Παρέλαση Monty Python: Ποτέ και καμία επαναστατική κίνηση δε χειροκροτήθηκε από επισήμους

Toυς νεκρούς, έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος όταν τους μνημονεύεις για λάθος λόγους είναι σαν να τους σκοτώνεις για δεύτερη φορά. Άραγε σε μια κοινωνία που μνημονεύουμε τους νεκρούς επαναστάτες με καθόλου επαναστατικές πράξεις, δεν είναι σαν να τους θανατώνουμε; Και επαναστατική πράξη δεν είναι να φοράς άσπρο πουκαμισάκι μπλε φουστίτσα και να περπατάς. Επαναστατική πράξη δεν είναι να σκύβεις στο κεφάλι σε ένα μάτσο παπάδες που δεν ξέρουν και εκείνοι πόσες νηστείες πρέπει να κάνουν για να λησμονηθούν τα αμαρτήματα μιας κάποιας εκκλησίας.

Και τι δεν είπαν για τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας που βημάτισαν διαφορετικά στην παρέλαση. Ότι ήταν ασεβείς, σε ποιον άραγε; Στους επισήμους; Και ποιοι είναι οι επίσημοι αυτοί; Τι έχουν κάνει στη ζωή τους τόσο ξεχωριστό ώστε να λέγονται επίσημοι; Και αν έχουν κάνει κάτι ξεχωριστό, για ποιο λόγο αποδέχονται τον τίτλο «επίσημος» αντί να κάνουν κάτι πιο δημιουργικό για να τιμήσουν την πατρίδα; «Δεν είναι ανάπηρα» λέει ο άλλος, «μπορούν να συνεννοηθούν». Λες και οι ανάπηροι δεν μπορούν. Οι μόνοι που δεν μπορούν να συνεννοηθούν είναι οι ξιπασμένοι που δε χάνουν ευκαιρία να επιδεικνύουν την αμορφωσιά τους και το ηθικό τους μειονέκτημα και από θέση κοινωνικής εξουσίας μάλιστα, για τόσο θράσος μιλάμε.

Eίναι πασιφανές πως αν αντί των κοριτσιών τα κανάλια αναμετέδιδαν μια σέξι- βλάχα δασκάλα με μίνι φουστίτσα όπως κάθε χρόνο, οι ηθικοπρεπείς επίσημοι θα ήταν ικανοποιημένοι για την πνευματική διαύγεια της πατρίδος μας και θα χαίρονταν με την αρτιμέλεια που έδωσε ικανοποίηση στο μάτι. 

Για το «γελοία υποκείμενα» που είπε ο δήμαρχος Βούρος ούτε καν συζήτηση. Διότι ο λόγος του δεν έχει καμία αξία, πόσο μάλιστα όταν τα βάζει με παιδιά στην εφηβεία και ξεχνά ακόμα και τη βασική αρχή της τέχνης του που δεν είναι άλλη από την αμφισβήτηση.

Η επιστολή των παιδιών: Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Με μια αναλυτική επιστολή στην «Εφημερίδα των Συντακτών» τα παιδιά ερμήνευσαν την κίνησή τους, μια κίνηση συμβολική και προσπάθησαν να εξηγήσουν για όσους θέλουν και μπορούν να ακούσουν. 

Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα; Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας. Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

Τι κοινό μπορεί να’χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να’χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι’ αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι… Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python. Με το δικό μας silly walk και ρυθμό.

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για «προβληματικά παιδιά». Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

Υ.ΓΕπιλέξαμε να πάμε στο δήμο της Ν. Φιλαδέλφειας- Ν. Χαλκηδόνας σε μια γειτονιά χτισμένη από πρόσφυγες, τους κατεξοχήν περιττούς και απόβλητους της ελληνικής κοινωνίας και τότε και τώρα.

Οι Monty Python και το σκετσάκι στο οποίο αναφέρθηκαν οι μαθητές

H κίνηση των παιδιών αναφέρεται στο  The Ministry of Silly Walks των Monty Python μια σάτιρα  Πρόκειται για μια σάτιρα για την αναποτελεσματικότητα του κράτους και ο  John Cleese, ο πρωταγωνιστής, βρίσκεται σε ένα φανταστικό υπουργείο που επιχορηγεί τους ανόητους περιπάτους.

Πριν κανείς δικάσει έφηβες αποκαλώντας τες «γελοία υποκείμενα», ας αναρωτηθεί τι σημαίνει επανάσταση στη σύγχρονη κοινωνία και αν η επανάσταση είναι μια διαδικασία που επικροτείται από εξέδρες επισήμων και κοινωνικά ανάλγητων εξουσιαστών. Ας αναρωτηθούμε πόσο ανάγκη έχουμε επαναστατικές κινήσεις σε μια όσο ποτέ αποκοιμισμένη και εξαθλιωμένη Ελλάδα. Μπράβο τους.

Γιώργος Κολέτσος.

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: