεν πρόλαβα να της πω», διηγείται η Τάνια στην εφημερίδα «Τα Νέα» και τη στήλη ”Ένα τραγούδι μια ιστορία”.

«Περνάνε λίγες ημέρες και ένα βράδυ, που παίζουμε χαρτιά με το Σταμάτη, καταλαβαίνω ότι το πάει από ‘δω, το πάει από ‘κει, κάτι θέλει να μου πει. Στο τέλος δεν αντέχει και μου το ξεφουρνίζει: «Σου ‘χει γράψει ένα η Λίνα που δεν θα το πιστεύεις». Έτσι όπως είμαστε, παρατάμε τα χαρτιά, τα παρατάμε όλα και δίνουμε ραντεβού με τη Λίνα. Αυτό το τραγούδι, όντως δεν μπορούσα να το προβάρω όπως τα άλλα που έγιναν για τον δίσκο. Δεν το άντεχα. Έτοιμος ήταν ο υπόλοιπος, αλλά αυτό δεν μπορούσα…Πρώτη φορά λοιπόν μπαίνουμε και οι τρεις στο στούντιο να ψάξουμε τόνο και αρχίζω… Κάποια στιγμή ψάχνω να τους βρω και είχαν εξαφανιστεί όλοι. Ο Σταμάτης, ο ηχολήπτης, όλοι. Μόνο η Λίνα έκανε ότι διάβαζε εφημερίδα. Όλοι μέσα στο στούντιο έκλαιγαν».

Ο ανατρεπτικός λόγος της

Οι παρεμβάσεις της στην κοινωνία με έναν λόγο ανατρεπτικό και εμπεριστατωμένο είναι τόσο εύστοχες και δυναμικές που δύσκολα μπορεί κανείς να τους αντισταθεί και να μη διαβάσει ένα κείμενό της, μια δημοσίευση ή ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Τάνια Τσανακλίδου διαφέρει από τις άλλες μεγάλες ερμηνεύτριες που πνίγονται στη ματαιοδοξία και τον comme il faut ναρκισσισμό τους.

«Το κακό είναι ανίκητο, υπάρχει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας που είναι αστάθμητος. Αυτό το ξέρει ο καπιταλισμός και γι’ αυτό φοβάται τόσο και για αυτό οργανώνεται τόσο πολύ. Ξέρουν ότι όσο στριμώχνεις τον άλλον στη γωνία, κάποια στιγμή θα χυμήξει, χωρίς να νοιάζεται για τη ζωή του, και θα σε ξεσκίσει. Όταν τα πράγματα είναι οριακά, μπορεί να ξεσπάσει άγρια. Και τι δεν είναι οριακό; Οι συντάξεις; Οι συμβάσεις εργασίας; Είναι μισθοί αυτοί που έναν ολόκληρο πληθυσμό τον καταδικάζουν στη φτώχεια και στην ανασφάλεια; Που σε λίγο στα νοσοκομεία θα πετάνε έξω όσους είναι ανασφάλιστοι για να πεθάνουν; Που οι καρκινοπαθείς δεν θα έχουν φάρμακα;

Βλέπω την οργή. Έχουμε στριμωχτεί, ο ζωτικός μας χώρος έχει ελαττωθεί κι όταν θα φτάσει να γίνει ασφυκτικός, ουαί κι αλίμονο σε αυτόν που θα βρεθεί μπροστά μας. Θα γίνουν τέρατα. Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα άγριο θεριό άμα του στερήσεις τον ζωτικό του χώρο. Να ξέρουν λοιπόν αυτοί ότι οδηγούν την κοινωνία σε μια τρομακτική μελλοντική αγριότητα. Που δεν θα γλιτώσουν ούτε οι ίδιοι», είχε δηλώσει πρόσφατα σε μια από τις πιο δυναμικές παρεμβάσεις που έκανε μέσω της συνέντευξης που έδωσε στην εφημερίδα Αυγή και στη δημοσιογράφο Ζούση Μάνια.

Δεν έπαψα ποτέ να είμαι θεατρίνα…

Λέει η Τάνια Τσανακλίδου και περπατά πια περίσσιο ταλέντο στη θεατρική σκηνή παίζοντας το «Χάρολντ και Μωντ» με τον Θανάση Τσαλταμπάση, έναν άνθρωπο που εκτιμά πολύ. «Με το που πατάω το πόδι μου στη σκηνή, σαν να συνδέομαι σε μια πηγή τρομακτικής ενέργειας. Ζωντανεύω. Και δεν καταλαβαίνω πώς τα τελευταία χρόνια, που αποφάσισα να μην δουλεύω, απομάκρυνα τον εαυτό μου από τη σκηνή».

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Τα τελευταία άρθρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: