«Η Ευνοούμενη»: Δεν μου πολυάρεσε ο Λάνθιμος, τόσο κακό είναι;

Κατόπιν εορτής όπως πάντα αποφάσισα να δω την ταινία του Λάνθιμου. Πηγαίνοντας στο σινεμά ήμουν θετικά προκείμενος και είχα την βεβαιότητα πως πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία.  Μάλιστα πριν ξεκινήσω είχα το δίλημμα: Να δω μια ταινία θρίλερ από εκείνες που λατρεύω και εναλλακτικό μάλιστα, με 2 όμως αστέρια στο Αθηνόραμα ή να προτιμήσω την ασφάλεια του Λάνθιμου; Και τελικά επέλεξα.

Λοιπόν, μια πολύ ωραία ταινία με υπέροχη σκηνογραφία, ατμοσφαιρική, πολλά θεατρικά στοιχεία στη σκηνοθεσία όπως πάντα και δυνατούς χαρακτήρες που σε καλούν να ταυτιστείς μαζί τους να τους αγαπήσεις ή να τους μισήσεις και να αλλάξεις γνώμη ανάλογα με τις ψυχολογικές διακυμάνσεις τους . Η Ολίβια Κόλμαν είναι υπερταλαντούχα και μπόρεσε να ξεδιπλώσει όλο της το ταλέντο με τη σκηνοθεσία του Λάνθιμου, μια ερμηνεία που παραπέει ανάμεσα στην αφέλεια και στην σκληρότητα, στο χιούμορ και το δράμα. Το μοντάζ δεν μπορώ να πω ότι άλλαξε την κοσμοθεωρία μου και κάπου εδώ όπως καταλαβαίνεις αρχίζει η γκρίνια. Παρόλο που ήταν μια άριστη τεχνικά ταινία, ένα έργο με πολυδιάστατους χαρακτήρες που δεν στέκει απλά στην αντίθεση καλό και κακό, ψέμα και αλήθεια αλλά υπερβαίνει τις έννοιες αυτές δεν μπορώ να πω ότι με συγκίνησε.

The-Favourite-Yorgos-Lanthimos

Έξυπνη σκηνοθεσία αλλά στο τέλος δεν έμεινα με το στόμα ανοιχτό, δεν πήρα μαζί μου ένα συναίσθημα από όλα εκείνα τα συναισθήματα που έκαναν παρέλαση στην μεγάλη οθόνη, για να μπορέσω να πω ότι κατά κάποιο τρόπο η ταινία αυτή με σημάδεψε. Είναι πάντα καλό να κοιτάς και τις αντιδράσεις του κοινού ιδιαίτερα όταν το κοινό αυτό δεν ανήκει στην κατηγορία «καφρίλα, ήρθαμε να φάμε ποπ κορν και να δούμε και ένα εργάκι». Τα σχόλια βγαίνοντας από την αίθουσα δεν ήταν ιδιαίτερα κολακευτικά: «Κουράστηκα, με έπιασε το κεφάλι μου» το χειρότερο σχόλιο όλων που δεν ειπώθηκε και ψιθυριστά ώστε να μην το ακούσω.

the-favourite-review

Μπορεί, σκέφτηκα, να μην είχα άδικο. Δεν ήταν η μεγάλη στιγμή του ευρωπαϊκού κινηματογράφου και σίγουρα δεν ήταν η ταινία που θα θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή. Ένα όμορφο θέαμα που όμως πέρασε και δεν μου άφησε κάτι βαθύ. Πολλές φορές νιώθουμε άσχημα να πούμε ότι ένα αναγνωρισμένο έργο ενός αναγνωρισμένου σκηνοθέτη δεν μας άγγιξε ιδιαίτερα, μήπως και θεωρηθούμε άσχετοι, λες και ο θεατής οφείλει να είναι κριτικός κινηματογράφου ή λες και ο κριτικός κινηματογράφου πρέπει να δίνει οπωσδήποτε τον παλμό στην τέχνη. Δε μου άρεσε η ταινία, όσο το σκέφτομαι πιο πολύ επιμένω και πιστεύω βαθιά πως η αρνητική κριτική δε συνδέεται με την άγνοια όπως πολλοί πιστεύουν και θέλουν να πιστεύουμε και εμείς. Ας ήταν υποψήφια για όσα Όσκαρ θέλει δεν κατάφερε να μου δώσει κάτι να πάρω μαζί μου στον δρόμο της επιστροφής.

Η ενοχοποίηση και στην τέχνη είναι μια παλιά ιστορία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς με πόση δυσκολία οι ζωγράφοι στα τέλη του 18ου αιώνα κατάφεραν να ξεπεράσουν τα στερεότυπα στη θεματολογία τους και πόσο δακτυλοδεικτούμενοι ήταν εκείνοι που αποφάσιζαν να ζωγραφίσουν τοπία αφήνοντας πίσω τους τα κολακευτικά και μεγαλοπρεπή πορτρταίτα. Δεν είναι λίγες οι φορές που η αμφισβήτηση ταυτίστηκε με την άγνοια, την και καλά ισοπέδωση και την αυθάδεια και όμως δεν είναι έτσι. Ας μάθουμε να διεκδικούμε την ελευθερία και στην αισθητική, στον εσωτερικό μας κόσμο και ας μιλάμε όπως θέλουμε για τις «ορέξεις» του πνεύματος και της ψυχής. Μακριά από δημοσιοσχετίστικες διαθέσεις και προθέσεις κοινωνικής αποδοχής.

Γιώργος Κολέτσος

lanthimosthefavouriterachelweisz

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: