Η παράσταση χορού της Φένιας Αποστόλου: Δυνατοί είναι εκείνοι που κάποτε αποδέχτηκαν την αδυναμία τους

«Διδώ» και «Chair’s Tragedy»: Το χοροθέατρο «Λυδία Λίθος» και η χορογράφος Φένια Αποστόλου στο «Φεστιβάλ Τσέπης

Παρασκευή βράδυ. Λίγο πριν φτάσω στο χώρο της παράστασης έκανα μια βόλτα στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης. Μυρωδιές από λουκουμάδες, παρέες να πίνουν ποτά στην πλατεία γελώντας, φασαρία, μοντελάκια ατημέλητα και μη να κάνουν πασαρέλα στα στενά, μικρές βίντατζ μπουτίκ και εναλλακτικά καταστήματα να επιδεικνύουν τα εμπορεύματά τους, αγόρια και κορίτσια να χαβαλεδιάζουν στον πεζόδρομο.

kolaz

Και μέσα σε όλα αυτά, μια παραφωνία. Κάπου ένας άνθρωπος έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του, τραγουδώντας, παραμιλώντας, άλλοτε γέρνοντας το σώμα του στο πάτωμα, ψάχνοντας να βρει κάτι που ούτε και ο ίδιος δεν ήξερε τι ήταν και άλλοτε ανυψώνοντάς το. Ποτισμένο κορμί με κάποια ουσία. Η ψυχή αρρωσταίνει, το σώμα μαστιγώνεται, κανείς δε θα σκύψει να δει αυτή τη δυστυχία κανείς δε θα απλώσει ένα χέρι σε αυτόν τον πόνο απόψε, όλοι φοβόμαστε τον πόνο. Όλοι μας, αδύναμοι είμαστε.

Τι κάνουμε όμως με αυτή την αδυναμία;

Χορός απώλειας και θανάτου. Λίγα μέτρα πιο κάτω τρεις γυναίκες θα έρχονταν αντιμέτωπες με έναν άλλο πόνο. Η τέχνη έχει υποχρέωση να ακούει και να βλέπει τα όσα συμβαίνουν στη ζωή. Είναι ο ρόλος που οφείλει να έχει: να μπορεί αγνά και χωρίς ιδιοτέλεια να μας εκπαιδεύσει. Για την τέχνη του χορού έχουμε μια εικόνα στρεβλή. Είναι οι κινήσεις οι γεμάτες έπαρση, ένταση στρας και ρυθμό που παρακολουθούμε στην μικρή οθόνη; Σαφώς και όχι. Είχα ξεχάσει και εγώ πως ο χορός μπορεί να εκφράσει συναισθήματα πως δεν είναι ένα μικρό πανηγύρι σε μια αίθουσα γυμναστηρίου ή στην τηλεόραση, μπροστά από μια «κριτική επιτροπή». Ο χορός μπορεί να εκφράσει βαθιά και ανείπωτα συναισθήματα, δε είναι απλά ένα καταναλωτικό προϊόν προς τέρψη.

Collage

Εκείνο το βράδυ οι χορεύτριες Κατερίνα Χριστοφόρου και Σίλια Καρφοπούλου εξηγούσαν την έννοια αυτή της χορογραφίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η πρώτη υποδυόταν στη σκηνή τη Βασίλισσα της Καρχηδόνας Διδώ που μετά την εγκατάλειψη  του Αινεία, χόρευε σπαρακτικά πάνω στη σκηνή. Η δεύτερη, στο Chair s Tragedy, κουβαλούσε στο κορμί της το βάρος μιας απουσίας, εγκλωβισμένη στη θύμηση ενός άνδρα, θρηνούσε. Αν δε γνωρίζετε αυτή τη διάσταση του χορού αξίζει πραγματικά να τη μάθετε. Αν δεν έχετε δει το έργο της σκηνοθέτιδος και χορογράφου Φένιας Αποστόλου αξίζει να το παρακολουθήσετε, με την πρώτη ευκαιρία.

Σώματα που ξεγυμνώνουν την ψυχή τους και διηγούνται μια κατάσταση, χωρίς τον λόγο αλλά με τη δύναμη των κινήσεων και με έναν άψογο αισθητικά, σκηνοθετικό συμβολισμό. Θα εκπλαγείτε βλέποντας πώς το σώμα μπορεί να διηγηθεί ακόμα και την πιο δραματική ιστορία χωρίς καν να πει μια λέξη. Πώς μπορεί κανείς με το θέαμα του χοροθεάτρου να διαβάσει στις κινήσεις ενός σώματος, ακόμα και τη δική του πιο κρυφή και προσωπική σκέψη. Να δώσει τη δική του ερμηνεία για τα πράγματα που του συμβαίνουν, πάνω σε ένα ξένο κορμί που κινείται στο χώρο και στο χρόνο, μπροστά στα μάτια του: Αυτό, σκέφτηκα, πρέπει να είναι η ουσία του χοροθεάτρου.

tsepis

Το έργο που μας παρουσίασε η Φένια Αποστόλου ήταν ένα αριστούργημα γιατί κατάφερε να ξεγυμνώσει δυο ψυχές επί σκηνής, και να φτάσει μαζί με τους θεατές  στην απόλυτη δύναμη στη μέγιστη ικανότητα του ανθρώπου, την παραδοχή της αδυναμίας. Στην αναμέτρηση με τον εαυτό, με τα πάθη του με τον πόνο του, με τη βαθιά επιθυμία. Την ώρα που τα σώματα των χορευτριών σπάραζαν στο πάτωμα θυμόμουν πως θέλει πολύ δύναμη να μιλήσει κανείς για την αδυναμία του αλλά εκείνος που μιλά έχει ξεπεράσει κάθε φόβο.  Αυτό ήταν που με γοήτευσε στο έργο της Φένιας.

Φανταστείτε ένα σώμα καλοντυμένο. Την ώρα που μια γυναίκα ή ένας άνδρας βγάζει τα ρούχα του νιώθει ευάλωτος. Η  ευαλωτότητα αυτή όμως σταδιακά εξελίσσεται σε κυριαρχία. Μέχρι να φτάσει να βγάλει και το τελευταίο κομμάτι υφάσματος φοβάται, η γύμνια όμως σιγά σιγά, αρχίζει και γίνεται δύναμη. Δεν είναι ένα γυμνό κορμί ό, τι πιο ερωτικό ότι πιο παθιασμένο;  Ποιος μπορεί να στρέψει το βλέμμα του αλλού όταν το έχει μπροστά του;

40828181_1938918882832648_5514156349233037312_nΗ Φένια Αποστόλου «έπαιξε» και με το γυμνό. Στο Chair’ s tragedy η πρωταγωνίστρια έμεινε χωρίς ρούχα στη σκηνή ακολουθώντας τη ροή της ψυχικής διάθεσης. Ο αισθησιασμός είχε και αυτός το ρόλο του στην εξέλιξη του δράματος, ήθελε να μιλήσει για τη χάρη της ταπείνωσης- (η δική μου ερμηνεία). Και όμως τόσο η σκηνοθέτιδα όσο και η Νατάσα Παππά, ο άνθρωπος που διαχειρίστηκε την προβολή της παράστασης στα μέσα, δεν το έκαναν σημαία τους όπως πολλοί άνθρωποι στο καλλιτεχνικό χώρο συνηθίζουν. Δε βρήκαν πρόσχημα, τη δήθεν καλλιτεχνική ταμπέλα «ακατάλληλο για ανηλίκους» για να πουλήσουν. Αρκέστηκαν στη μεγάλη δυναμική του θεάματος και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.

Ξεκίνησα αυτή την περιγραφή με την εικόνα ενός ναρκομανούς που είδα στο δρόμο να παλεύει (μάλλον) με τον ίδιο του τον εαυτό. Θα ήθελα να ελπίζω πως η αδυναμία είναι η βάση για να ξεκινήσει κανείς ξανά τη ζωή κάποτε, οπωσδήποτε, με κάποιον τρόπο.

Γιώργος Κολέτσος

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: