Eclipses Group Theater: Οι Έλληνες που μυούν τους Νεοϋορκέζους στο αρχαίο δράμα (συνέντευξη)

Eclipses Group Theater New York : Είναι η ομάδα Ελλήνων καλλιτεχνών που εδώ και οκτώ χρόνια παρουσιάζει στους Νεουορκέζους αρχαίο ελληνικό δράμα αλλά και σύγχρονα ελληνικά έργα αλλά και διοργανώνει σεμινάρια. Άραγε τι απήχηση μπορεί να έχουν οι ιδέες του αρχαίου ελληνικού πνεύματος στην καρδιά του καπιταλισμού; Πώς αντιδρούν οι Αμερικάνοι σε ένα τόσο διαφορετικό θέαμα; Η Ιωάννα Κατσαρού (ιδρυτικό μέλος και καλλιτεχνική διευθύντρια του), ο Δημήτρη Μπονάρο , η Κατερίνα Αλεξάκη  και η Αλεξάνδρα Σκένδρου μας εξηγούν τι ήταν αυτό που τους ώθησε να δραστηριοποιηθούν στο εξωτερικό και μεταφέρουν την μέχρι στιγμής εμπειρία τους. 

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο

«Ιωάννα Κατσαρού: Στην Νέα Υόρκη υπάρχει περισσότερη αξιοκρατία.Στην Ελλάδα  πρέπει η αίτησή σου να συνοδεύεται  με γνωριμίες και διασυνδέσεις»

Ioanna Katsarou-photo (1).jpg

Ιωάννα Κατσαρού

Tι είναι η ομάδα Εclipses Group Theater New York; Πώς συναντηθήκατε όλοι μαζί και πώς προέκυψε η ιδέα να δημιουργήσετε αυτή την ομάδα;

-Ιωάννα Κατσαρού: Το Eclipses Group Theater NY είναι ένας μη κερδοσκοπικός θεατρικός οργανισμός που δημιουργήθηκε το 2011 και έκτοτε λειτουργεί ως πολιτιστική γέφυρα μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής, φέρνοντας κοντά καλλιτέχνες και από τις δυο χώρες. Η ομάδα ξεκίνησε αρχικά με πρωτοβουλία δική μου και του Δημήτρη Μποζίνη θέλοντας να δημιουργήσουμε μια παράσταση βασισμένη στους Πέρσες του Αισχύλου που θα παρουσιαζόταν στο Μόντρεαλ του Καναδά και στη Νέα Υόρκη. Όταν όμως ήρθε η πρόταση της σκηνοθέτη Ζishan Ugurlu από το La MaMa theater να συνεργαστούμε πάνω σε μια δεύτερη εκδοχή του έργου, τότε συνειδητοποιήσαμε τη δυναμική που μπορεί να αποκτήσει η ομάδα και μια νέα προοπτική άνοιξε μπροστά μας. Από τότε διευρυνθήκαμε, ενισχυθήκαμε με νέα μέλη και μέχρι τώρα έχουμε ανεβάσει δέκα ολοκληρωμένες παραγωγές, έχουμε οργανώσει σεμινάρια υποκριτικής, έχουμε συνεργαστεί με μεγάλους αμερικάνικους και ελληνικούς οργανισμούς όπως το La MaMa theater, το LaGuardia Performing Arts Center, το Abrons Arts Center, το In Scena Italian Festival NY, το National Hellenic Museum in Chicago, το St Ambroise Festival in Montreal, το Greek Cultural Center.

Επίσης έχουμε δημιουργήσει σε συνεργασία με την Δρ. Ειρήνη Μουντράκη το Greek Play Project New York, μια σειρά αναλογίων σύγχρονων ελληνικών έργων που παρουσιάζονται κάθε Μάιο στο New York University. 

-Μένατε στην Ελλάδα και φύγατε για να δραστηριοποιηθείτε στην Νέα Υόρκη; Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο προορισμό και γιατί αφήσατε την Ελλάδα;

-Ιωάννα Κατσαρού: Δούλευα για αρκετά χρόνια σαν ηθοποιός στην Ελλάδα πριν φύγω για την Αμερική. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως είχα ολοκληρώσει έναν κύκλο σε καλλιτεχνικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο και ένιωσα έντονα την ανάγκη μιας ανανέωσης. Ήθελα να πάρω μια απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα και να ξαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με το θέατρο μέσα σε μια νέα συνθήκη. Η επιλογή της ΝΥ ήρθε εύκολα, καθώς ένα κομμάτι της οικογένειάς μου ζει εδώ μόνιμα και είχα επισκεφτεί την πόλη στο παρελθόν. Επίσης είναι μια πόλη με πολύ έντονη καλλιτεχνική ζωή οπότε όλα συνηγορούσαν στο να έρθω εδώ.

Γάμος αλά Ρωσικά Ι. Κατσαρού- Α. Σκένδρου.jpg

Γάμος αλά Ρωσικά Ι. Κατσαρού- Α. Σκένδρου

-Μιλήστε μας για τις παραστάσεις που παρουσιάζετε αυτή την περίοδο. Είναι αρχαίο δράμα αλλά και σύγχρονα ελληνικά έργα;

-Ιωάννα Κατσαρού: Το ρεπερτόριό μας περιλαμβάνει κυρίως έργα που βασίζονται ή εμπνέονται από τα έργα του αρχαίου δράματος, σύγχρονα ελληνικά έργα, καθώς και κάποια έργα ξένων συγγραφέων. Επίσης αρκετές από τις παραστάσεις μας παρουσίαζονται στην αγγλική γλώσσα ενώ κάποιες άλλες στην ελληνική. Για παράδειγμα τη σεζόν από το Σεπτέμβριο 2018 εώς το Μάιο 2019 παρουσιάσαμε τις εξής παραγωγές: Την παράσταση Hercules: In Search of a Hero (στην αγγλική γλώσσα) που ήταν εμπνευσμένη από τα έργα Άλκηστη και Ηρακλής Μαινόμενος του Ευριπίδη και παρουσιάστηκε στο LaGuardia Performing Arts Center και στο Abrons Arts Center στο Μανχάτταν ενώ βραβεύτηκε χρηματικά από το Queens Council on the Arts.

Στις 4 και 5 Μαΐου του 2019 παρουσιάσαμε με επιτυχία το δεύτερο Greek Play Project NY, στο οποίο παρουσιάστηκαν στα αγγλικά έργα των Άρτεμης Μουστακλίδου, Θανάση Τριαρίδη και Μ. Ρέππα & Θ. Παπαθανασίου, ενώ η Δρ. Ειρήνη Μουντράκη παρουσίασε μια διάλεξη για το σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο. Το Νοέμβριο του 2019 θα ανεβάσουμε στην ελληνική γλώσσα την παράσταση ο Επιθεωρητής του Γκόγκολ στο Πολιτιστικό Κέντρο της Αρχιεπισκοπής στη ΝΥ, η οποία βραβεύτηκε επίσης από το Queens Council on the Arts.

Greek Play Project NY2 (2).jpg

Από το Greek Play Project

-Γιατί επιλέγετε και το ελληνικό έργο και ποιο είναι το όραμά σας;
-Ιωάννα Κατσαρού Στον πυρήνα του ρεπερτορίου μας υπάρχει το ελληνικό έργο, χωρίς όμως να μένουμε μόνο σε αυτό. Η αγάπη και η στήριξή μας σε αυτό είναι δεδομένη, καθώς είναι συνυφασμένη με την ίδια μας την ταυτότητα ως Έλληνες καλλιτέχνες του εξωτερικού. Στόχος μας είναι να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε περισσότερες δράσεις στα πλαίσια του Greek Play Project NY και να ανεβάζουμε περισσότερες ολοκληρωμένες παραγωγές ελληνικών έργων. Επιδίωξη μας επίσης είναι να διευρύνουμε τις συνεργασίες μας με αμερικάνικους και ελληνικούς οργανισμούς και να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο το ρόλο μας ως διαπολιτισμική γέφυρα μεταξύ των δύο κρατών.

LAMAMA_mentistudio.com_CastCrew Agamemnonjpg

Γάμος αλά Ρωσικά- Χ. Αλεξανδρίδης- Ι. Κατσαρού- Θ. Λούκα.jpg

Στιγμιότυπο από την παράσταση «Γάμος αλά Ρωσικά»

-Πώς αντιδρούν οι Νεοϋορκέζοι στο αρχαίο δράμα και στο ελληνικό έργο;

-Ιωάννα Κατσαρού Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον των Νεοϋορκέζων για το αρχαίο δράμα. Άλλωστε σε ακαδημαϊκό επίπεδο το γνωρίζουν αρκετά καλά, καθότι τα πιο σημαντικά πανεπιστημιακά τους ιδρύματα έχουν τμήματα κλασικών ελληνικών σπουδών, απλώς δεν έχουν την ευκαιρία να βλέπουν έργα αρχαίου δράματος συχνά στη σκηνή. Δυστυχώς όμως η σχέση του αμερικάνικου κοινού με το σύγχρονο ελληνικό έργο είναι σχεδόν ανύπαρκτη καθώς σπανιότατα ανεβαίνουν σύγχρονα ελληνικά έργα στην αγγλική γλώσσα. Εκεί έρχεται και η δική μας προσπάθεια με τη δημιουργία του Greek Play Project NY. Τα δείγματα μέχρι στιγμής είναι πολύ θετικά και λαμβάνουμε πολύ θετική ανταπόκριση και κριτική από τους Αμερικανούς και Ελληνοαμερικανούς που παρακολουθούν τις παρουσιάσεις των σύγχρονων ελληνικών έργων. Αυτό μας δίνει ελπίδα πως στο μέλλον θα δούμε κάποια από αυτά τα έργα να παρουσιάζονται σε ολοκληρωμένες παραγωγές.

Ιωάννα Κατσαρού Π-roject

Η Ιωάννα Κατσαρού επί σκηνής

-Τι σας έχει δώσει η Αμερική όσον αφορά τη δημιουργία σας που δεν έδινε η Ελλάδα;
-Ιωάννα Κατσαρού: Για να ξεκαθαρίσω κάτι, δεν είναι όλα ρόδινα ή ειδυλλιακά στη θεατρική πραγματικότητα της Νέας Υόρκης. Επίσης θεωρώ πως οι σπουδές μου και η θεατρική μου εμπειρία στην Ελλάδα υπήρξαν από τις πιο δημιουργικές περιόδους στη ζωή μου και μου έδωσαν την αυτοπεποίθηση και τα εφόδια να μπορώ να δημιουργήσω και εκτός της χώρας μου. Η Νέα Υόρκη βέβαια μου έδωσε μια νέα ταυτότητα ως γυναίκα καλλιτέχνη. Φεύγοντας από τη χώρα μου διαπίστωσα πόσο βαθιά πατριαρχική είναι η κατάσταση στο ελληνικό θέατρο και ελεγχόμενη από πολιτικά κέντρα εξουσίας. Αυτό βέβαια με ενοχλούσε ιδιαίτερα και όταν ζούσα στην Ελλάδα απλώς είναι μια πραγματικότητα που με τον καιρό τη συνηθίζεις και πορεύεσαι με αυτή, αλλιώς εξαφανίζεσαι. Στη Νέα Υόρκη οι γυναίκες καλλιτέχνες έχουν δύναμη, αντιμετωπίζονται ισότιμα και θα δεις αρκετές γυναίκες σε θέσεις κλειδιά με επιρροή. Yπάρχει μια συνεχής διεκδίκηση από το γυναικείο κίνημα εδώ στην Αμερική. Αυτό μου έδωσε μια αίσθηση ελευθερίας και δύναμης που δεν την είχα στην Ελλάδα. Είναι κρίμα που ακόμη και μετά από 8 χρόνια που έφυγα η κατάσταση στη χώρα μας παραμένει περίπου στα ίδια. Αλλιώς πώς εξηγείται πως ενώ υπάρχουν πολύ περισσότερο γυναίκες παρά άντρες στο θεατρικό χώρο, τις διευθυντικές θέσεις τις έχουν άντρες.

LAMAMA_mentistudio.com_ Agamemnon- I. Katsarou

Η Ιωάννα Κατσαρού επί σκηνής 

Επίσης υπάρχει περισσότερη αξιοκρατία. Αν έχεις ταλέντο και θέληση θα προχωρήσεις. Όταν στέλνεις αίτηση κάπου ξέρεις πως συνήθως θα τη δουν και θα την αξιολογήσουν. Στην Ελλάδα συνήθως, να μην πω πάντα, πρέπει η αίτησή σου να συνοδεύεται και με γνωριμίες και διασυνδέσεις. Αυτό σε κάνει πιο παραγωγικό και πιο δημιουργικό, γιατί ξέρεις πως οι ιδέες σου μπορεί και να βρουν ανταπόκριση. Σε έναν άλλον παρανομαστή έμαθα τι σημαίνει επαγγελματική οργάνωση θεατρικής παραγωγής. Εδώ υπάρχει φοβερή εξειδίκευση, υπάρχουν ανώτατες σχολές που βγάζουν stage managers, theater production managers, media managers, κτλ. Υπάρχει μια μεθόδευση και μια οργάνωση άλλου τύπου που ακόμη και όταν είχα δουλέψει στο Κρατικό Θέατρο της Ελλάδας, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της χώρας, δεν την είχα δει. Άλλωστε πώς θα ήταν δυνατό χωρίς αυτή την οργάνωση να γίνονται και όλα αυτά τα υπερθεάματα που βλέπουμε στο Broadway μέσα σε χρόνο ρεκόρ.  Από την άλλη μεριά το κόστος δημιουργίας μιας παράστασης είναι τεράστιο στη Νέα Υόρκη και αυτό επηρεάζει τις πιο μικρές παραγωγές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτά τα κόστη με συνέπεια αυτό που ονομάζουμε ‘’πειραματικό θέατρο’’ να περνάει κρίση αυτή τη στιγμή στη ΝΥ.

Δημήτρης Μπονάρος: «Ένα πράγμα που έχει να προσφέρει η Αμερική στην Ελλάδα είναι σεβασμός στον ρεαλισμό»

Demetri Bonaros.jpg

-Πώς βρεθήκατε στην Αμερική να συν-δημιουργείτε με την υπόλοιπη ομάδα;

Δημήτρης Μπονάρος: Ήρθα στην Αμερική το 1993 για σπουδές, και έμεινα εδώ. Στην Νέα Υόρκη μετακόμισα το 1999, και για αρκετά χρόνια η καλλιτεχνική μου δραστηριότητα ήταν αποκλειστικά στα Αγγλικά, και με Αμερικάνους συνεργάτες. Το 2007 έκανα την πρώτη μου επαγγελματική παράσταση στα Ελληνικά, και σιγά-σιγά γνώρισα την Ελληνική καλλιτεχνική κοινότητα της πόλης–αν και για κάποια χρόνια ακόμα έκανα κυρίως Αμερικάνικες παραγωγές. Γύρω στο 2013 ή 2014 γνώρισα την ομάδα του Eclipses, και τώρα πλέον είμαι μέλος της.

Hercules In Search of A Hero- L.  Alarcon.JPG
Hercules In Search of A Hero

-Θα γυρίζατε στην Ελλάδα και αν ναι τι θα ήταν αυτό που θα μεταφέρατε στην καλλιτεχνική σας βαλίτσα σαν εμπειρία και συμβουλή για τους άλλους;

Καθότι βρίσκομαι στην Αμερική 26 χρόνια, είναι πλέον δύσκολο να πω ότι θα φύγω για τα καλά. Τόσοι στενοί φίλοι και συνεργάτες βρίσκονται εδώ. Φυσικά όμως, θέλω–όπως θέλουμε και όλοι στην ομάδα–να έχουμε δραστηριότητες και στην Ελλάδα. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο, νομίζω ένα πράγμα που έχει να προσφέρει η Αμερική στην Ελλάδα είναι σεβασμός στον ρεαλισμό. Οι Αμερικάνοι το παρακάνουν με τον ρεαλισμό βέβαια, αλλά νομίζω ότι η Ελλάδα είναι κάπως στο άλλο άκρο, έχει μία πιο πειραματική τάση, η οποία συχνά δεν αφήνει χώρο για μία πιο ρεαλιστική παρουσίαση. Και τα δύο έχουν θέση στην παλέτα ενός καλλιτέχνη και αξία αν επεξεργαστούν σωστά.

-Πώς βλέπουν οι Αμερικανοι την τέχνη; Μπορεί το αρχαίο δράμα κι το ελληνικό έργο να ακμάσει μέσα στον καπιταλισμό;

Δημήτρης Μπονάρος:  Δεν βλέπω γιατί να μην μπορεί να ακμάσει το Ελληνικό έργο, αρχαίο ή μοντέρνο, στον καπιταλισμό. Δεν εννοώ ότι ένα αρχαίο έργο μπορεί να παίξει στο Broadway για χρόνια, όπως κάποια μιούζικαλ. Όμως, τέτοιες μακρόβιες παραγωγές είναι ελάχιστες, ενώ υπάρχει πάρα πολύ θέατρο στην Νέα Υόρκη και στην υπόλοιπη Αμερική πέραν του Broadway. Το κύριο πρόβλημα με το αρχαίο Ελληνικό θέατρο στην Αμερική δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρει το κοινό, αλλά ότι ελάχιστοι καλλιτέχνες το καταλαβαίνουν ώστε να το ανεβάσουν σωστά. Αν η παραγωγή είναι μουσειακή, ας πούμε, ή από την άλλη αν είναι πολύ ρεαλιστική, αν δεν αναγνωρίζει τον συγκλονιστικό μουσικό-χορευτικό ρόλο που παίζει ο χορός και αν αισθάνεται αμήχανα προς τους μονολόγους, τότε θα αποτύχει (ή, να το πω αλλιώς, αξίζει να αποτύχει) όπου κι αν παιχτεί. Αν όμως έχει συναίσθηση του ρόλου όλων των στοιχείων του αρχαίου δράματος, αν συνειδητοποιεί ότι μία τραγωδία είναι και λόγος, και ιδέες, και συναίσθημα και θέαμα, και αν ξέρει πώς να συνδυάσει όλα αυτά τα συστατικά, τότε το Αμερικάνικο κοινό θα την αγκαλιάσει.

thumbnail (1).jpg

Δεν Πληρώνω Δεν πληρώνω. Δ. Μπονάρος-Δ.Παγούδης- Α. Σκένδρου-Ε. Παλούμπη

Ancient Greek Mask Workshop I.  Katsarou (2).JPG

Ancient Greek Mask Workshop.  I. Katsarou

-Τι έχει να δώσει στο σήμερα το αρχαίο δράμα; Ποιες αξίες έχει να μας διδάξει; 

Δημήτρης Μπονάρος:  Και τι δεν έχει να μας δώσει το αρχαίο δράμα! Τα κείμενα αυτά, καθώς και τόσα άλλα από την αρχαία Ελλάδα, είναι θεμελιώδη κείμενα του δυτικού πολιτισμού. Το δράμα εξελίχτηκε παράλληλα με την δημοκρατία και με την άνθηση της επιστήμης και της φιλοσοφίας. Η τραγωδία χειρίζεται θέματα που παραμένουν καίρια και φλέγοντα: η θέση του ανθρώπου στον κόσμο, η δικαιοσύνη, οι σχέσεις των φύλων, η αναζήτηση γνώσης και σοφίας, η σχέση με την φύση και το θείο, κλπ. Ο άνθρωπος ξαφνικά βρίσκεται στο κέντρο, έχει ελεύθερη βούληση. Για πρώτη φορά, κάνει επιλογές, ορθώνεται ως κύριος της μοίρας του σε σημαντικό βαθμό. Ο νους παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Βέβαια, οι θεοί και η φύση ακόμα υπάρχουν, και έχουν επιβλητική παρουσία. Οι επιλογές του ανθρώπου συχνά έχουν αρνητικές συνέπειες. Ωστόσο, η κάθε επιλογή, η κάθε ανησυχία, οδηγεί στην γνώση και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Σήμερα, όσο και αν έχουμε προοδεύσει επιστημονικά και τεχνολογικά, όσο και αν τα… ρούχα και τα έπιπλα, ας πούμε, της καθημερινότητάς μας είναι διαφορετικά, τα βασικά συστατικά της ζωής είναι τα ίδια: πώς αγαπάμε, πώς μεγαλώνουμε, πώς συμπεριφερόμαστε προς την φύση, τον συνάνθρωπο, το άλλο φύλο, ποια είναι η θέση μας στο σύμπαν, ποιο είναι το δίκαιο, τι ρόλο παίζει το θείο στον κόσμο μας, κλπ.

Κατερίνα Αλεξάκη: Ένας καινούριος καλλιτέχνης που φτάνει εδώ θα πρέπει να συντηρηθεί οικονομικά μέχρι να εισαχθεί στον χώρο του θεάματος.

Κατερινα Αλεξάκη (1).jpg

Κατερίνα Αλεξάκη

-Γιατί αποφασίσατε να αφήσετε την Ελλάδα για την τέχνη σας;

Κατερίνα Αλεξάκη: Η σχέση μου με το θέατρο ξεκινάει το 1997 όταν αποφασίζω να φοιτήσω στην “Αρχή” την δραματική σχολή της Νέλης Καρά και συνεχίζεται με την συμμετοχή μου στο εργαστήρι σκηνοθετών της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Δούλεψα παράλληλα με τον ίδιο καθώς και με τον Σωτήρη Χατζάκη και την Μάνια Παπαδημητρίου την πρώτη μου δασκάλα στην υποκριτική τέχνη. 

Ancient Greek Mask Workshop D.  Bonaros- K .Alexaki- I. Katsarou (1).JPG
Αποφασίσαμε να έρθουμε στην Αμερική το 2010 με τον ερχομό των διδύμων κοριτσιών μας. Η μετάβαση σήμανε για μένα όχι μόνο το ξεκίνημα της οικογενειακής ζωής αλλά και την έναρξη μιας καινούριας καλλιτεχνικής σελίδας. Σπούδασα ξανά θέατρο στο Queens College, CUNY και συνεχίζω μεταπτυχιακές σπουδές στο ΜΑ Applied Theater Program of the School of Professional Studies, CUNY, όπου εξερευνώ με τη δημιουργία συγκεκριμένων δράσεων την καίρια συμβολή του θεάτρου στη αντιμετώπιση της συστημικής καταπίεσης των κοινωνικών δομών. Στην ΝΥ συνεργάστηκα με το Between the Seas Festival της Ακτίνας Σταθάκη ανεβάζοντας σε παγκόσμια πρεμιέρα το Red Shift (Μετατόπιση προς Ερυθρό) του Γιάννη Μαυριτσάκη καθώς και με τα πολιτιστικά κέντρα της ομογένειας. Και από το 2015 είμαι μέλος της δυναμικής ομάδας του EGTNY. 

-Πώς είναι η σχέση των Αμερικανών με το θέατρο; Είναι το ίδιο αγαπητό όπως και στους Έλληνες;

Κατερίνα Αλεξάκη: Θα αναφερθώ στο κοινό της Νέας Υόρκης γιατί η Αμερική είναι μια τεράστια ανομοιογενής χώρα κοινωνικοοικονομικά και καλλιτεχνικά. Οι παραστάσεις εδώ είναι πολλές αλλά τελικά δεν είμαι σίγουρη αν ξεπερνάνε τον αριθμό των ελληνικών παραγωγών ετησίως. Αφενός γιατί εδώ υπάρχουν εμπορικές επιτυχίες που ανεβαίνουν για αρκετό χρονικό διάστημα και αφετέρου αναλογικά ο πληθυσμός της πόλης είναι λίγο λιγότερο από τον πληθυσμό της Ελλάδας. Γενικά θα έλεγα ότι το ελληνικό κοινό είναι πιο αυστηρό στην κρίση του από το κοινό της Νέας Υόρκης το οποίο είναι πιο ανοιχτό συχνά στο καινούριο

IMG_2606.JPG

Π-roject- Ι. Κατσαρού- Δ. Μποζίνης (1).jpg

Π-roject- Ι. Κατσαρού- Δ. Μποζίνης

-Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια και για τα εκπαιδευτικά σας προγράμματα;

Κατερίνα Αλεξάκη: Μέχρι στιγμής έχουνε πραγματοποιηθεί σειρά σεμιναρίων με θέμα την “Σύγχρονη Προσέγγιση της Χρήσης της Μάσκας στο Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο” ξεκινώντας από τον χώρο του LaGuardia Community College καθώς και την συνεργασία της ομάδας με καλλιτέχνες παιδαγωγούς όπως ο Jean-Claude van Itallie. Στα μελλοντικά μας σχέδια περιλαμβάνεται η δημιουργία εργαστηρίου Community Theater και η συνεργασία μας με κοινωνικούς φορείς ώστε το θέατρο να απλωθεί και σε λιγότερο προνομιακές ομάδες καθώς και η συνέχεια της επαφής μας με την ακαδημαϊκή κοινότητα έναν χώρο που γεννάει νέο καλλιτεχνικό δυναμικό.

IMG_2608.JPG

-Προσφέρουν οι ΗΠΑ παραπάνω δυνατότητες σε έναν καλλιτέχνη και ποιες είναι αυτές;

Κατερίνα Αλεξάκη: Θα μιλήσω για την δική μου εμπειρία και για τις πορείες ανθρώπων που βλέπω γύρω μου χωρίς να θέλω να γενικεύσω. Ως προς την μαθητεία νέων προσεγγίσεων στην τέχνη μας είτε αφορά την υποκριτική μέθοδο είτε την σκηνοθετική άποψη πιστεύω ότι είναι εξίσου σημαντικά με την Νέα Υόρκη είναι και τα μεγάλα αστικά ευρωπαϊκά κέντρα. Στον ακαδημαϊκό χώρο το ενδιαφέρον είναι μεγάλο εφόσον η διαφορά δεν τελείται μόνο στο επίπεδο του περιεχομένου αλλά και της φόρμας δηλαδή στον τρόπο διδασκαλίας. Τώρα όσον αφορά στην επαγγελματική πορεία οι ευκαιρίες είναι πολλές όπως και ο ανταγωνισμός και ένας καινούριος καλλιτέχνης που φτάνει εδώ θα πρέπει να συντηρηθεί οικονομικά μέχρι να εισαχθεί στον χώρο του θεάματος. Η Νέα Υόρκη είναι μια από τις ακριβότερες χώρες του κόσμου και αυτό αποτελεί βαρύ φορτίου για τον νεοφερμένο. Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλοί οργανισμοί που βοηθάνε οικονομικά τους καλλιτέχνες και άπειρες ευκαιρίες για εργασία.

Αλεξάνδρα Σκένδρου: Θυμάμαι στον Αγαμέμνονα, μέλη του κοινού να μιλούν σχετικά μεγαλοφώνως για τα δρώμενα επί σκηνής.

IMG_2671.JPG

-Πώς βρεθήκατε στην Νέα Υόρκη; 

-Αλεξάνδρα Σκένδρου:  Είχα σπουδάσει ήδη στην Μόσχα, καλλιτεχνικό μακιγιάζ και περούκες παράλληλα με λυρικό τραγούδι και πιάνο. Στη Νέα Υόρκη ήρθα για να συνεχίσω τις σπουδές μου στο λυρικό τραγούδι. η Νέα Υόρκη φάνταζε υπέρλαμπρη αλλά όταν ήρθα και άρχισα να δουλεύω κατάλαβα αμέσως ποιους έχω να συναγωνιστώ. Με εξαίρετους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, να συνυπάρξω και να αποδεικνύω καθημερινά τί μπορώ να καταφέρω. Μεγάλο σχολείο. Στην αρχή οι φιλοδοξίες μου ήταν οι σπουδές μου και η επιστροφή στην Ευρώπη. Οι λυρικοί τραγουδιστές συνήθως κάνουν καριέρα εκτός Ελλάδος λόγω περισσότερων ευκαιριών. Μια μόνο σκηνή όπερας στην Ελλάδα με τόσους εξαιρετικούς τραγουδιστές πώς να απορροφήσει τόσο δυναμικό. Νομίζω τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα στην Ελλάδα και υπάρχουν κάπως περισσότερες ευκαιρίες.

IMG_2614 (1).JPG

-Τι είναι αυτό που βρίσκουν ενδιαφέρον οι Αμερικάνοι στο αρχαίο δράμα;

Αλεξάνδρα Σκένδρου: Ο τρόπος, η σκηνοθεσία πιστεύω που παρουσιάζεται το αρχαίο δράμα κεντρίζει το ενδιαφέρον των Αμερικανών. Το αρχαίο δράμα επειδή δεν ανεβαίνει συχνά, κι αν ανέβει με μεγάλες ελευθερίες στο κείμενο και στην προσέγγιση, εάν η παρουσιαστεί μελετημένα, με καθαρές γραμμές το κοινό θα το εκτιμήσει, θα το κατανοήσει, θα το δεχτεί. Το αρχαίο δράμα είναι λόγος και τα επακόλουθά του. Το δραματικό κείμενο που μιλά για το αξιακό σύστημα, για τον νόμο, το ήθος, το πάθος, τον έρωτα. Πολλές ερωτήσεις του κοινού μετά τις παραστάσεις είναι αυτές, πώς σκεφτήκατε να το παρουσιάσετε έτσι κι όχι αλλιώς. Το κοινό της Νέας Υόρκης είναι κάπως πιο ψαγμένο, λόγω των πανεπιστημίων των κλασικών σπουδών, έχουν έρθει σε επαφή με τα κείμενα των τραγικών μας.

-Υπάρχει κάτι που να τους ξενίζει πολύ; Πώς αντιδρούν συνήθως στην πρώτη επαφή;

Αλεξάνδρα Σκένδρου: Έχω την εντύπωση ότι δεν έρχονται προκατειλειμμένοι με το τί θα δουν. Από προσωπική εμπειρία, βλέπω ότι εν πρώτοις εντυπωσιάζονται με τις παραστάσεις αρχαίου δράματος και τους ηθοποιούς. Να τους ξενίσει, χωρίς να είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό, ίσως μια πειραματική προσέγγιση θα έλεγα.

Δημήτρης Μποζίνης Ι. Κατσαρού Π-roject (3).jpg

-Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε έναν Έλληνα και σε ένα ξένο θεατή μιας και έχουν διαφορετικές καταβολές; 

Αλεξάνδρα Σκένδρου:  Σε αντίθεση με το ελληνικό κοινό που έχει την δυνατότητα να δει διαφορετικές οπτικές παρουσίασης αρχαίου δράματος συχνότερα, και να εγκρίνει ή να απορρίψει. Ο ξένος θεατής ίσως είναι πιο προσεκτικός να «ακούσει», να κατανοήσει το κείμενο, να βγάλει τα συμπεράσματά του, να ρωτήσει, να συζητήσει

LAMAMA_mentistudio.com Αγαμεμνων- Κ. Αλεξάκη- Δ. Παγούδης- Χ. Σιαπκάρα- Ε. Παλούμπη-Τα παιδιά, Μ. Λαμπράκης- Ο.Λατουσσάκη- Ι. Πετρά (1).jpg

-Μια πολύ ωραία αντίδραση στο έργο σας που δε θα ξεχάσετε ποτέ και μια άσχημη; Θα θέλατε να μας περιγράψετε;

Αλεξάνδρα Σκένδρου: Θυμάμαι στον Αγαμέμνονα, μέλη του κοινού να μιλούν σχετικά μεγαλοφώνως για τα δρώμενα επί σκηνής. Ζούσανε τα γεγονότα μαζί με τους ηθοποιούς. Μια αμήχανη στιγμή για τους ηθοποιούς και το κοινό θα έλεγα, αλλά σε άλλους χρόνους παλιότερους, στην ιστορία του θεάτρου ήταν συχνό το φαινόμενο.

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: