sO Cute: Η Νατάσσα Μποφίλιου είδε Netfilx έπαθε σοκ και βγήκε στους δρόμους

H Νατάσσα μας, όπως κάθε χρόνο όταν πλησιάζει μια πρεμιέρα σε ένα νυχτερινό μαγαζί, αποφάσισε να κάνει μια επαναστατική δήλωση, μη αφήνοντας την 17η Νοέμβρη να πέσει εύκολα κάτω. Διαδικτυακά λοιπόν, με χρυσό κολιέ στη φωτό προφίλ και έντονο μέικ απ έκανε την ανάρτηση:

«Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να σκύβουμε το κεφάλι στους αγώνες, στο αίμα, στη ζωή. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να πιστεύουμε στο δικαιότερο, στο ομορφότερο, στο τιμιότερο. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να φωνάζουμε ψωμί, παιδεία, ελευθερία. ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.  Για όλους».

Έτσι, πια γνωρίζουμε ότι την επόμενη φορά που θα πάμε στο κέντρο και θα μας ζητήσουν να πληρώσουμε για την πίστα, θα πούμε «ψωμί, παιδεία και τζάμπα μπουκαλάκι στην κυρία»  ώστε να είμαστε μέσα στο πνεύμα της καλλιτέχνιδος.

Το promotion βέβαια συνεχίστηκε, με μια αναλυτική συνέντευξη στην lifo όπου η καλλιτέχνις έβαλε για ακόμα μια χρονιά να παίζει η κασέτα με τις επαναστατικές δηλώσεις, το gay κοινό (λες και πρόκειται για ανθρώπους με άλλα αυτιά, εξειδικευμένα στην εκμετάλλευση της μουσικής βιομηχανίας) την ενθουσιώδη παρέα της και τους τσακωμούς που πάντα είναι γλυκείς και χαριτωμένοι. Οι ερωτήσεις του τύπου «γιατί παθιάζεται τόσο πολύ ο κόσμος μαζί σου» έδιναν και έπαιρναν, ο μάνατζερ της επαναστάτριας θα έπρεπε να νιώθει απίστευτη χαρά.

Η επιτυχία της συνέντευξης όμως είναι αναμφίβολα η ερώτηση για το θυμό της σούπερσταρ που ενώ διακαώς επιθυμεί έναν ηγέτη για να την πάρει μαζί του στα βουνά, αρκείται στην επανάσταση του Netflix και αρκείται στο να χρησιμοποιήσει απλά το ασανσέρ.

Πότε θύμωσες τελευταία φορά, σε βαθμό που να ξεκινήσεις να βρίζεις; ρωτά ο δημοσιογράφος. «Όταν έγινε αυτό με την ΑΣΟΕΕ και το Γκάζι. Και το τελευταίο πολύ γερό σοκ που έπαθα, που δεν μπορούσα να συνέλθω, ήταν όταν είδα στο Netflix το «When they see us». Ήταν από τα πιο δύσκολα συναισθήματα η αδυναμία διαχείρισης αυτής της σειράς. Δεν μπορούσα να το αντέξω». (Άχου το μωρέ)

«Στο πρώτο επεισόδιο τρελάθηκα, έφυγα από το σπίτι, πήρα το ασανσέρ και κατέβηκα κάτω, χωρίς λόγο, για να κάνω κάτι, δεν ήξερα τι. Το σπίτι μας έχει τρεις χώρους όλους κι όλους και δεν είχα πού να πάω. Με κοίταγε ο άντρας μου κι έλεγε «κρίμα, σαν τη γιαγιά που μιλάει (μόνη της) στην τηλεόραση»…» (Στο δεύτερο τι έκανες; Πήγες και άπλωσες τα ρούχα στην ταράτσα…)

Είναι απίστευτο που στο μαγικό κόσμο των επαναστατών τα πάντα συμβαίνουν με τόση χαριτωμενιά, σαν να πρόκειται για σκηνή σε loft  του Παπακαλιάτη τη δεκαετία του 90, επενδεδυμένη με μουσικό χαλί Disney για να σου θυμίζει πως πρέπει οπωσδήποτε να χαμογελάσεις. Η ιδιάζουσα συμπεριφορά μιας «τρελής» προβάλλεται τόσο όσο χρειάζεται για να εκπλαγείς ή να γοητευτείς με την προσωπικότητα ενός ιδιαίτερα ευαίσθητου ατόμου που δεν μπορεί στο λόγο του να κρύψει τον εγωκεντρισμό.

Απίστευτο επίσης που άνθρωποι με τόσο ταλέντο δε μπορούν να συγκρατήσουν μια κιτς οπτική των πραγμάτων και προσπαθούν να οικειοποιηθούν καταστάσεις, φαινόμενα, προβλήματα, να ταυτιστούν με την καταγγελία τους για να γίνουν λίγο ακόμα πιο αρεστοί στο κοινό και φυσικά, αρκετά περισσότερο μπροστά στον ίδιο τους τον καθρέφτη.

Καλή επιτυχία και φέτος να ευχηθούμε, λοιπόν.

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: