Πού πήγαν τελικά οι “καλοί άνθρωποι”; Σίγουρα βρίσκονται μέσα στα βιβλία

Καμιά φορά σκέφτεσαι πως υπάρχουν τόσα πολλά βιβλία που μπορεί να σου δώσουν τέτοια μοναδική πληροφορία, που πραγματικά πρέπει να ζυγίζεις το χρόνο σου για να μη τον σπαταλάς. Να επιλέγεις με προσοχή τι θα διαβάσεις και τι όχι, να μην αφήσεις απ’ έξω εκείνα τα βιβλία που πραγματικά μπορούν να σε κάνουν άνθρωπο με καλύτερη σκέψη. Ένα από αυτά είναι αναμφισβήτητα το “… καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς” του Χρόνη Μίσσιου.

“Αν δεχτούμε ότι αυτό που λέμε ζωή δεν είναι να υπάρχεις σα δέντρο, δηλαδή να υπάρχεις μόνο βιολογικά, δηλαδή αν τη ζωή τη μετράμε μόνο με την παραγωγή κάποιων αγαθών και κάποιων υπηρεσιών και με το να καταναλώνουμε κάποια αγαθά και υπηρεσίες, τότε πιστεύω πως η ζωή δε θα ήταν τίποτε άλλα παρά απέραντη θλίψη. Νομίζω ότι αυτό που λέμε ζωή μετριέται μόνο με συναισθήματα που νιώθουμε σαν άνθρωποι, τις πίκρες, τις χαρές, τις μικρές δυστυχίες… Πόσες φορές ένιωσες έντονα συναισθήματα και συγκινήσεις γιατρέ;”

a-2.png

Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα στο οποίο ο συγγραφέας διηγείται μια μακρά και σκληρή περίοδο της ζωής του στον Εμφύλιο Πόλεμο. Τα βασανιστήρια που δε τα χωράει ο ανθρώπινος νους, οι φυλακίσεις, η εξορία, ερμηνεύονται με τη βαναυσότητα της ανθρώπινης ψυχής αλλά ταυτόχρονα και με το μεγαλείο της. Μέσα από τη διήγηση που σε κάνει να αναρωτιέσαι, πως ήταν δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να επιβίωσε αναλακαλύπτεις την ανθρωπιά, τη φιλία, τον έρωτα και όλα όσα συνθέτουν την ουσία του “ονείρου”. Γι’ αυτό το όνειρο μιλά και ο Χρόνης Μίσσιος, για την ελπίδα που αν πεθάνει, μοιάζει να μην είχε ποτέ νόημα η ύπαρξή σου.

Πράγματα που για σένα θεωρούνται δεδομένα και τα περνάς αδιάφορα για μένα είναι μικρές και μεγάλες ευτυχίες. Τα θαύματα του κόσμου που λένε, η όρασή μου με εφηβική έκπληξη τα ζει και με γεμίζει συναισθήματα. Είμαι βέβαιος πως ένας περίπατος τη νύχτα στους δρόμους της πόλης είναι για σένα κάτι πολύ συνηθισμένο αν όχι βαρετό…Ένας περιπατος στο δάσος, ο θόρυβος της θάλασσας, ένα όμορφο δέντρο, ένα λουλούδι, το κρασί, ο έρωτας…”

Επίκαιρο όσο ποτέ, σήμερα, στην εποχή των πεθαμένων ονείρων, που οι άνθρωποι χάνουν την ελπίδα τους και οι ιδεολογίες μοιάζουν να καθοδηγούν την ύπαρξη με περισσότερη ανοησία από ποτέ. Ένα από τα λίγα κείμενα που ασκεί κρτιτική στο έγκλημα της πολιτικής και των πολιτικών της.

H Aριστερά είναι η μόνη που ξέρει να δολοφονεί τις ώρες της προσπαθώντας να λύσει ένα πρόβλημα που αποτελεί κοινό τόπο για ένα μέσο άνθρωπο. Και εγώ δεν θέλω να είμαι ούτε θύτης ούτε θύμα”.

Το απίστευτο είναι πως μέσα από την περιγραφή της βίας και της σκληρότητας, αναδύεται η ανθρωπιά ως αντίσταση. Πού πήγαν τελικά οι “καλοί άνθρωποι”;

Σίγουρα βρίσκονται μέσα στα βιβλία.

Γιώργος Κολέτσος

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: