25η Μαρτίου: Οι γιατροί είναι οι ήρωες, όχι οι MVP, οι αθληταράδες και οι μπουζουκτσούδες που χρυσοπληρώσαμε

Είδατε κανέναν να βάζει το χέρι στην τσέπη;

H επέτειος της 25ης Mαρτίου δεν έχει παρελάσεις φέτος, δεν έχει εξέδρες επισήμων, διαμαρτυρίες για φούστες κοντές και εκκεντρικές εμφανίσεις μαθητριών και καθηγητριών. Δεν έχει διαμάχες για Αφρικανούς και αλλοδαπούς μαθητές που κρατούν τη σημαία. Έχει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, τη μάχη που καλούμαστε να δώσουμε ο καθένας από εμάς από το σπίτι μας από τον καναπέ μας. Είναι κάτι τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα, καμία γενιά δεν έχει «πολεμήσει» με αυτό τον τρόπο αλλά είναι και ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να διεκδικήσουμε.

Τις τελευταίες ώρες και ημέρες βλέπουμε στο διαδίκτυο να βγαίνουν όλο και περισσότεροι «ειδικοί» να επαναστατούν λέγοντας πως όλα είναι ψέματα και πως δεν πρέπει να κλειστούμε σπίτι μας. Μας κοροϊδεύουν λένε, είναι όλα στημένα. Σε κάθε αγώνα, υπήρχαν και υπάρχουν «λιποτάκτες» το επικίνδυνο είναι πως στην αδράνειά τους θέλουν να παρασύρουν και άλλο κόσμο, η αδράνειά τους γίνεται αφορμή για να αποκτήσουν λίγο παραπάνω δόξα και φήμη διαδικτυακή, ίσως γιατί με αυτό τον τρόπο έχουν μάθει να υπάρχουν και να ξεχωρίζουν. Δυστυχώς για εκείνους, η κοινωνία που αγωνίζεται για την ελευθερία της δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που ξεχωρίζουν αλλά από ανθρώπους που μπορούν να γίνουν ένα με τον άλλο ακόμα και σε απόσταση.

Αν όλοι αυτοί οι «ειδικοί» που βγαίνουν και υποστηρίζουν επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία πράγματα είχαν να προσφέρουν κάτι αξιόλογο, θα βρίσκονταν σε κάποια εντατική ή σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου και δε θα προλάβαιναν να ποστάρουν και να γράψουν στο διαδίκτυο ό, τι τους κατέβει στο κεφάλι. Όλοι μας έχουμε γνώση των δικαιωμάτων μας, όλοι μπορούμε να αναγνωρίσουμε το τι είναι παραβίαση και τι είναι αναγκαία συνθήκη στο σήμερα και δεν έχουμε ανάγκη από «πατερούληδες» να μας αφυπνίσουν.

Μείνετε σπίτι και δώστε ουσία σε αυτή τη στάση σας. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθουμε στην καραντίνα πως κάνουμε μια πράξη σπουδαία που έχει νόημα και που μπορεί να σώσει το διπλανό μας και εμάς τους ίδιους. Δεν είναι απλά αδράνεια στον καναπέ, είναι ουσιαστική αντιμετώπιση της δυσκολίας, του κινδύνου. Δίνουμε ζωή στον παππού και στη γιαγιά, εκείνους που εννέα με δέκα χρόνια τώρα θυσιάζεται για να μας συντηρήσει με τη σύνταξή του, εκείνους που έσωσαν το περίφημο οικονομικό σύστημα με τη σύνταξή τους που κοβόταν και ξανακοβόταν… Θυμάστε;

Κάθε εποχή έχει τους ήρωές της. Σε αυτή εδώ την εποχή, οι ήρωες βρίσκονται μέσα στα νοσοκομεία. Είναι οι γιατροί και οι νοσοκόμοι, προς έκπληξη πολλών και προς θαυμασμό ακόμα περισσοτέρων. Δεν είναι η μπουζουκτσού με τα λαμέ, δεν είναι ο ποδοσφαιριστής, δεν είναι ο ηθοποιός με τα υψηλά κασέ. Είναι πολύ εύστοχο αυτό που πολλοί έγραψαν στο διαδίκτυο: Δίνατε εκατομμύρια στον Ρονάλντο, θα τον καλούσατε τώρα να σας σώσει τη ζωή; Ποια είναι η αξία του;

Τους γιατρούς εκείνους που έπαιρναν και παίρνουν εξευτελιστικά ποσά στις δημόσιες κλινικές έχουμε ανάγκη. Τους ανθρώπους που σπούδασαν κόπιασαν για να προσφέρουν στο κοινό καλό διαπιστώνουμε πως έχουμε ανάγκη, όχι εκείνους που εργάστηκαν σκληρά για να θρέψουν τον ναρκισσισμό τους. Σε όλους αυτούς οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και το «χρόνια πολλά» μας. Η εκκλησία σήμερα, χτυπά τις καμπάνες. Ακούσατε όμως να δίνει χρήμα στις εντατικές, να εξοπλίζει τα νοσοκομεία από το πλούσιο «υστέρημά» της; Όχι. Μόνο καμπάνες και προτροπές για πίστη. Την πίστη την έχουμε δε χρειάζεται κανένας να μας την υποδείξει. Πού πήγε εκείνη η εκκλησία που κάποτε στήριξε τους αγώνες έμπρακτα; Ο έχων τον ένα χιτώνα να δίνει το δεύτερο δηλαδή… Φυσικά και δεν τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Είμαι βέβαιος πως πολλοί κληρικοί κάνουν αυτό που οι επίσημοι δεν κάνουν.

Είδατε κανέναν αθλητή από αυτούς που θεοποιούσατε να δίνει χρήμα; Πού είναι ο διεθνής σταρ μας ο MVP μας με τα εκατομμύρια; Μην αναρωτιέστε, μαθαίνει κιθάρα στο instagram την ώρα που θα μπορούσε να στελεχώσει και να εξοπλίσει μια ολόκληρη μονάδα υγείας με το χρήμα που η φήμη που του δώσαμε. Τόσο ανόητοι ήμασταν. Και ας βγαίναμε να υποστηρίξουμε το πόσο Έλληνας είναι και το πόσο εκτιμάμε τον προσωπικό αγώνα του ακόμα. Δεν υπάρχει διάθεση ρατσιστική.

Ένας Ολυμπιονίκης μας χτες βγήκε και είπε «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναβλήθηκαν. Η αισιοδοξία και τα όσα πρεσβεύουν οι Αγώνες δεν χάνονται, ούτε αναβάλλονται. Οι Αθλητές θα συνεχίσουμε να είμαστε οι πρεσβευτές της Χώρας μας αλλά και το παράδειγμα προς την κοινωνία ειδικότερα αυτές τις δύσκολες στιγμές!». Αλήθεια, ποιο παράδειγμα δίνουν οι αθλητές; Μήπως δε ξέρουμε όλοι πως η αξία των Ολυμπιακών αγώνων εκτιμάται σε δισεκατομμύρια, η μοίρα των οποίων μέχρι τελευταίας στιγμής έμπαινε πάνω από τη δική μας μοίρα, τόσο πολύ που με το ζόρι έγινε η αναβολή της διοργάνωσης;

Οι κυρίες που γιορτάζουν με τα δικά μας λεφτά, Ολυμπιακούς και επετείους Εθνικών Επαναστάσεων, πού είναι;

Χρόνια πολλά λοιπόν, με υγεία και με την ελπίδα να μάθουμε να αναγνωρίζουμε πως οι ήρωες είμαστε εμείς, είναι οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που δε ζητάνε πολλά αλλά τα αυτονόητα που γεννήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν και αφοσιώθηκαν στο να προσφέρουν όχι μόνο στο εγώ τους, τη φήμη και το ναρκισσισμό. Ας μας γίνει, τουλάχιστον αυτό, ένα μάθημα.

Γ. Κολέτσος

 

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: