Οι διαβατικοί κινηματογράφοι της επαρχίας ή αλλιώς τα παλαιά πλανόδια σινεμά

Η έβδομη τέχνη η πιο «λαϊκή» από όλες ξεκίνησε και από το δρόμο. Ακολουθώντας την τάση από το εξωτερικό οι κινηματογραφιστές και χειριστές μηχανημάτων προβολών, όργωναν κάποτε την επαρχία με ένα αυτοκίνητο, έστηναν το κινηματογραφικό πανί από χωριό σε χωριό και η Αλίκη, ο Ορέστης Μακρής, η Γεωργία Βασιλειάδου και πολλοί άλλοι σταρ ξεδίπλωναν το ταλέντο τους στον ενθουσιασμένο κόσμο που περίμενε πώς και πώς μια προβολή. Αυτός ήταν ο διαβατικός κινηματογράφος.

Ένα τέτοιο σινεμά, τον κινηματογράφο «Ρεξ» συναντήσαμε στον Μελιγαλά της Μεσσηνίας. Ένα κτίριο παλαιό, κακοσυντηρημένο σήμερα, που όμως διατηρεί ακόμα τα χρώματα των επιγραφών και φέρει τη χαρά μιας άλλης εποχής. Στέκει περήφανο στην αγορά μιας σύγχρονης κωμόπολης προδίδοντας μέσα από τα σπασμένα του τζάμια το ένδοξο παρελθόν του. Όπως μας είπαν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, στον Ρεξ γίνονταν προβολές αλλά ήταν και η βάση των πλανόδιων κινηματογραφιστών που έφευγαν με το αυτοκίνητό τους για να σκορπίσουν διασκέδαση στα κοντινά χωριά.

cinema2

μελιγαλας

Το πανί στηνόταν στις πλατείες αλλά όταν αυτό δεν ήταν δυνατόν η προβολή γινόταν ακόμα και μέσα σε στάβλους. Το βασιλικό διάταγμα του 1956 που καθόριζε τη λειτουργία των κινηματογράφων στην Ελλάδα ήταν σαφές για τους κανόνες λειτουργίας, μα ποιος νοιαζόταν για όλα αυτά…

«Κινηματογράφος είναι τόπος συγκεντρώσεως του κοινού προς παρακολούθησιν έργων προβαλλομένων υπό ειδικών μηχανημάτων προβολής κινηματογραφικών ταινιών εικόνων μετά συγχρόνου αναπαραγωγής της φωνοληψίας και της μουσικής των κινηματογραφηθεισών σκηνών ή άνευ αναπαραγωγής φωνοληψίας. Πλατεία του θεάτρου ή κινηματογράφου είναι ο προ της σκηνής χώρος της αιθούσης των θεατών, ου το δάπεδον δεν υπέρκειται του δαπέδου της σκηνής διά δημιουργίας βαθμίδων, αλλά δι’ ανιούσης κλίσεως».

cinema

cinema3

«Εν τω παρόντι διατυπουμένων διατάξεων επιδιώκεται η ασφάλεια του κοινού, των ηθοποιών και του προσωπικού εν γένει των δημοσίων θεαμάτων από κινδύνων υγιεινής, κυκλοφορίας εντός και εκτός των χώρων συγκεντρώσεως του κοινού από πυρός, ως και πανικού εξ οιασδήποτε αιτίας. Επιδιώκεται, επίσης, η αρτία διαμόρφωσις και η διάταξις αυτών από απόψεως αρχιτεκτονικής και αισθητικής ασκουμένης κατ’ ελευθέραν κρίσιν, ως και τουριστικής τοιαύτης».

boygiouklaki

Τη δεκαετία του 50- 60 ο διαβατικός κινηματογράφος γνώρισε μεγάλη άνθιση στις επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας, ήταν άλλωστε η χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά και η παραγωγή ταινιών αυξανόταν ολοένα και πιο πολύ.  Πολλοί κάτοικοι που δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν εισιτήριο έσπευδαν να παρακολουθήσουν τα έργα φέρνοντας μαζί τους τρόφιμα, φρούτα και άλλα προϊόντα από την παραγωγή τους για να τα καταθέσουν ως αντίτιμο για τη διασκέδασή τους.

Μια άλλη εποχή αθώα απλή και πολύ φωτεινή …

Ρεπορτάζ -Φωτό Γ. Κολέτσος

 

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: