Outview Film Festival: Πώς μπορείς να πέσεις θύμα «ρατσισμού» σε αντιρατσιστικό φεστιβάλ

Όπου ακούς μεγάλες ιδέες, κράτα και μικρό καλάθι. Είχα ακούσει πολλά για το outview film festival και (δυστυχώς) είχαμε αναρτήσει και εδώ το πρόγραμμά του. Διαβάζοντάς το,  ανάμεσα σε μια σειρά από αξιόλογες ταινίες, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα μια εκδήλωση- συζήτηση για τον μισαναπηρισμό. Βέβαια ο όρος συζήτηση έχει αλλάξει στις μέρες μας όπως θα δείτε παρακάτω . Επειδή όμως τα πράγματα έχουν και την καλή και την κακή όψη τους ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας μιλήσουμε για την καλή.

57649254_428613761234138_5884127898717126656_n

Στην εκδήλωση μάθαμε πολλά πράγματα. Αρχικά για την έννοια της αναπηρίας. Μια επιστημονική ομάδα που απαρτιζόταν από τους Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου, Ψυχολόγο στο Νοσοκομείο Παίδων, Παναγιώτη Δημητρά, εκπροσώπου Ελληνικού παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, Ελένη Μπαρμπαλιά, Προέδρου Συλλόγου Διαβητικών Αθήνας και Παναγιώτα Καραγιάννη Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Θεσσαλονίκης, μας εξήγησαν τι σημαίνει ρατσισμός στους ανάπηρους ανθρώπους, πόσο σημαντικό είναι πέρα από το ιατρικό κομμάτι να υπάρχει και η στήριξη όσον αφορά τις  δομές ώστε να μην αποκλείεται ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού από τη ζωή στην καθημερινότητα.

Στάθηκα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του Παναγιώτη Δημητρά ο οποίος ανέλυσε την χαρακτηριστική πολύ κακή συνήθεια του Νεοέλληνα να παρκάρει σε θέσεις ΑΜΕΑ ακόμα και όταν υπάρχει χώρος. Οι χώροι, ακόμα και εκείνοι των πολυκαταστημάτων «δεν είναι ειδικοί (ιδιωτικοί), όπως πολλές φορές προφασίζονται οι αρχές » είναι δημόσιοι και υπόκεινται στην αστυνομία, ανέφερε. Η αστυνομία λοιπόν οφείλει να παρεμβαίνει πάντα όταν κάποιος παίρνει τηλέφωνο το 100. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η παρουσία της Ιωάννας Μαρίας Γκέρτσου με το … σκυλάκι της.

57240579_385025542100555_6380027172060397568_n.jpg

Η κα Γκέρτσου είναι η πρώτη γυναίκα που ίδρυσε σχολή για την εκπαίδευση σκύλων- οδηγών για τους τυφλούς στην Ελλάδα και τόνισε πως υπάρχουν πολλές φορές που κόσμος ενοχλείται από την παρουσία των σκύλων ως συνοδοί σε δημόσιους χώρους! Και όμως ένα σκυλάκι μπορεί να είναι πολύ σημαντικό για την καθημερινότητα ενός ανθρώπου, για την ελευθερία κινήσεων και την αυτονομία του. Κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν νομίζουν πως το ζώο είναι απλά ένα παιχνίδι και αντιδρούν… Τα καλά εκπαιδευμένα όμως σκυλιά είναι μαθημένα να ανέχονται ακόμα και τις βίαιες κινήσεις και τις φωνές των ρατσιστών. Δεν αντιδρούν, δεν επιτίθενται ποτέ στον άνθρωπο παρά μόνο αγχώνονται από την απειλητική παρουσία.

Από την ομιλία κράτησα και την ανάλυση της  «έννοιας» του εξευγενισμένου ρατσισμού. Είναι ο κεκαλυμμένος ρατσισμός, που είναι διανθισμένος με ροζ συννεφάκια, με λύπηση, με οίκτο, «αχ τον κακομοίρη τι έπαθε», «αχ τη καημένη πόσο κρίμα«. Δυστυχώς όμως ανακάλυψα και άλλες μορφές ρατσισμού ή αποκλεισμού, όπως θέλει και κρίνει μπορεί να τον πει κανείς. Εκείνης που αυθαίρετα σου στερεί το δικαίωμα να μιλάς. Και όπως καταλαβαίνεται ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την άσχημη πλευρά της εκδήλωσης, μια πλευρά που ομολογουμένως δεν περίμενα. Οι ομιλητές τελείωσαν και έδωσαν το λόγο στο κοινό για να κάνει ερωτήσεις.

Αφού μια νέα ηθοποιός μας ενημέρωσε για το πρόβλημα των αναπήρων να σπουδάσουν στο εθνικό και έκπληκτοι ακούσαμε πως η παρουσία στη θεατρική σκηνή ενός ΑΜΕΑ ηθοποιού παρομοιάζεται επισήμως με «παρουσία αλόγου ή παιδιού», από τους ιθύνοντες τέθηκε και το θέμα του κατά πόσο μπορεί ή όχι να απαγορεύεται ένας ανάπηρος να μπει σε στρατιωτικές σχολές ή σε σχολές πυροσβεστών. Μια στρατιωτικός εξέθεσε την άποψή της, και ένας ακόμα κύριος από το κοινό ξεκίνησε διάλογο μαζί της. Και κάπου εκεί διακόπηκε ο διάλογος διότι η διερμηνέας δεν μπορούσε να μεταφέρει τη συζήτηση στην νοηματική.

57882384_2014002832239572_4577009805394182144_n

Ήταν πολύ σωστό που γινόταν διερμηνεία γιατί εάν δε γινόταν μια κοινωνική ομάδα αυτόματα θα αποκλειόταν από την κουβέντα. Και φυσικά για την διευκόλυνση δεν έπρεπε να μιλά ο ένας πάνω στον άλλο. Λογικά πράγματα. Επειδή όμως το προσωπικό είναι πολιτικό, όπως περίτρανα δηλώνει το σλόγκαν του φεστιβάλ, θα μιλήσω και λίγο για το προσωπικό μου, ελεύθερα. Ζητώντας τον λόγο και θέλοντας να τοποθετηθώ, ένας κύριος από το φεστιβάλ έρχεται και μου λέει πως… «δεν επιτρέπεται ο διάλογος». Μα δεν έκανα διάλογο! Ούτε καν μίλησα πάνω σε άλλον.  Κάποιοι από τους παρεβρισκόμενους στο πάνελ ξαναείπαν, » δεν επιτρέπεται ο διάλογος- μα δεν έκανα διάλογο να πω την άποψή μου ήθελα…». Για να μη σας τα πολυλογώ, η κατάσταση ήταν τόσο αστεία που όταν μου είπαν «ναι πες μας» είχα τόσο ξενερώσει με τη διαδικασία που σηκώθηκα και έφυγα. Ίσως δεν τους άρεσε η φάτσα μου, ίσως είχαν μιλήσει τόσο πολύ που δεν είχαν όρεξη να ακούσουν κάποιον άλλο μη «ειδήμονα». Και να μιλήσεις να πεις τι όταν σου έχουν απαγορεύσει τρεις φορές να βγάλεις λέξη και στο τέλος σου κάνουν τη χάρη; Δεν το είχαμε και καημό…

Φυσικά ο υπάλληλος του φεστιβάλ είπε το κλασσικό που ακούμε καθημερινά στις δημόσιες και πολλές φορές αυταρχικές υπηρεσίες «εγώ δε φταίω τη δουλειά μου έκανα το πάνελ μου είπε» (σώπα ρε φίλε οκ όλοι τη δουλίτσα τους κάνουν σε αυτή τη χώρα αλλά νόμιζα απόψε πως δεν είμαι στο ΙΚΑ ή στην εφορία). Μια κυρία εκ των υπευθύνων του φεστιβάλ με σκούντηξε λέγοντας ηρεμήστε, ξέρετε το απλανές βλέμμα της δημόσιας υπηρεσίας που  είναι σαν να σου λέει  «ότι και να λες χεστήκαμε άκρη δε θα βγάλεις».

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που τους αρέσει να μιλάνε και μάλιστα μπροστά σε κοινό γιατί άλλωστε όπως λέει και ο Χαριτόπουλος «όσοι δε σκέπτονται συσκέπτονται» και καμιά φορά είναι πιο εποικοδομητικό το να σιωπούμε. Άλλωστε μετά τη αποχώρηση είχα πιο πολλά να συζητήσω στον περίβολο της ταινιοθήκης με την Κική, μιας γυναίκας που μου ανέλυσε τα προβλήματα των Αμεα καλύτερα από τον καθένα και μου έλυσε πολλές απορίες. Είμαι όμως από τους ανθρώπους που υποστηρίζω πως οι ελεύθερες φωνές είναι η ουσία του κάθε φεστιβάλ, της κάθε κίνησης που μάχεται για τον άνθρωπο το βασικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Η βασική αρχή που αν την παραβιάσεις – για μένα- μπαίνεις στα χωράφια του ρατσισμού, όποιος και αν είσαι.

prosopiko

Φταίει ο υπάλληλος; Φταίνε οι ομιλητές οι διοργανωτές του φεστιβάλ; Ούτε καν με ενδιαφέρει. Με τον χειρότερο τρόπο , σε μια κοινωνία που διαρκώς υποκρίνεται και καμώνεται την επαναστατική και την δίκαια έμαθα ακριβώς πώς το προσωπικό γίνεται πολιτικό και πώς είναι να μιλά κανείς επί ώρες για ελευθερία και δικαιώματα για να καταλήγει να τα στερεί από τον άλλον.

Συγχαρητήρια, είχε ενδιαφέρον

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: