Iωάννης Μελισσανίδης: «Η αγάπη έχει φύλο; Όχι, η αγάπη και ο έρωτας είναι άφυλος»

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο, για το περιοδικό Grande

Ιωάννης Μελισσανίδης: Το αγόρι που ήθελε να πετάξει, σαν τον Ίκαρο. Και τα κατάφερε. Είναι ο πρώτος και νεότερος Χρυσός Ολυμπιονίκης, Παγκοσμιονίκης και Πρωταθλητής Ευρώπης, στην ιστορία της ελληνικής γυμναστικής, με δυο ασκήσεις που ονομάστηκαν παγκοσμίως «Άλμα Μελισσανίδη» και με μια μαρμάρινη επιγραφή στην ολυμπιακό πάρκο, της Ατλάντα που φέρει το όνομά του. Ο μοναδικός Έλληνας αθλητής, του οποίου η μπλούζα εκτίθεται στο διεθνές Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάννης. «HellasMacedonia», γράφει επάνω.

 Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο, για το περιοδικό Grande

Έχετε άψογη φυσική κατάσταση και δεν έχετε σταματήσει τις προπονήσεις. Ποια είναι η ενασχόλησή σας με τον αθλητισμό σήμερα;

Από μικρός έχω μάθει να προπονούμαι πολλές ώρες και η προπόνηση έχει γίνει μια δημιουργική ανάγκη, καθημερινή. Όπως έχεις την ανάγκη, όταν αφυδατώνεσαι να πιεις το νερό, έτσι υπάρχει η ανάγκη να προπονήσω το σώμα μου. Η αλήθεια είναι επειδή σε ένα τέτοιο άθλημα οι τραυματισμοί ήταν πάρα πολλοί, όταν δεν προπονούμαι, εκτός του ότι δεν μου αρέσει για την ψυχολογία μου, πονάει και το σώμα μου. Συμβαίνει στους αθλητές της πρώτης γραμμής. Όταν προπονείσαι, τα προβλήματα που έχεις τα κρατάς, σε μια ημι -κωματώδη φάση.

-Σε πολύ μικρή ηλικία βρεθήκατε εκτεθειμένος σε δισεκατομμύρια τηλεθεατών και εκατομμύρια Ελλήνων που «βρίσκονταν στα κύτταρά σας», όπως είχατε πει. Πώς το διαχειριστήκατε όλο αυτό;

Κοίταξε, ο αθλητής είναι εκεί για να εκπροσωπεί τη χώρα του και όλες αυτές οι χιλιάδες ώρες προπονήσεων έπρεπε σε εκείνα τα συγκεκριμένα δευτερόλεπτα να επιτευχθούν. Ένα άλμα είναι 60 δευτερόλεπτα. That’s it και αν δε σου βγει, περιμένεις τέσσερα ολόκληρα χρόνια για την επόμενη Ολυμπιάδα και αν… Οπότε μαθαίνεις να λειτουργείς με απόλυτη ψυχραιμία και με τη δολοφονική ματιά του καρχαρία. Ο καρχαρίας δεν έχει αισθήματα. Μόλις δει το αίμα, θα το αρπάξει.

-Τι  σκεφτόσασταν όταν ανεβήκατε στο βάθρο και ακούσατε τον εθνικό ύμνο;

Η μόνη λέξη που μπορεί να το περιγράψει Γιώργο, είναι η κάθαρση. Δηλαδή, όλη αυτή η δυσκολία, όλη αυτή η προσπάθεια και η κούραση, οι τραυματισμοί,  τα προβλήματα με την Ομοσπονδία, τότε που δε θέλανε να με στείλουν. Είχα πάρει την πρόκριση, εγώ ονομαστικά,  με τη βούλα της διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και για άλλους λόγους πολιτικούς, ήθελαν να στείλουν άλλον. Και τους είπα, πάνω από το πτώμα μου. Κάποια παιδιά έχουν λυγίσει σε αυτό το κομμάτι αλλά δεν υπήρχε περίπτωση. Ξέρεις τι είναι να θέλουν να σκοτώσουν το όνειρο ενός παιδιού; Λάθος παιδί διάλεξαν. Θα τους σκότωνα, δεν υπήρχε περίπτωση.

-Καβαλήσατε ποτέ το καλάμι;

Και να το καβάλησα, μαγκιά μου. Που και πάλι ρωτήστε τους ανθρώπους που ήταν γύρω μου. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως, όχι. Αλλά ακόμα και να έγινε, στο ασυνείδητο ή στο συνειδητό, μαγκιά μου. Εδώ βλέπεις τον κάθε άξεστο να καβαλά το καλάμι. Όταν είσαι ο πρώτος στον πλανήτη;

-Λένε ότι από την παιδική ηλικία διαμορφώνουμε την εικόνα που θέλουμε να έχουμε για το Εγώ μας. Σαν σας πώς και πότε γεννήθηκε η ιδέα του πρωταθλητισμού;

Το είδα στην τηλεόραση, έβλεπα αυτούς τους υπέροχους αθλητές και τις αθλήτριες με αυτά τα υπέροχα σώματα να πετάνε. Και είπα «θέλω να πετάξω και εγώ». Σαν τον Ίκαρο. Και έτσι, ανάγκασα τους γονείς μου να με πάνε σε ένα αθλητικό σωματείο.

-Η ιστορία σας δηλαδή, θυμίζει Billy Elliot. Τι δουλειά έκαναν oι γονείς σας, γιατί δεν ήθελαν;

 Η μητέρα μου οικιακά αλλά με μεγάλη αγάπη στην μουσική, στην παραδοσιακή μουσική και στην ιστορία. Το μεράκι της, το μετέδωσε στον μέγιστο βαθμό σε εμάς. Ο πατέρας μου, ηλεκτρολόγος. Μετά, οδηγός στον ΟΑΣΘ. Δεν είχαν την αθλητική κουλτούρα. Έλα μου ντε που εγώ ήμουν άλλου παππά ευαγγέλιο. Τους ανάγκασα, γιατί δεν το θέλανε. Έκανα μια απεργία πείνας δυο μέρες. Και έτσι, πήγαμε στο σωματείο του Σπάρτακου.  Όταν χτύπησε η μητέρα μου την πόρτα στο Αλεξάνδρειο, στο «Palais De Sports», άνοιξε ο προπονητής μου. Ήταν ο προπονητής, αυτός με τον οποίο έφερα τις Ολυμπιακές διακρίσεις. Με έκοψε περίεργα, ήμουν ψιλόλιγνο παιδάκι για την ενόργανη. Έχουμε πολλά παιδάκια στην ενόργανη, είπε και εγώ απάντησα: «Εσείς θα χάσετε». Σου λέει, οκτώ χρονών παιδάκι, τώρα αυτό ή καλομαθημένο είναι ή έχει πάστα πρωταθλητή. Ε και τα δυο ήμουνα!

-Τα αδέρφια σας τι δουλειά κάνουν; Δε σας είδαν ποτέ ανταγωνιστικά;

Ο αδερφός μου ο Σπύρος είναι φυσικός και καθηγητής ανωτέρων θεωρητικών στη μουσική η αδερφή μου είναι ακτινολόγος. Είναι δυο πλάσματα τα οποία αγαπώ, έχω πάρα πολύ καλή σχέση με τα αδέρφια μου. Πολύ διακριτικά και με σοβαρότητα με στήριξαν, χωρίς να παρεμβαίνουν. Οι γονείς είχαν πέσει πάνω μου γιατί έπρεπε κάποιος να με πηγαίνει κάποιος να με φέρνει. Είχα και τραυματισμούς! Εννοείται πως κρατούσαν τις ισορροπίες, δεν το συζητώ. Αλλά τα αδέρφια μου δε δημιούργησαν ποτέ πρόβλημα στο κυνήγι του δικού μου ονείρου. Απεναντίας, το στήριζαν.

-Οι άνθρωποι που μας αγαπούν φαίνονται και στη μεγάλη μας χαρά. Στην επιτυχία καταλαβαίνουμε, ποιος είναι ο άλλος. Όταν κερδίσατε είχαν βγει διάφορα δημοσιεύματα για το πώς σας αγκάλιασε ο προπονητής και πώς σας προσφώνησε. Το θυμάστε;

Εννοείς στο Σύδνεϋ, στη δεύτερη Ολυμπιάδα. Είναι ανάξιο λόγου. Κάντε την ίδια ερώτηση στους αθλητές του στίβου, του μπάσκετ, της άρσης βαρών. Πώς όταν βάζουν ένα γκολ ή όταν καταφέρνουν το στόχο, ο προπονητής με τον αθλητή έχουν την απόλυτη δικαίωση, το απόλυτο αγκάλιασμα. Aκόμα και ένας κοινός νους μπορεί να το αντιληφθεί αυτό το πράγμα και φυσικά κάποιος ο οποίος έχει δοκιμαστεί σε κάτι τέτοιο. Τι να πω λοιπόν, θα αφήσω το 99% του κόσμου για να ασχοληθώ με το ένα τοις εκατό που είναι τα αποτυχημένα και ανέραστα ανθρωπάκια;  Ο Νίτσε έλεγε όσο πιο ψηλά πετάμε, τόσο πιο μικροί φαινόμαστε σε αυτούς που δεν μπορούν να πετάξουν. Εσύ είσαι πάνω πετάς και τους βλέπεις μικρούς. Αλλά και οι άλλοι είναι τόσο λίγοι… Το θέμα είναι ποιος είναι ψηλά, από πάνω.

-Πώς αποφασίζει ένας πρωταθλητής να κάνει θέατρο;

Εγώ το θέατρο το αγαπούσα από πάντα. Από πιτσιρίκι παρακολουθούσα. Πήγαινα στους αγώνες  για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς και άκουγα τον Μάνο Κατράκη να κάνει Οιδίποδα, την Κατίνα Παξινού να ερμηνεύει Εκάβη. Πήγαινα και άκουγα τις μουσικές μου. Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Bon Jovi, ό,τι με έφτιαχνε μουσικά. Άκουγα και μονολόγους, την Μελίνα να παίζει Μήδεια ας πούμε, σε μετάφραση Βολονάκη, πριν τον αγώνα και στην προπόνηση.

-Ο προπονητής τι έλεγε;

Ο προπονητής ήξερε ότι αυτό το κομμάτι μου δίνει τόση ενέργεια. Έλεγε «αυτός είναι».  Άλλοι μπορεί να ακούνε σκυλάδικα  και να φτιάχνονται. Μαγκιά τους, εγώ δεν το μπορούσα αυτό, θα ήταν σαν να με μαστιγώνεις.  Κέρδισα τόσα πολλά από αυτό το πράγμα. Και με τους ανθρώπους που συνομίλησα μετά, με τους ανθρώπους που με πλησιάσανε. Δηλαδή, όταν μου έγραψε η Άννα η Συνοδινού ένα τετρασέλιδο ιδιόχειρο γράμμα ή η Νάνα Μούσχουρη.  Ή ο Ζυλ Ντασέν, όταν μου έστειλε το τηλεγράφημα, μετά την επιτυχία. Αυτούς τους ανθρώπους που εγώ θαύμαζα σαν παιδάκι, τους κινητοποίησα, τους ενέπνευσα! Ήμουν και είμαι από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του κόσμου.

-Συνεργαστήκατε με την Ρούλα Πατεράκη, στον «Φαίδρο». Τι κερδίσατε από αυτό το σπουδαίο έργο που μιλά και για τον έρωτα;

Η Ρούλα Πατεράκη είναι ένας ζωντανός θρύλος του θεάτρου στην Ελλάδα και του παγκοσμίου θεάτρου. Είτε σαν ηθοποιός είτε σα σκηνοθέτης είτε σα δασκάλα. Ένα τεράστιο σχολείο.  Καταρχήν, θαύμασα και σοκαρίστηκα από τον τρόπο σκέψης των παππούδων μας, των αρχαίων Ελλήνων. Ένα βαθύτατα ερωτικό κείμενο που είναι  και πολιτικοποιημένο και με μαθηματική γλώσσα. Απίστευτα ερωτικό και μόνο αυτό. Βλέπεις πόσο πολύ είχαν αυτοί οι άνθρωποι ανεβάσει το επίπεδο το πνευματικό και τη σκέψη τους κάτι που σε σοκάρει. Φιλία, έρωτας πολιτική, υπάρχει θεός, δεν υπάρχει θεός, το σύμπαν…Συζητάνε για τις ανδρικές σχέσεις, τον ομοφυλόφιλο έρωτα. Τα αναλύουν με τέτοια επιστημονική και φιλοσοφική προσέγγιση που σε σοκάρει.

 -Σας έχουν προτείνει ποτέ να κατέβετε στην πολιτική;

Ναι εννοείται, όχι μία φορά,  τέσσερις φορές. Όλα τα μεγάλα κόμματα με έχουν πλησιάσει. Τους ευχαρίστησα για την πρόταση και τους είπα ότι αυτή τη στιγμή έχω άλλες προτεραιότητες στη ζωή μου. Αλλά και μέσα από το έργο μου και με την παρουσία μου και το λόγο μου, ασκώ πολιτική.

-Σας ενόχλησε η ονομασία Βόρεια Μακεδονία; Ήσασταν ο άνθρωπος που όταν νικήσατε βγήκατε στο  CNN και είπατε «η Μακεδονία είναι ελληνική».

Είπα το αυτονόητο που η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ιστορικών αρχαιολόγων και γλωσσολόγων, λέει. Δεν είπα κάτι διαφορετικό. Το τι συμφέροντα πολιτικά ή οικονομικά υπάρχουν από πίσω είναι μια άλλη ιστορία. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς κάτι το οποίο είναι επιστημονικά ανιστόρητο. Οι φίλοι μας, οι Σκοπιανοί ήρθαν τον 6ο αιώνα μετά Χριστόν. Είναι Σλάβοι. Και το έχουν πει τα επίσημα πολιτικά τους πρόσωπα. Ο πρωθυπουργός τους ο Γκλιγκόροφ. «Δεν έχουμε καμία σχέση με την Μακεδονία». Τώρα, το πώς  έχουν κάνει brainwash στους γείτονές μας, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, από που το κάνανε και γιατί το κάνανε.

-Στο συλλαλητήριο πήγατε;

Εννοείται. Και δεν μπορείς τη συντριπτική πλειοψηφία της παγκόσμιας κοινότητας και των Ελλήνων, με έναν φασιστικό τρόπο, να μην την λαμβάνεις υπόψη σου. Αυτός είναι ο φασισμός!  Και να μη γίνεται ένα δημοψήφισμα! Να κάνουν δημοψήφισμα οι γείτονές μας για κάτι που δεν τους ανήκει και σε εμάς, να λέει η πλειοψηφία ότι δεν το δέχεται και με την αλαζονεία του φασισμού να μην το κάνεις. Γιατί δεν το κάνεις; Αφού είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτό που πας να διαπραγματευτείς είναι σωστό, γιατί δεν το κάνεις; Τι φοβάσαι;

-Να μιλήσουμε για την τηλεόραση; Στο Survivor θα πηγαίνατε;

Μου το έχουν προτείνει με πάρα πολλά λεφτά.

-Τι είπατε;

Όχι. Γιατί πολύ απλά, είναι κάτι το οποίο δε με αφορά καθόλου.

-Δε σας ενδιαφέρει σαν θέαμα; Σαν λογική;

Τα παιχνίδια αυτά έχουν και την πλάκα τους. Μου θυμίζουν τα «Παιχνίδια χωρίς σύνορα που υπήρχαν στην ΕΡΤ». Αυτό το κομμάτι, το αθλητικό είναι ωραίο και θα μπορούσε να γίνει και για κάποιον καλό σκοπό. Αλλά το άλλο το κομμάτι, το ριάλιτι είναι κάτι που δε με αφορά.

 -Πώς βλέπετε τους αθλητές που πάνε στα ριάλιτι; Άκουσα τις προάλλες ένα μικρό παιδάκι να λέει «θέλω να πάω στο Survivor, όταν μεγαλώσω». Δεν έχει αλλοιωθεί η έννοια του αθλητισμού;

Καταρχήν, είναι δυο εντελώς ανόμοια πράγματα. Είναι δικαίωμά τους να πάνε σαν παίκτες είτε για οικονομικούς λόγους είτε για την εμπειρία.  Δεν είναι της δικής μου αισθητικής αλλά δεν το κατακρίνω καθόλου. Αυτό που κατακρίνω είναι τα μέσα ενημέρωσης. Το κάθε ριάλιτι σόου προβάλλεται και αναγάγεται  σε κάτι παραπάνω από αυτό που απλά είναι. Υπάρχουν λαμπροί επιστήμονες που κάνουν φοβερά πράγματα στο εξωτερικό. Αθλητές, καλλιτέχνες και όχι μόνο της πρώτης γραμμής. Ξέρεις τι είναι να είσαι ο πέμπτος σε όλη την Ευρώπη; Γιατί δεν τον προβάλλεις αυτόν; Προβάλλεις τον άλλο ο οποίος πάει και αλληλοβρίζεται και κλαίει. «Μου λείπουν οι δικοί μου…». Μα αφού σου λείπουν γιατί πήγες εκεί; Τι πας και κλαις με αναφιλητά; Υπέγραψες ένα συμβόλαιο, ξέρεις γιατί πας. Γιατί πρέπει να τρώμε στη μάπα την κλάψα σου;

-Τηλεόραση έχετε κάνει.

Ναι talent σόου όμως. Έχει τεράστια διαφορά. Μου είχαν κάνει προτάσεις και άλλες φορές δεν το είχα δεχτεί γιατί είχα άλλες προτεραιότητες εκείνη της στιγμή όμως ήταν μια πολύ καλή ομάδα, ήταν ο Κωνσταντίνος ο Ρήγος διευθυντής της Λυρικής Σκηνής, η Ελένη, ο Ιβάν, ο κύριος Μεταξόπουλος και είχαμε και πολύ καλούς χορευτές. Έχω κάνει χορό και κλασσικό μπαλέτο από παιδί λόγω της ενόργανης γυμναστικής και αγαπώ το θέατρο, το χοροθέατρο. Ήμουν εκεί για να μοιράσω τις γνώσεις μου.

 -Θα ξανακάνατε τηλεόραση;

Το ίδιο ή κάτι αντίστοιχο, ναι. Κάτι που είναι κοντά σε εμένα και θα με ενδιέφερε ναι θα μπορούσα να το κάνω. Το ταξίδι επίσης, μου αρέσει πάρα πολύ. Ή ακόμα και κάποιες συνεντεύξεις από προσωπικότητες που εγώ θαυμάζω. Κάτι τέτοιο θα μπορούσα να το κάνω και θα το έκανα πολύ καλά..

 -Θα είχε ενδιαφέρον και για εμάς να σας δούμε σε ρόλο δημοσιογράφου…

Θα ήθελα για παράδειγμα να πάρω μια συνέντευξη από την  Βανέσα Ρεντγρέιβ, την Γκλέντα Τζάκσον. Ή από τον Ιαν Μακ Κέλλεν που τον έχω γνωρίσει στην Αγγλία και είναι τεράστιος ηθοποιός. Τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Τον Νανόπουλο!  Από άτομα που εκτιμώ και θαυμάζω, από κάποιους επιστήμονες, γενετιστές. Από τους ανθρώπους αυτούς που τους ξέρεις μόνο για τη δουλειά τους αλλά δε ξέρεις τι προσπάθεια έχουν κάνει, για να φέρουν αυτό  το αποτέλεσμα.

-Αν ήσασταν δημοσιογράφος, επειδή μου λέτε ότι θα μπαίνατε σε αυτό το ρόλο, τι θα ρωτούσατε τον εαυτό σας;

Θα μου κινούσε πολύ την περιέργεια αυτό το transformation από τον πρωταθλητισμό, σε ελίτ επίπεδο. Πώς δε μένεις σε κάτι που γνωρίζεις πολύ καλά και να κάθεσαι και να απολαμβάνεις αυτά για τα οποία κουράστηκες να αποκτήσεις από πιτσιρίκι. Πώς έχεις αυτή την δίψα να δοκιμαστείς από το μηδέν σε κάτι καινούργιο. Ξανά και ξανά. Θα με ενδιέφερε πολύ ας πούμε να πάω σε ένα ανοιχτό πανεπιστήμιο, στο κομμάτι των Πολιτικών Επιστημών και Ευρωπαϊκών σπουδών. Πάντα είχα μούρλα με τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και πιστεύω ακράδαντα, στη δύναμη της αθλητικής διπλωματίας.

-Γίνατε πρεσβευτής της αθλητικής διπλωματίας μόλις σε ηλικία 16 χρονών όταν χαρίσατε τα χρυσό Πανευρωπαϊκό μετάλλιο, στην οικογένεια του Τούρκου συναθλητή σας που σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα.

Ήμασταν πολύ φίλοι με το συναθλητή μου, Μουράτ Κανμπάς. Και ήταν ηθικό μου χρέος να το κάνω. Ήταν το μόνο πράγμα που σκέφτηκα όταν άκουσα την τραγική είδηση.  Λόγω αυτής της πράξης τιμήθηκα με το διεθνές βραβείο του «ευ αγωνίζεσθαι», «Αbdi Ipekci» και από τον τότε δήμαρχο Κωνσταντινούπολης και νυν Προέδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν.

-Φεύγετε σε λίγες μέρες για Τόκιο. Τι θα κάνετε εκεί;

Είναι του χρόνου η Ολυμπιάδα, στο Τόκιο και θα πάω να κάνω μια κουβέντα για την πολιτιστική Ολυμπιάδα, με την ολυμπιακή επιτροπή και τη διοργανωτική επιτροπή του Τόκιο. Δε μπορώ να σου πω όμως, παραπάνω λεπτομέρειες.

-Ο γάμος είναι στα σχέδιά σας, τα προσωπικά; 

Γάμος; Είμαι ακριβώς το αντίθετο. Εννοείται ότι χαίρομαι πάρα πολύ με τους φίλους και τις φίλες μου που παντρεύονται, είτε είναι γάμος ετεροφυλόφιλος είτε είναι γάμος ομοφυλόφιλος  αλλά εγώ, θέλω να παντρευτώ την ελευθερία μου. Η αγάπη είναι πάνω από όλα. Γιατί πρέπει όλο ατό το πράγμα να το πνίξεις; Υπάρχει βέβαια, μια ανάγκη με τα χαρτιά, με κάποια πράγματα που πρέπει να αναγνωριστούν. Το καταλαβαίνω.

-Οικογένεια, παιδιά θέλετε να κάνετε;

Τώρα όχι. Μελλοντικά δε ξέρω αν κάνω ένα παιδί ή αν υιοθετήσω ένα. Ναι, θα ήταν πολύ ωραίο είτε ένα παιδάκι εδώ στην Ελλάδα είτε ένα παιδάκι από εδώ και κάποιο από το εξωτερικό, από την Αφρική, για παράδειγμα. Απλά θέλει να δώσεις τεράστιο χρόνο στα παιδιά και αφοσίωση. Δεν μπορεί να τα έχεις, έτσι, για να τα έχεις.

 -Στον έρωτα τι σας γοητεύει;

Το πρώτο πράγμα είναι αν αυτό που βλέπεις, σου αρέσει. Οι πέντε αισθήσεις. Η μυρωδιά, το πώς φαίνεται ο άλλος, η κίνηση. Ο έρωτας έρχεται με την προσωπικότητα. Στην αρχή θαυμάζεις το ωραίο σώμα του άλλου. Την εικόνα. Μετά εξελίσσεται και το υπόλοιπο κομμάτι, η προσωπικότητα. Και αν ερωτευτείς έναν άνθρωπο που θαυμάζεις τότε… την έχεις πατήσει! Αλλά εγώ δεν το αφήνω να με παρασύρει. Δεν παρακαλάω ποτέ και κανέναν. Και όταν με παρακαλούν, με ξενερώνει κιόλας! Δε ζητιανεύω ποτέ τον έρωτα και απωθούμαι από αυτούς που ζητιανεύουν τον έρωτά μου.

 -Είστε πολύ δυναμικός χαρακτήρας. Δε σας επηρέασε ούτε το bullying στο σχολείο. Για τα γυαλιά όπως έχετε πει…

Ναι και για άλλους λόγους όπως και για το σεξουαλικό προσανατολισμό. Σου κάνουν bullying για το οτιδήποτε, στο σχολείο. Για το αν έχεις παραπάνω κιλά, για το αν έχεις σπυράκια στο πρόσωπό σου, για τη σεξουαλική σου προτίμηση ή για την καταγωγή σου. Ξέρεις, οι έφηβοι είναι αδίστακτοι. Εκεί πρέπει να είσαι κάθετος. Κάποια παιδιά το παίρνουν προσωπικά και απομονώνονται επικίνδυνα. Όσο αφορά εμένα, στην επίθεση τρώγανε επίθεση. Ήμουν αθλητικό παιδί οπότε είχα τη δύναμη και έχω τη δύναμη στο σώμα μου να αμυνθώ με επίθεση όταν μου επιτίθενται.

-Να μιλήσουμε για το σεξουαλικό προσανατολισμό;

Αυτό που είπα τα λέει όλα, νομίζω. Βλέπουμε περιστατικά bullying όπου παρεμβαίνουν μέχρι και πολιτικοί για να προστατέψουν δολοφόνους παιδιών. Καταλαβαίνεις τι γίνεται; Και πολλές φορές λέμε, καλοπροαίρετα αλλά λανθασμένα κατά τη γνώμη μου «σεβασμός στη διαφορετικότητα». Μα αυτομάτως, έτσι, στιγματίζεις και γκετοποιείς μια κατάσταση. Εσύ λες «σέβομαι τη διαφορετικότητά σου» μα και εσύ είσαι διαφορετικός στα δικά μου τα μάτια. Και εγώ θα σεβαστώ τη δική σου τη διαφορετικότητα. Ο καθένας είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει άρα «σεβασμός στην μοναδικότητα». Και η δική μου η πράξη με τη δική σου μπορεί να διαφέρει αλλά είναι μοναδική. Φτάσαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα, να μιλάμε για τον έρωτα και την αγάπη. Η αγάπη έχει φύλο; Όχι, η αγάπη και ο έρωτας είναι άφυλος.

-Διάβαζα για τον Diego Hipolito πρωταθλητή στη Βραζιλία, στο ίδιο άθλημα με εσάς. Μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας αποφάσισε πρόσφατα, να ανακοινώσει το ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Φίλος μου είναι ο Diego και σπουδαίος αθλητής. Ζούμε σε μια κοινωνία που σου απαγορεύει να ερωτευτείς αυτόν που θέλεις; Τι λέτε ρε; Βάλτε μια θηλιά στο λαιμό σας και αυτοκτονήστε εσείς, γιατί εσείς είστε επικίνδυνοι.

-Αξίζει να εκθέσεις τα προσωπικά σου δεδομένα για να ανοίξεις τα μάτια των άλλων;

Το ότι μιλάμε ανοιχτά κάποιοι αθλητές γι αυτό το κομμάτι, δείχνει πόσο πίσω ακόμα είμαστε, σαν κοινωνία. Δεν έχει βγει κάποιος να δηλώσει έχω straight προσανατολισμό αλλά κάποιος αναγκάζεται να δηλώσει ότι έχει έναν ομοφυλόφιλο προσανατολισμό. Έστω και έτσι είναι ωραίο που γίνεται γιατί απελευθερώνει πολλά νέα παιδιά που έχουν αντίστοιχα προβλήματα. Aλλά σκέψου, αναγκάζεσαι να κάνεις ένα statement για το πώς ερωτεύεσαι. Τι τον νοιάζει τον κόσμο; Αν τρώγεσαι με το τι σεξουαλικό προσανατολισμό έχει ο άλλος πάει να πει ότι ο δικός σου σεξουαλικός προσανατολισμός θέλει ψυχιατρική θεραπεία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: