Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Τα όνειρα είναι τζάμπα

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας «έριξε κόκκινο στη νύχτα» και θέλησε να μας αποχαιρετήσει. Η Ελλάδα από σήμερα είναι λιγότερο ροκ… «Τερατάκια τσέπης», «Ένας Τούρκος στο Παρίσι», «Και τι ζητάω», «Έλα ψυχούλα μου», «Διδυμότειχο μπλουζ», μα είναι δυνατόν να έχει φύγει από τη ζωή; Οι μελωδίες του θα τον κρατούν πάντα εδώ, μέσα στην καρδιά μας και τη ψυχή μας. Στην τελευταία του, έντυπη,  συνέντευξη μιλούσε γεμάτος πάθος για τα πράγματα της καθημερινής ζωής και για την τέχνη, τίποτα δεν προμήνυε τη φυγή του. Ένας πραγματικά καλός άνθρωπος, ευγενικός, ντόμπρος και χαρούμενος. Ένας άνθρωπος που έκανε όνειρα, γιατί όπως μας είχε πει, τα «όνειρα είναι τζάμπα».

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο και στο περιοδικό Grande 

Το καλοκάιρι συναυλίες με τον Νίκο Πορτοκάλογλου;

Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει! Το καλοκαίρι συνεχίζουμε με συναυλίες. Τελειώσαμε τον χειμερινό κύκλο που ξεκινήσαμε να παίζουμε τον Νοέμβρη και είχαμε σκοπό να συνεχίσουμε μέχρι τα Χριστούγεννα. Καταλήξαμε, όμως, να παίζουμε μέχρι το Πάσχα. Παίξαμε και στη Θεσσαλονίκη, η επιτυχία ήταν πέρα από τις προσδοκίες. H καλλιτεχνική επιτυχία βέβαια, ήταν αυτό που περιμέναμε, ξέραμε τι θέλουμε να κάνουμε με τον Νίκο.

Είχαμε ένα πρόγραμμα που ξεκινούσε στις έντεκα, τελείωνε στις τρεις και ο κόσμος δεν ήθελε να φύγει. Ο κόσμος μια φορά που βγαίνει θέλει να περάσει καλά. Και είσαι υποχρεωμένος να το κοιτάς πολύ αυτό και να είναι πολύ προσεγμένο. Τα λεφτά τους είναι περιορισμένα πολύ.

Ο κόσμος όντως δεν έχει λεφτά; Γιατί τότε η Πειραιώς και η Ιερά οδός είναι γεμάτη από  Καγιέν τα βράδια;

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει πολλά λεφτά. Είναι μια ομάδα ανθρώπων, μικρή σε ποσοστό, ένα 15-20% που όλο το καλοκαίρι, από τη Μύκονο φεύγουν, στην Σαντορίνη πάνε και από την Σαντορίνη πάνε Πάρο. Μια κάστα ανθρώπων που έχει χρήμα και το ξοδεύει. Αυτοί πάνε και στα μαγαζιά. Και αυτά τα μαγαζιά όμως, δεν παίζουν κάθε μέρα, όπως έχεις καταλάβει. Παρασκευές, Σάββατα, άντε και την Κυριακή.

Αυτοί όμως θα έρθουν και σε εσάς… 

Εντάξει, κάποιοι έρχονται και σε εμάς. Ούτε θέλω να το παίξω επαναστάτης, ούτε ότι είμαστε έξω από τα κυκλώματα. Μέσα στα κυκλώματα είμαστε. Απλώς δεν διασκεδάζει τόσο πολύ με εμάς αυτός ο κόσμος.

Εσείς έχετε πάει  στα «μπουζούκια»; 

Μου έχει τύχει να πάω κάνα δυο φορές, σε γνωστούς τραγουδιστές. Έτυχε να πάω, με σύρανε. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, αλλά κάθε πράγμα είναι για τον κόσμο που απευθύνεται. Με πήγαν και δεν διασκέδασα. Εκεί δεν προσέχουν τον τραγουδιστή. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι, σε ένα τεράστιο μαγαζί, με το ποτό στο χέρι και με την πλάτη γυρισμένη στον τραγουδιστή! Αυτό μου έκανε φοβερή εντύπωση. Μόνο όταν ακούνε ένα σουξέ, σηκώνουν τα χέρια, λένε το σουξέ και μετά συνεχίζουν. Μιλάμε για φοβερά πράγματα.

Από τους νέους καλλιτέχνες εσείς ποιους ξεχωρίζετε;

Έχουν βγει κάποιοι οι οποίοι έχουν και μεγάλη επιτυχία. Εννοώ στη δικιά μας τη σκηνή έτσι; Γιατί  από την άλλη πλευρά δεν ξέρω, βγαίνουν και πολλοί πια. Υπάρχουν παιδιά που έχουν μεγάλη επιτυχία στα μαγαζιά της παραλιακής, αλλά δεν τους ξέρω. Να σου πω ένα παράδειγμα. Μου λένε ας πούμε, ο Οικονομόπουλος είναι εξαιρετικός τραγουδιστής. Μα εγώ, δεν ακούω αυτά τα τραγούδια. Γιατί είναι η τρέλα μου τέτοια… δεν είναι η μουσική που μου αρέσει, τι να κάνω. Όπως και η δικιά μου μουσική, πολύ πιθανόν να μην αρέσει σε κάποιους ανθρώπους. Και έτσι, δεν μπορώ να έχω σφαιρική άποψη.

Δεν σας αρέσει ο Οικονομόπουλος;

Δεν είπα ότι δεν ακούω μόνο τον Οικονομόπουλο, εννοώ γενικά. Δεν διασκεδάζω στα μαγαζιά αυτά, είναι ένα πράγμα που δεν με τραβάει. Στην κατηγορία των παιδιών που ξέρω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει κατάσταση αλλά δεν στοιχειοθετούν σκηνή. Είναι πέντε έξι άνθρωποι. Ο Χαρούλης, η Μποφίλιου, η Ελεονώρα, ο Μαραβέγιας… είναι λίγοι, αλλά έχουν μεγάλη επιτυχία. Πιο μεγάλη επιτυχία έχουν αυτά τα παιδιά τα καινούργια, από ότι είχαμε εμείς στα χρόνια μας! Απλώς, δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να κρατήσουν τόσα πολλά χρόνια. Μακάρι να κρατήσουν. Αξίζουν. Είναι πολύ δύσκολο όμως, να επιβληθείς σήμερα.

Η Ελένη Βιτάλη είχε πει δεν μου αρέσει ο Ρέμος, δεν μου αρέσει η Πάολα,  κάτι που συζητήθηκε πολύ στα μέσα.

Μα δεν έχει δικαίωμα η Ελένη να πει τη γνώμη της; Όπως και ο Ρέμος έχει δικαίωμα να πει τη γνώμη του και η Πάολα έχει δικαίωμα να πει τη γνώμη της. Ε, και η Ελένη έχει δικαίωμα να πει τη γνώμη της. Αλίμονο. Και μιλάμε για την Ελένη Βιτάλη, έτσι; Τερατώδης τραγουδίστρια, δεν το συζητάμε. Κορυφαία… Ρε φίλε, εγώ δεν είπα τίποτε όταν με ρωτήσαν για τις δηλώσεις του Γαϊτάνου, τότε, που είχε πει κάτι για τη Χρυσή Αυγή και έπεσαν όλοι να τον κατασπαράξουν. Δηλαδή, πού είναι αυτό το μότο που λέει ότι «μπορεί να κάνεις λάθος και να διαφωνώ, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμα να μιλάς».  Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε και ο καθένας παίρνει την ευθύνη αυτών που λέει. Την ευθύνη την πήρε ο Γαϊτάνος, ενίοτε ο Σφακιανάκης, η Βιτάλη, εγώ. Κρίνεσαι, η αλήθεια είναι ότι κρίνεσαι… δεν μπορεί να μην κριθείς. Αλλά έχεις δικαίωμα να λες.

Συμφωνείτε μαζί της;

Όχι, είναι καλός τραγουδιστής ο Ρέμος. Την Πάολα δεν την έχω πολυακούσει, παρότι έχει γίνει ένας μεγάλος ντόρος. Αλλά λένε ότι είναι καλή. Ο Σαββόπουλος, ας πούμε, την εκθειάζει πολύ. Δεν έχω πολύ άποψη για την Πάολα. Για τον Ρέμο, που τον έχω ακούσει, είναι καλός τραγουδιστής. Και δεν είναι τυχαίο που είναι τόσα χρόνια στα πράγματα! Δεν μπορείς να είσαι στα πράγματα πολλά χρόνια αν δεν αξίζεις κάτι. Λέγανε για τη Βίσση,  μα δεν μπορεί να είναι νούμερο ένα στο χώρο της τόσο καιρό αν δεν αξίζει.

Το τάλεντ σόου μπορεί να είναι μια λύση για το παιδί που δεν έχει δημόσιες σχέσεις και πρόσβαση στη μουσική βιομηχανία; 

Όχι. Ξέρεις γιατί; Γιατί κανείς δεν έχει γίνει φίρμα μέσα σε τρεις μήνες ή τέσσερις. Και αν γίνει μέσα σε τρεις μήνες φίρμα, σε άλλους τρεις θα ξεχαστεί. Αυτό είναι νόμος, απαράβατος! Για να κάνεις κάτι σήμερα πρέπει να παγιωθείς, πρέπει να ταλαιπωρηθείς, να σκιστείς, να κάνεις live, να παίξεις από εδώ και από εκεί.

Από το πρωί μέχρι το βράδυ έχουμε τάλεντ σόου, όμως. Για τη μαγειρική, για τη μουσική, ριάλιτι με ταλέντα… στις σχέσεις!

Απαπα σχέσεις… Της μαγειρικής τα βλέπω. Της μαγειρικής είναι ένα έντιμο τάλεντ σόου. Το να θέλει κάποιος να πάει να μαγειρέψει και να πιστεύει ότι είναι καλός και να είναι και καλός δεν είναι άσχημο. Εξάλλου κάθεσαι, χαζεύεις, έχει ένα ενδιαφέρον.

Για τα μουσικά τάλεντ σόου  τι πιστεύετε;

Τώρα που μιλάμε, πριν από λίγο, ήρθαν κάποιοι από ένα σόου να τους μιλήσω, να πω δυο κουβέντες, γιατί πάει ο γιος ενός πολύ καλού μου φίλου. Και τους είπα αυτό: «χαρά στο κουράγιο του, που έρχεται. Εγώ δεν θα τον έστελνα. Δεν θα τον άφηνα. Tην κόρη μου, ας πούμε, δεν θα την άφηνα να πάει». Και μου λένε γιατί; Γιατί δεν μπορώ να βλέπω τα παιδάκια πιασμένα χέρι χέρι, μέσα στην αγωνία για το ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει και να σπαράζει η καρδιά τους. Ας έκαναν τάλεντ σόου χωρίς το ποιος θα μείνει και ποιος θα κερδίσει στο τέλος. Μπαρούφες. Θα κερδίσει στο τέλος και θα πάρει το φοβερό βραβείο, το συμβόλαιο στην εταιρεία… Ποια εταιρεία; Δεν υπάρχουν εταιρείες, δεν υπάρχουν δίσκοι, δεν υπάρχει δισκογραφία. Τι παραμύθια είναι αυτά; Αυτό που ισχύει είναι ότι κάνουν μια εκπομπή για να κάνει θεαματικότητα και να έχουν νούμερα.

Είναι, όμως, πολλοί οι αξιόλογοι καλλιτέχνες που πάνε ως κριτές. Ο Μαραβέγιας, ο Στόκας…

Εγώ δεν πάω. Καλά κάνουν, αφού νομίζουν ότι κάτι γίνεται με αυτό. Εγώ δεν πιστεύω σε αυτά. Και έχω λόγους που δεν πιστεύω. Περάσανε από αυτά τα παιχνίδια που επί δέκα χρόνια τώρα, μας ταλανίζουν την ψυχή, τρεις χιλιάδες παιδιά. Από αυτούς που βγήκαν στο τέλος και προχωρούσαν, οι οποίοι ήταν εκατό, εξήντα, δέκα, υπήρχαν τουλάχιστον τριάντα παιδιά που ήταν εξαιρετικά. Εξαιρετικά! Έτυχε να δω κάποια. Πού είναι αυτά τα παιδιά; Από τρεις χιλιάδες άτομα που περάσανε, βγήκαν τρεις τραγουδιστές, τέσσερις. Από τους οποίους τέσσερις, ένας είναι ο Οικονομόπουλος. Αυτός έχει κάνει καριέρα, δηλαδή. Ο οποίος θα μπορούσε να την έχει κάνει και χωρίς να έχει πάει εκεί γιατί είναι καλός τραγουδιστής.

Αν είχατε μια πολύ μεγάλη οικονομική ανάγκη, αν δεν είχατε να πληρώσετε για το σπίτι, για την κόρη σας, θα πηγαίνατε για καλά λεφτά;

Όλα αυτά τα χρόνια σε πληροφορώ παρά τις λανθάνουσες επικρατούσες απόψεις, βρέθηκα σε εποχές που είχα πάρα πολύ μεγάλη οικονομική ανάγκη. Μπορεί να δουλεύω είκοσι χρόνια non stop, ο τρόπος ζωής μου όμως, είναι τέτοιος και τα έξοδά μου είναι τέτοια -όχι τίποτα φοβερά- ένα παιδί που σπούδαζε χρόνια στην Αγγλία, διάφορους ανθρώπους που δουλεύουν για μένα και εγώ είμαι υποχρεωμένος να σκίζομαι γι αυτούς… Είχα πάρα πολλά οικονομικά προβλήματα κατά καιρούς. Πολλά. Εξάλλου, τώρα τα πράγματα έχουν γίνει τέτοια που χρειάζεται τριπλή δουλειά για τα μισά λεφτά.

Σας έχουν γίνει προτάσεις από την τηλεόραση;

Μου έχουν γίνει προτάσεις, ναι. Δεν πήγα. Κάποιες εποχές οι προτάσεις ήταν και πάρα πολύ δελεαστικές: «Πάρε μια επιταγή και βάλε το νούμερό σου».  Και το αρνήθηκα. Γιατί δεν πιστεύω σε αυτό το πράγμα. Δε θέλω να βλέπω τα παιδιά να υποφέρουν, εκεί.

Τα νέα παιδιά πια διασκεδάζουν με τραγούδια που μιλούν για ναρκωτικά χρήμα, υλισμό, αυτοκίνητα, γκόμενες. Πολλοί λένε ότι η χιπ χοπ, η τραπ μουσική είναι το πλέον ανερχόμενο είδος, η ροκ της νέας γενιάς. Συμφωνείτε; 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο δημοφιλέστερος σε πωλήσεις νούμερο ένα – τα τελευταία είκοσι χρόνια, με διαφορά πρώτος, παγκοσμίως, είναι ο Eminem. Το φοβερό είναι ότι δεύτερος με μεγάλη διαφορά επίσης, από τους υπόλοιπους είναι ο Paul McCartney. Μιλάμε για πωλήσεις, όχι για το ποιος είναι καλός ή κακός. Εντάξει, και αυτό όμως το πράγμα η rap, το hip hop, το low bap, χωρίζονται σε καλή και κακή μουσική. Είναι άλλο πράγμα οι Active Member και άλλο πράγμα τα παιδιά αυτά που βγαίνουν στα μαγαζιά με τις τραγουδιστριούλες, που ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή και ραπάρουν. Δεν είναι το ίδιο, μην τρελαθούμε.

Το Μama το έχετε ακούσει;

Δεν το έχω ακούσει, όχι. Όταν βλέπω τραγούδια στο youtube που έχουν μέσα σε τρεις μέρες δυο εκατομμύρια views, δεν τα ακούω.

Γιατί δεν τα ακούτε;

Γιατί ξέρω εκ των πραγμάτων ότι πρόκειται να είναι αηδία. Μια ηλιθιότητα. Μπορεί και να μην είναι, αλλά λέω τώρα… Γιατί συνήθως, για να φτάσει το κοινό κάποιου ανθρώπου μέσα σε δυο μέρες στα δύο και τρία εκατομμύρια views, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι σαν να βγαίνει ο τραγουδιστής, ξεβράκωτος στην πίστα και να γίνεται χαμός. Κάπως έτσι μου φαίνεται.

Γιατί χάνεται το πολιτικό τραγούδι;

Γιατί η πολιτική έχει κουράσει τον κόσμο… Η πολιτική από μόνη της δεν φταίει αλλά οι πολιτικοί έκαναν την πολιτική να έχει κουράσει τον κόσμο. Ζούμε σε ένα διαρκές και επαναλαμβανόμενο ψέμα.

Αυτό το λέτε και μέσα από το τραγούδι σας…

Τώρα ετοιμάζω έναν δίσκο που λέγεται «Ψέμα στο ψέμα», μετά το καλοκαίρι θα είναι έτοιμο. Και λέω όλα αυτά. Θα μου πεις θες να κάνεις πολιτικά τραγούδια τώρα; Όχι, αλλά το έχω ανάγκη. Έχω τόσο πολύ ιντριγκαριστεί με το ψέμα, έχω φάει τέτοια φλασιά που δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος πια.

Εσείς θα κατεβαίνατε ποτέ στην πολιτική;

Αν ήταν θα είχα κατέβει. Δεν με ενδιαφέρει. Όχι ότι δεν με ενδιαφέρει η πολιτική, δεν με ενδιαφέρει ο στίβος, ο πολιτικός.

Ποιο πολιτικό ψέμα σας έχει ενοχλήσει πολύ;

Το ψέμα που με πείραξε πολύ τελευταία, ήταν το «όχι» που έγινε «ναι». Ήταν ένα παραμύθι. Ήταν από την αρχή πονηρά φτιαγμένο γιατί δεν ήταν και το ερώτημα σαφές. Ποιο ήταν το ερώτημα, «Πέστε μας ναι ή όχι, για να διαπραγματευτούμε καλύτερα;» Πρέπει να κάνεις δημοψήφισμα για να διαπραγματευτείς καλύτερα;

Έπρεπε ή όχι να ονομαστούν τα Σκόπια Βόρεια Μακεδονία; Ποια είναι η άποψή σας;

Θα δείξει ο χρόνος. Εγώ νομίζω ότι βιάστηκε λίγο η κυβέρνηση και θα το πληρώσει αυτό το πράγμα γιατί πρέπει να παίρνεις λίγο τοις μετρητοίς και το συναίσθημα του κόσμου. Μπορεί να έχουν και δίκιο. Μπορεί να βγει ότι ήταν σωστό αλλά θα το δείξει ο χρόνος.

Πώς νιώθετε όταν έρχονται πολιτικοί στο μαγαζί; Είχε έρθει να σας ακούσει και ο κύριος Μητσοτάκης. Τι συνέβη εκεί;

Μια χαρά. Καλά έκανε ο άνθρωπος και ήρθε όταν ήμασταν στη Θεσσαλονίκη. Βρισκόταν στην πόλη για δουλειά και το βράδυ ήρθε σε μας. Δεν ήταν μόνος του, ήταν είκοσι άνθρωποι. Τιμή μας έκανε. Δεν τον ξεχωρίζω από κάποιον άλλο τον Μητσοτάκη, ένας άνθρωπος είναι φυσιολογικός, ο οποίος ήρθε να μας ακούσει. Δεν με ενόχλησε καθόλου. Και ήταν και ευγενής και ήξεραν και τα τραγούδια και τα τραγουδάγανε. Δε βάζω μια ασπίδα μπροστά μου να πω «α για εσάς όχι, δεν τραγουδώ». Αν θέλουν οι άνθρωποι να ακούσουν και νομίζουν ότι τους ενδιαφέρει αυτό το πράγμα που έχω να τους πω… Δεν θα αλλάξω, όμως, αυτό που θέλω να πω. Όπως δεν θα αλλάξω τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου και θα τους τις πω κιόλας.

Όταν δεν τραγουδάτε, τι κάνετε;

Βλέπω αθλητισμό πολύ, βλέπω τένις και ασχολούμαι με μπιλιάρδο κυρίως με το σνούκερ. Μου κόλλησε στο μυαλό αυτό, όταν πήγαινα στην κόρη μου στην Αγγλία.  Παίζω σκάκι και ακούω πολύ μουσική. Έτσι περνάει η ώρα μου. Μεταξύ μουσικής, αθλητισμού και πολλών ταξιδιών. Έχω στον Βόλο, ένα σπιτάκι της μάνας μου και πάω και κάθομαι, έχω και ένα άλλο επίσης μικρό εξοχικό της γυναίκας μου και της κόρης μου στην Τήνο και πάω εκεί το καλοκαίρι, κάποιες στιγμές.

Η κόρη σας με τι ασχολείται;

Είναι στην Αγγλία σπούδασε κινηματογράφο. Έκανε μάστερ στο σενάριο και ψάχνεται εκεί. Τι  να έκανε εδώ, για πες μου;

Αυτό ήθελα να σας ρωτήσω, θα γυρίσει;  Τι συμβουλή της δίνετε;

Να μείνει όπου είναι καλύτερα, εγώ βέβαια θέλω να τη βλέπω. Τώρα με την τεχνολογία μπαίνεις στο διαδίκτυο και τη βλέπεις εύκολα. Αλλά το θέμα είναι να μείνει όπου μπορεί να στεριώσει καλύτερα, σε αυτό που κάνει.

Εσείς τι όνειρα κάνατε όταν ήσασταν νέος; Φανταζόσασταν ότι θα φτάνατε ως εδώ όταν παίζατε με τους Τερμίτες;

Με τους Τερμίτες φανταζόμασταν ότι θα γίνουμε Rolling Stones. Αυτό θέλαμε! Ήταν όνειρο, τα όνειρα είναι τζάμπα. Όσο περισσότερο ονειρεύεσαι και βάζεις πιο ψηλά τον πήχη, τόσο περισσότερα πράγματα θα κάνεις στη ζωή σου. Αν είσαι ολιγαρκής στα όνειρα, θα είσαι ολιγαρκής παντού.

Τι όνειρα κάνετε σήμερα;

Να μεγαλώσουν τα παιδιά καλά. Να ξαναδώ τον κόσμο με χαμόγελο, να υπάρχει χαρά στον κόσμο. Δεν είμαι δα και ο Παΐσιος, δεν το λέω χριστιανικά αυτό. Αλλά δεν αντέχεις να ζει ο κόσμος με κατάθλιψη δίπλα σου. Ούτε και για σένα δεν είναι ωραίο αυτό.

Έχετε περάσει και εσείς κατάθλιψη. Τι σας την προκάλεσε; 

Είχα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ένα πρόβλημα καρδιακό που πλέον το ξεπέρασα. Και ξέρεις, αυτό σου δημιουργεί κατάθλιψη εκ των πραγμάτων. Και μάλιστα η δικιά μου τότε, ήταν μανιοκατάθλιψη. Δεν είναι το ίδιο. Με την μανιοκατάθλιψη αισθάνεσαι ότι είναι κοντά ο θάνατος. Και αυτό σε τρομάζει. Το ξεπέρασα, έκανα και ό,τι έπρεπε να κάνω για την υγεία μου και το ξεπέρασα. Αλλά μήπως ελέγχεται η κατάθλιψη; Όλος ο κόσμος χάπια παίρνει. Οι περισσότερες μορφές κατάθλιψης έχουν αιτία. Αν καθίσεις και σκεφτείς λίγο, καταλαβαίνεις για ποιο λόγο υπάρχει. Αν δεν έχει λεφτά ο κόσμος να πληρώσει τα έξοδά του, τα χρέη του, παθαίνει κατάθλιψη…

Οι δυσκολίες ή οι επιτυχίες «φτιάχνουν χαρακτήρα», διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας;

Η αποτυχία σου φτιάχνει την προσωπικότητα, αλλά στην καταρρακώνει κιόλας. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα να το διαχειριστείς. Η επιτυχία σε κάνει και είσαι καβαλημένος και αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο να το διαχειριστείς.

Μετά από τόσα χρόνια μιας τόσο μεγάλης καριέρας, σε ποιον θα λέγατε το ευχαριστώ σας;  Σε ποιον το χρωστάτε;

Χρωστάω στη γυναίκα μου, στην κόρη μου. Τους το είπα κιόλας με το τραγούδι «τόσα χρόνια μια ανάσα». Αυτό λέει το τραγούδι αυτό. Είναι δύσκολο να πεις ευχαριστώ. Το «ευχαριστώ» δεν λέγεται εύκολα. Λες ενδόμυχα «ο άλλος πρέπει να το κάνει για μένα γιατί να μην το κάνει;» Όχι, δεν είναι έτσι. Όπως και το «συγνώμη» δεν λέγεται εύκολα. Σε πολλούς ανθρώπους χρωστάω. Στον Νταλάρα που ήταν ο άνθρωπος που με βοήθησε με το «Διδυμότειχο μπλουζ» και τη «Σκόνη». Σε όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν μαζί μου, στους παραγωγούς, με τους οποίους δεν έχω πια με όλους καλές σχέσεις, δεν έχει σημασία. Χρωστάω ένα ευχαριστώ.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.