Θα ήταν καλύτερα τα ελληνοτουρκικά με τον Τσίπρα;

Tην ώρα που ολόκληρα «στρατηγικά σχέδια» καταστρώνονται στο εσωτερικό για να φέρουν την τάξη και την ασφάλεια στην Αθήνα, με αποκορύφωμα την οριοθέτηση των απεργιών και που η κυβέρνηση δείχνει τα δόντια της ώστε να ικανοποιήσει και τον τελευταίο συντηρητικό, ψυχαναγκαστικό ψηφοφόρο, ο Ερντογάν κάνει κυριολεκτικά ό, τι του κατέβει στο κεφάλι. Μετά τη συνάντησή του με τον αυστηρό Μητσοτάκη στο Λονδίνο, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ, ανακοινώνει την ψήφιση της συμφωνίας με τη Λιβύη στη βουλή.

Με ύφος στρατηγού ο Έλληνας πρωθυπουργός βιάστηκε να απολογηθεί στον Τούρκο ομόλογό του για την καθυστέρηση τονίζοντας «ήμουν με τον Τραμπ». Ενδεικτικό της όλης συμπεριφοράς η φράση. Ο κομπασμός πάντα βασίζεται στην επίκληση μιας υπερ δύναμης, το είπε με τόσο στόμφο, λες και ο Ερντογάν δεν ήταν με τον Τραμπ… Ας όψεται.

Θα ήταν τόσο προκλητική η Τουρκία αν δεν ήταν στην κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Κατά πάσα πιθανότητα ναι. Η γείτονα χώρα λειτουργεί μεθοδικά και βάση σχεδίου το οποίο αναπτύσσεται σταδιακά και σταθερά. Η απότομη εξέλιξη των πραγμάτων και η κορύφωση του θράσους όμως, ίσως έχει να κάνει και με την ελληνική ηγεσία. Ο Τσίπρας ως ηγέτης, παρά όλα τα κακά που είχε φέρει στην ελληνική κοινωνία, είχε αποδείξει ότι μπορεί να είναι ρηξικέλευθος και ανατρεπτικός όταν οι ανάγκες του, το απαιτούσαν. Η αντίσταση στην Ευρώπη, όσο κίβδηλη και αν ήταν, υπήρξε αξιοπρόσεκτη, πολλές από τις κινήσεις του στα εθνικά θέματα υπήρξαν ριζοσπαστικές, άσχετα με την ευτυχή ή ατυχή κατάληξή τους.

Όχι ότι ο ίδιος δε φέρει ευθύνες τόσα χρόνια τώρα, να θυμηθούμε τι έλεγε για τα θαλάσσια σύνορα. Ο απρόσμενος παράγοντας όμως, ήταν πιο πιθανός στην περίπτωσή του και αυτό ίσως ήταν κάτι που να λάμβανε υπόψη της η τουρκική εξωτερική πολιτική. Σήμερα, έχουμε μια κυβέρνηση που μέχρι στιγμής ορθώνει το ανάστημά της με αντικαπνιστικές καμπάνιες ρουφιανιάς, με στομφώδεις εξαγγελίες για πάταξη του εγκλήματος στην Αθήνα και εθνικές κραυγές. Εκεί που πρέπει, στο εξωτερικό δηλαδή, λειτουργεί εντελώς αντίστροφα, ως κοιμισμένη, όχι ήρεμη δύναμη με μια Ντόρα Μπακογιάννη να προσπαθεί να εξισορροπήσει τα πράγματα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης θυμίζοντάς μας πόσο αναγκαία είναι η πείρα κάποιων ανθρώπων σε περιόδους κρίσεις.

Κανείς δε γνωρίζει με ασφάλεια ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση στην ελληνοτουρική διαμάχη. Το μόνο βέβαιο είναι πως δεν πρέπει να είναι δυνατές μονάχα οι φωνές αλλά και η διπλωματία, η επίκληση του διεθνούς δικαίου και η προσφυγή σε αυτό, όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Είναι κάτι που το έχουμε ξεχάσει εντελώς, λες και η πολεμική σύρραξη είναι κάτι που μπορούμε να φέρουμε εις πέρας με επιτυχία, σε μια ήδη διαλυμένη και διαιρεμένη κοινωνία. Πολλοί δε έρχονται να υποστηρίξουν πως οι διεθνείς σχέσεις εμπορικές και μη μπορούν να διευθετηθούν με το ναυτικό δίκαιο και άρα… είμαστε καταδικασμένοι. Το κερασάκι στη σάπια τούρτα δηλαδή, που μας θέλει έρμαια στην όποια τρέλα κατεβάσει η μαξιμαλιστική τακτική ενός δικτατορικού έθνους.

Μια ματιά στους χάρτες που κυκλοφορούν στην Τουρκία αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο γρήγορα και μεθοδικά εξελίχθηκαν τα πράγματα αναφορικά με τις διεκδικήσεις.

turkish-eez-630x400.jpg

galazia-patrida-6.jpg

Αξιοσημείωτο είναι και το σχεδιάγραμμα που δημοσίευσε η εφημερίδα «Καθημερινή».

28doc20191127-thumb-large.jpg

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: