Κατάργηση καλλιτεχνικών, μια ύπουλη και αντιδημοκρατική απόφαση

To αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν τα καλλιτεχνικά. Δεν ήταν η ώρα του κωλοβαρέματος ή της σαχλαμάρας, για εμένα και κάποια άλλα παιδιά ήταν ένα μάθημα δημιουργίας που προσέφερε ικανοποίηση όσο κανένα άλλο. Αναρωτιέμαι αν σήμερα, πήγαινα σχολείο και καταργούταν το αγαπημένο μάθημα πώς θα ένιωθα.

Μάλλον θα ένιωθα αδικία. Είναι όντως άδικο να μη σε βοηθούν να αναπτύξεις και να εξελίξεις τη δική σου κλίση, πόσο μάλιστα όταν έχουν υποχρέωση να το κάνουν γιατί η παιδεία είναι δωρεάν, ή μάλλον την έχεις χρυσοπληρώσει και οφείλει να σου μάθει εκείνα που εσύ θέλεις να μάθεις είτε είναι δημοφιλή αντικείμενα εκπαίδευσης είτε όχι. Αλλά σε ένα κράτος γεμάτο αδικία ζούμε, γι’ αυτό λιποθυμούν παιδιά από την πείνα στη θέα μιας τυρόπιτας.

Έπειτα θα ένιωθα θυμό. Δηλαδή και τα μαθηματικά λίγοι θα τα επέλεγαν αν μπορούσαν, τη χημεία και τη φυσική επίσης αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν επειδή δεν αρέσουν σε όλους. Όντως, αξίζει να θυμώσεις όταν σου επιβάλλουν τη δύναμη της αγοράς από την εφηβεία κιόλας, εκείνη που θέλει ντε και καλά να μετατρέψει τον άνθρωπο σε φλεγματικό ον, αποστεωμένο από τις αισθήσεις και τις επιθυμίες του για να υπηρετήσει μια ανάπτυξη που όλο έρχεται και όλο κάπου χάνει το δρόμο της και κανείς δε γνωρίζει ακριβώς τι αναπτύσσει και σε ποιο βαθμό.

Το βέβαιο είναι πως θα ένιωθα και ντροπή. Στη χώρα που δημιούργησε τις βάσεις του παγκόσμιου δυτικού πολιτισμού και έθεσε τα θεμέλια των τεχνών, τα καλλιτεχνικά καταργούνται για χάρη της πλειοψηφίας. Η παιδεία όμως δεν είναι ζήτημα στατιστικής, είναι δικαίωμα όλων. Κατά τα άλλα βέβαια απορούμε όταν οι μειοψηφίες στα σχολεία δε γίνονται σεβαστές, όταν η διαφορετικότητα οδηγεί σε bullying ακόμα και σε αυτοκτονίες και ζητάμε λύσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα. Και φυσικά, γιορτάζουμε τον πολιτισμό και τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση του ελληνισμού με φιέστες, φτιάχνουμε περιπάτους στην Αθήνα με χρωματιστές μπογιές μπας και γίνουμε πολιτισμένοι και εφεύρουμε ένα σωρό ανοησίες για να δικαιολογήσουμε κονδύλια που πρέπει να δοθούν στο εθνικό προϊόν μας, τον πολιτισμό που μόνο ως έξτρα μπόνους στον εισαγόμενο τουρισμό θέλουμε να λειτουργήσει.

Το πόσο σεβόμαστε τον πολιτισμό μας φάνηκε ξεκάθαρα από τις καθυστερημένες παρεμβάσεις της κυβέρνησης και τα πενιχρά επιδόματα που μετά βίας δόθηκαν σε ηθοποιούς, καλλιτέχνες, τραγουδιστές αφού πρώτα τους έβγαλαν το λάδι και βέβαια, χωρίς κανείς να υπολογίζει τις συνθήκες της μαύρης εργασίας και των συμβάσεων της ντροπής.

Με την κατάργηση των καλλιτεχνικών συντελείται μια ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής μας και στη δημοκρατική αντίληψη των πραγμάτων μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα αποδεικνύει ξανά και ξανά πως δεν είναι κοινωνία ίσων ευκαιριών και αυτή τη φορά έρχεται να το επικυρώσει με μια βάρβαρη κατάργηση των καλλιτεχνικών στο λύκειο, με την απαγόρευσή τους.

Μα αν δε γνωρίσουν τα παιδιά την τέχνη στην εφηβεία και δεν πειραματιστούν μαζί της πότε και πώς θα το κάνουν; Ή μήπως θέλουμε η τέχνη να ανήκει σε ελάχιστους, στους λίγους, να γίνει και αυτή κληρονομικό δικαίωμα και να αποδυναμωθεί, όπως ακριβώς έγινε και με την πολιτική;

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: