Γιάννης Πουλόπουλος: Η δουλειά στην οικοδομή, το ποδόσφαιρο, οι επιτυχίες και οι απόψεις του για τη ζωή

Ο Γιάννης Πουλόπουλος ο μεγάλος ερμηνευτής του «Μεγάλου κύματος» και μια από τις πιο ωραίες φωνές της χώρας μας έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2020 σε ηλικία 79 ετών. Ο τραγουδιστής αντιμετώπιζε προβλήματα πνευμονολογικά.

Η ζωή του και τα παιδικά χρόνια

Γεννήθηκε το 1941 στην Καρδαμύλη της Μάνης και μεγάλωσε στην Αθήνα, αρχικά στο Μεταξουργείο και έπειτα στο Περιστέρι, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν εύκολα, από την ηλικία των πέντε ετών έμεινε ορφανός από μητέρα και μεγάλωσε με τον πατέρα του που ήταν εργάτης και τον μικρό του αδερφό Βασίλη. Ο Γιάννης ήταν καλός μαθητής αλλά το ταλέντο του στο τραγούδι ήταν εμφανές από εκείνη την ηλικία.

περιστερι2

Η γειτονιά όπου μεγάλωσε σήμερα 

poulopoulos2

Ανακάλυψε πως μπορούσε να τραγουδήσει καλά και αυτός ακούγοντας στο ραδιόφωνο Καζαντίδη Αγγελλόπουλο και άλλους σπουδαίους ερμηνευτές της εποχής.  Άκουγε όμως και κακούς τραγουδιστές. Αυτοί του έδωσαν το έρισμα για να καταλάβει ποια φωνή είναι καλή και άλλη κακή και συγκρίνοντάς τες και με τη δική του.

Η οικοδομή και η καριέρα του τερματοφύλακα

Σαν νέος ήταν πολυπράγμων. Εργαζόταν ως ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος. Μάλιστα εκείνη την εποχή υπήρχε νόμος που απαγόρευε στα παιδιά κάτω των δεκατεσσάρων ετών να εργάζονται σε ανεγέρσεις κτιρίων. Όταν η επιτροπή που έκανε ελέγχους έφτανε στα εργοτάξια όπου εργαζόταν ο Γιάννης, οι συνάδελφοί του τον κρύβανε για να μη καταλάβει κανείς τίποτα.

ιεροθεος

Γήπεδο Αγίου Ιεροθέου

Του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο στον Ιερόθεο τη γειτονιά που μεγάλωσε και στον Ατρόμητο Περιστερίου. Ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει είχε πει για την σύντομη καριέρα του τερματοφύλακα: «Ηταν το 1957, ήμουν 16 χρόνων όταν άρχισα να παίζω στον Άγιο Ιερόθερο. Πήρα μέρος στα δύο πρώτα πρωταθλήματα στο πρωτάθλημα ανεξαρτήτων ομάδων και στο πρώτο στην Γ’ κατηγορία το 1959-60. Μετά πήγα στην Ηφαιστο Περιστερίου όπου έχω δελτίο

poulopoulos.jpg

Κουράστηκα πολύ, δεν ήμουν Ωνάσης…

Σπούδαζε και ηλεκτρολόγος στη νυχτερινή σχολή ΝΤΗΖΕΛ. Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν το τραγούδι και έκανε άπειρες προσπάθειες να πείσει τους παραγωγούς της Columbia να του δώσουν μια ευκαιρία. Οι απορρίψεις ήταν πολλές και υπήρξε μια περίοδος που σχεδόν καθημερινά ζητούσε μια ακρόαση. Τον πέταγαν έξω και εκείνος απορούσε, μα πώς μας πετάτε έξω χωρίς να με έχετε ακούσει; Οι ακροάσεις γίνονταν από τις έντεκα το πρωί και εκείνος αναγκαζόταν να χάσει πολλά μεροκάματα στην οικοδομή για να τον ακούσουν.

«Κουράστηκα πάρα πολύ εκείνη την εποχή γιατί έπρεπε να δουλεύω και να ασχολούμαι και με το τραγούδι. Δεν ήμουν ο Ωνάσης… ήμουν οικοδόμος ας πούμε» έχει δηλώσει σε συνέντευξή του». 

poulopoulos (1).jpg

Τελικά τα καταφέρνει και το πρώτο τραγούδι που ηχογραφεί στο στούντιο ήταν το «Κορμί μου πονεμένο», σε μουσική και στίχους του Μπάμπη Δαλιάνη, το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε μιας και ήταν ανήλικος ακόμα και απαγορευόταν από τον νόμο. Η εταιρεία το έδωσε στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Η συνάντηση με τον Μίκη Θεοδωράκη «Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή»

Εκείνη την περίοδο η Columbia, έχοντας στο δυναμικό της μεγάλο αριθμό άγνωστων και ανερχόμενων τραγουδιστών, αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση και να κάνει νέες ακροάσεις, από τις οποίες θα κρατούσε 50 άτομα. Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.

Τότε ο Γιάννης Πουλόπουλος διάλεξε να πει δύο δύσκολα τραγούδια: το «Μάνα μου και Παναγιά» και το «Παράπονο». Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: «Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή», και τελικά ήταν ο μόνος που πέρασε από αυτή την ακρόαση.

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η γειτονιά των αγγέλων», ανέβηκε το 1963 στο θέατρο Ρεξ από τον θίασο Τζένης Καρέζη – Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω Θεώ» και «Το ψωμί είναι στο τραπέζι».

Αργότερα, στη Λύρα ηχογράφησε τα περίφημα άσματα του Θεοδωράκη«Βράχο βράχο τον καημό μου», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» και «Καημός».

Ο Γιάννης Πουλόπουλος και οι μπουάτ στην Πλάκα

H καριέρα του σημαδεύτηκε από τις όμορφες βραδιές στις μπουάτ της Πλάκας, τη γειτονιά της διασκέδασης όπου όλοι οι Αθηναίοι τη δεκαετία του 60 έσπευδαν για να απολαύσουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες. Εκεί άρχισαν να μαγεύονται από τη μελωδική φωνή του, στο «Στέκι του Γιάννη», στα «Ταβάνια»…

poulopoulos3.jpg

Οι απολαβές του όμως δεν ήταν εκείνες που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν μια καλή ζωή από το ταλέντο του. Έπαιρνε 200 δραχμές αλλά παρόλα αυτά ένιωθε ευτυχισμένος: «Όταν βγήκα στις μπουάτ το μεροκάματο ήταν τόσο μικρό που δεν έφτανε» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του το 1990 στο δημοσιογράφο Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη. «Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ εύκολα, ένα νέο παιδί μπορεί να κάνει ένα δίσκο, να το πάει στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο και αν αξίζει να τον μάθουν. Αλλά ουσιαστικά σήμερα στην Ελλάδα λείπουνε οι αφοσιωμένοι του τραγουδιού, αυτοί που το κάνουν σωστά. Μην κάνεις κάτι άρπα κόλλα, κάνε κάτι να μείνει… Μην κάνεις τραγούδι σουξέ που να μείνει σουξέ κάποιους μήνες, διάλεξέ το, κουράσου και όσο αντέξεις… Το τραγούδι δεν είναι διασκέδαση, είναι επάγγελμα, δε λέμε δυο τρία τραγούδια για να χορέψουμε».  

Το 1966 είναι η χρονιά που μπαίνει για τα καλά στη δισκογραφία μετά από μια μεγάλη συναυλία  του Μίκη Θεοδωράκη στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια στην οποία συμμετείχε μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρία Φαραντούρη και τον πρωτοεμφανιζόμενο Δημήτρη Μητροπάνο μεγάλη υπόθεση να συνεργάζεσαι με τα μεγάλα ονόματα της εποχής εκείνης.

ποθλοποθλοσ9

«Βιάζονται να γίνουν όλοι Φρανκ Σινάτρα σήμερα, από τη μια στιγμή στην άλλη. Και η δικιά μου γενιά τραγουδά είκοσι χρόνια ο καθένας και δεν έχουν κουραστεί ακόμα…» είχε δηλώσει ερωτώμενος για τα ταλέντα της νέας εποχής ενώ για τη νυχτερινή διασκέδαση στη μεταγενέστερη εποχή πίστευε πως κάποιοι επιχειρηματίες «κοιτάνε μόνο το πώς θα γεμίσει το ταμείο τους και δεν τους νοιάζει αν εκείνο το τραγούδι σε εκείνη τη στιγμή είναι λάθος. Οι τραγουδιστές πάνε χωρίς πρόβα και λένε πάμε, πού πας;  στη σκηνή κάνουν τα χιλιάδες λάθη ο άλλος στο κοινό είναι μεθυσμένος και όλοι είναι ευτυχισμένοι το πρωί». 

Η παρουσία του Γιάννη Πουλόπουλου  στον κινηματογράφο: «Δεν ήμουν ηθοποιός γιατί δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου»

Τα 45άρια δισκάκια του γίνονται πολύ δημοφιλή και οι πωλήσεις ανεβαίνουν συνεχώς. Η βιομηχανία του κινηματογράφου τον εντοπίζει και ξεκινά η «κινηματογραφική» καριέρα του. Ηθοποιός δεν ήταν αλλά οι σχέσεις του με τους ηθοποιούς ήταν πολύ καλές, τραγουδούσε σε ταινίες μιούζικαλ και όχι μόνο. Πήγαινε στο γύρισμα το πρωί και μέσα σε μια μέρα είχε συνήθως ολοκληρώσει τη δουλειά του.

Η_Παριζιάνα_(αφίσα).jpg

«Παράλληλα με τη δισκογραφία που έκανα σε κάθε εταιρεία, γιατί πάντα ήμουν σε μια εταιρεία, το συμβόλαιό μου έλεγε ότι πρέπει να λέω σε κάθε ταινία και δυο τραγούδια ανεξάρτητα ποιος είναι ο συνθέτης που κάνει τη μουσική επένδυση. Στις ταινίες, τα τραγούδια δεν τα διάλεγα εγώ αλλά οι συνθέτες ήξεραν ότι γράφουνε για μένα» είχε αναφέρει στην παρουσιάστρια Ελένη Μενεγάκη. «Δεν ήμουν ηθοποιός και ούτε θα μπορούσα να γίνω γιατί… ουσιαστικά δε ξέρω τι να κάνω τα χέρια μου! 

Ο Γιάννης Πουλόπουλος συμμετέχει με τη μελωδική του φωνή σε όλο και περισσότερες ταινίες: Οι στιγματισμένοι (1966), με τον Γιώργο Φούντα και τη Μάρω Κοντού, όπου τραγουδάει μαζί με την Ελένη Κλάδη το «Πολύ αργά» και το «Σ’ αγαπώ»· Ο τετραπέρατος (1966), με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όπου ερμηνεύει το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Στον Πειραιά, στον Πειραιά»· Εκείνος κι εκείνη (1966), με την Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, όπου τραγουδάει τη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ξεγυμνώστε τα σπαθιά».

Ζωή-Λάσκαρη-Οι-Θαλασσιές-Οι-Χάντρες-αφίσα

Το 1966 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα και συνεργάζονται στο μιούζικαλ «Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966)».  Ο «Δρόμος» το άλμπουμ που δημιούργησαν μαζί και στο οποίο ερμήνευσε δέκα από τα δώδεκα συνολικά τραγούδια του έκανε ρεκόρ πωλήσεων -παρά την απαγόρευση μετάδοσής του από το τότε μονοπώλιο του ΕΙΡ/ΕΙΡΤ- έφτασε τα 3.000.000 αντίτυπα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα κανείς άλλος ελληνικός δίσκος δεν έχει πλησιάσει.

Από τις συνεργασίες του ξεχώριζε τη Βίκυ Μοσχολιού, τη Μαρινέλλα που τραγουδούσαν μαζί ακόμα και χωρίς μικρόφωνο. «Ο Θεός ήταν πάρα πολύ καλός μαζί μου» είχε κάποτε πει και εγώ προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να μην πάνε χαμένα γιατί πάντα είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να αφήνω κάτω πίσω μου».

«Είναι καλύτερα να μην κάνεις φίλους»

Οι φιλίες του ήταν πολύ λίγες, η Ρένα Κουμιώτη ήταν μια από αυτές και του συμπαραστάθηκε μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του όταν η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν καλή. Τον επισκεπτόταν συχνά στο νοσοκομείο.

 

Ο Γιάννης Πουλόπουλος δεν έκανε συχνά φίλους και πίστευε πως οι άνθρωποι δεν είναι πάντα καλοί αλλά πρέπει να κρατάμε τα καλά πράγματα και τα υπόλοιπα να τα αφήνουμε έξω από τη ζωή μας. «Είναι προτιμότερο να μην κάνει κανείς φίλους» είχε πει κάποτε. Η ζωή του πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας ήταν σεμνή μακριά από κοσμικές εκδηλώσεις, δεξιώσεις, εξόδους και φωτογραφίσεις η αυτοπροβολή και οι δημόσιες σχέσεις τον απωθούσαν.

Ο γάμος με την Μπέτυ Κοκκινάκη

Ο Γιάννης Πουλόπουλος παντρεύτηκε από κεραυνοβόλο τη σύζυγό του Μπέτυ Κοκκινάκη -Πουλοπούλου το 1985 και μαζί απέκτησαν μια κόρη το 1991. Δεν ήθελε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας να στραφούν στην προσωπική του ζωή, ακόμα και τα αυτόγραφα που του ζητούσαν οι θαυμαστές ενίοτε τον ενοχλούσαν. «Ο καλός άνθρωπος δε χρειάζεται να έχει αυλή» έλεγε «οι μεγάλοι καλλιτέχνες παίρνουν δύναμη από τον ίδιο τους τον εαυτό». 

 

Πώς άφησε το τραγούδι

Στο διάστημα 1977-89 μετά την αποχώρηση από τη Λύρα, συνεργάζεται και πάλι με τον Μίμη Πλέσσα, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κριμιζάκη, ενώ το 1982 σε ένα δίσκο που έγινε χρυσός, τραγούδησε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο τραγούδια του «Νέου Κύματος» σε δεύτερη εκτέλεση (πιάνο -επιμέλεια ορχήστρας ο Γιάννης Σπανός).

Το 1997 ο Πουλόπουλος αρχίζει μια καινούργια συνεργασία με τη Λύρα, μετά από 22 χρόνια, με το δίσκο Του τραγουδιού το βλέμμα, σε μουσική Αντώνη Στεφανίδη. Το 1998, κυκλοφορεί σε cd η ζωντανή του εμφάνιση στην Πύλη Αξιού. Το 1999 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο «Στα Όνειρά Μου Περπατώ», με τον οποίο αποφασίζει να απομακρυνθεί από τα μουσικά δρώμενα. «Δισκογραφικές εταιρείες δεν υπάρχουν, μαγαζιά δουλεύουν δύο φορές την εβδομάδα. Πώς, λοιπόν, να αναδειχθούν οι νέοι καλλιτέχνες; Κατέστρεψαν το τραγούδι, όπως κατέστρεψαν και την Ελλάδα! Είναι δυνατόν να περνούν οι Έλληνες όλα αυτά τα δεινά;  έλεγε ο Γιάννης Πουλόπουλος.

πουλοπουλος11

Τα ποιήματα του Γιάννη Πουλόπουλου

Λίγοι γνωρίζουν πως ο ερμηνευτής ασχολούταν με τη ζωγραφική, τη χαλκογραφία αλλά και την ποίηση. Εξέδωσε μάλιστα,  δύο ποιητικές συλλογές, με τίτλο Τετράδιο (1971) και Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας (1983) στις οποίες αποτύπωσε τον εσωτερικό του κόσμο και τις βαθύτερες ανησυχίες του.

 

Έρευνα – κείμενο Γιώργος Κολέτσος

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: