Χρήστος Mαραθιάς: «Ο ηθοποιός μπορεί να ζήσει πολλές ζωές μέσα στην πεπερασμένη ανθρώπινη ζωή»

Τον ηθοποιό Χρήστο Μαραθιά τον συναντήσαμε φέτος σε μια εξαιρετική παράσταση, το Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Λουίτζι Πιραντέλο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, στο «Studio Κυψέλης».  Ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης με έκδηλο ταλέντο πάνω στη σκηνή. Ο ηθοποιός ζει πολλές ζωές μαζί, αναφέρει σε κάποιο σημείο της συνέντευξης. Μα πώς είναι η ζωή η δική του; Εμπόδια, δυσκολίες, χαρές, όνειρα, κατορθώματα, επιτυχίες… Η συνομιλία με το Χρήστο δε θα μπορούσε να μείνει μονάχα «επί σκηνής». Αφορά και τον άνθρωπο, ακριβώς όπως συμβαίνει και στο έργο του Πιραντέλο. 

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο 

marathias.png

«Απόψε αυτοσχεδιάζουμε». Πες μας δυο λόγια για τους Θεατρίνων Θεατές και γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο. Γιατί θεωρείται αριστουργηματικό;  

Οι «Θεατρίνων θεατές» είναι για μένα ο Γιώργος Λιβανός και το όμορφο παιδί του, «Studio Κυψέλης». Είχα ήδη συνεργαστεί με σημαντικούς και αξιοσημείωτους ανθρώπους στο χώρο του θεάτρου. Αυτό, όμως, που με έκανε να θέλω να βρεθώ τόσο πολύ στους κόλπους των «Θεατρίνων θεατές», ήταν ότι καταλάβαινα, ένιωθα και ψυχανεμιζόμουν ότι ο Γιώργος Λιβανός πέρα από τις υπέροχες θεατρικές δημιουργίες του, φτιάχνει με τους ηθοποιούς του και γενικά με τους συντελεστές που τον ακολουθούν χρόνια στα καλλιτεχνικά οράματά του, φτιάχνει μια θεατρική οικογένεια που για εμένα είναι πολύ σημαντικό!

Είναι σημαντικό για εμένα να γνωρίζει ο σκηνοθέτης μου το λαμπρό φως που καίει πάντοτε και σε εικοσιτετράωρη βάση μέσα μου και να ξέρει ότι αυτό είναι σίγουρο ότι γρήγορα, ή πιο αργά θα αρχίσει οπωσδήποτε σε κάθε έργο να λάμπει και μετά θα παραμένει λαμπερό.

41033758_242382899797996_1500570756138926080_n.png

Και αυτό για να γίνεται θα πρέπει αφενός να με γνωρίζει ο σκηνοθέτης μου και αφετέρου να έχει τα καλλιτεχνικά και ανθρώπινα χαρακτηρολογικά στοιχεία του Γιώργου Λιβανού που ζει και υπάρχει για το θέατρο, έχει αφιερώσει με ιερότητα τον εαυτό του στο θέατρο και είναι φύσει και θέσει σκηνοθέτης, ηθοποιός, τραγουδιστής, φωτιστής θεατρικών έργων, ποιητής και πολλά ακόμα καλλιτεχνικά υπέροχα, με άλλα λόγια ολοκληρωμένος Θεατράνθρωπος.

Που επειδή έτσι λειτουργεί θεατρικά, έχει συγκεντρώσει κοντά του ηθοποιούς μάχιμα ερωτευμένους με την Τέχνη τους, οι οποίοι εφόσον γνωρίζονται ο ένας με τον άλλο μέσα στο δικό του θεατρικό σπίτι, τους δίνεται η δυνατότητα κάθε φορά με τη δική του σκηνοθετική καθοδήγηση, να φτιάχνουν τέλεια σχήματα μεταξύ τους, αρμονικά συνυπάρχοντας επάνω στη σκηνή και να παράγουν θεατρικά αριστουργήματα, όπως είναι και το φετινό, υμνημένο από τη συντριπτική πλειοψηφία θεατών και επώνυμων κριτικών, «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λου’ί’τζι Πιραντέλο.

marathias2

Το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» θεωρείται και είναι αριστουργηματικό και ο λόγος δεν είναι ένας, αλλά μια δέσμη, καλλιτεχνική, θεατρική ανθοδέσμη λόγων!

Καταρχάς, φέρνει στο φως, μπροστά στα μάτια των θεατών τις υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ του σκηνοθέτη και των ηθοποιών του, σχέσεις που εξυφαίνονται στη διάρκεια και την πορεία των προβών για το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου. Ο κάθε σκηνοθέτης κάθε θεατρικού έργου καλείται να πάρει ένα κείμενο επίπεδο, δύο διαστάσεων και να βγάλει από μέσα τρισδιάστατους ανθρώπους, καταστάσεις, αντικείμενα, ζωές! Τα εργαλεία του είναι βασικά οι ηθοποιοί του. Και όλοι είναι άνθρωποι! Με τις αντιστάσεις τους τις ψυχολογικές, τις ορμώμενες από την προσωπικότητά τους, από την καθημερινότητά τους – που βεβαίως πρέπει να αφήνουν έξω από την πρόβα πριν από κάθε πρόβα, αλλά επειδή μιλάμε για ανθρώπους και, όχι, για μηχανές, δεν είναι πάντα τόσο εύκολο. Οι ηθοποιοί στον αγώνα τους να αφήσουν το ρόλο να αναπνεύσει μέσα από αυτούς, μπορεί να συναντήσουν εμπόδια, όχι, τόσο πρακτικών δυνατοτήτων, όσο ψυχολογικών. Τα εμπόδια, όμως αυτά είναι επί της ουσίας εμπόδια που θέτουν μπροστά στο σκηνοθέτη, ο οποίος είναι αναγκασμένος να βρει τρόπο να τα υπερκεράσει και να τα αντιπαρέλθει.

marathias2

Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί του, συχνά αντιτίθενται, όσο κι αν φαίνεται παράλογο αυτό, εφόσον κανονικά δε θα ‘πρεπε, διότι όλοι έχουν στόχο το βέλτιστο της παράστασης που ετοιμάζουν, αλλά όσο ακόμα βρίσκονται στην πορεία, οι ψυχολογικές αντιστάσεις, οι εγωισμοί, οι ναρκισσισμοί, δύνανται προς στιγμήν να τους εκτρέψουν από τη σωστή πορεία τους. Προς στιγμήν, διότι, όταν μιλάμε για σωστούς επαγγελματίες, κάποια στιγμή όλοι καταλαβαίνουν τι οφείλουν να κάνουν και το κάνουν. Αυτά όλα στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» ο θεατής τα βλέπει μπροστά στα μάτια του να συμβαίνουν ως θεατρική πράξη και αυτό ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε στο θέατρο μέσα από το συγκεκριμένο έργο.

apopsee

Ο Πιραντέλο έγραψε το έργο στο Μεσοπόλεμο και είχε στο μυαλό του δύο συγκεκριμένους σκηνοθέτες της εποχής που από όσο φανερώνουν τα χρονικά που τους αφορούν είχαν τραβήξει λίγο παραπάνω τα όρια της εξουσίας τους επάνω στους ηθοποιούς τους γινόμενοι δυνάστες πράγμα που ο Πιραντέλο θέλησε να στηλιτεύσει, αλλά ταυτόχρονα θέλησε να μιλήσει υπαινικτικά και εναντίον του δριμύτατα ανερχόμενου σε όλη την Ευρώπη φασισμού την εποχή εκείνη. Ακόμα, ο Πιραντέλο, ως ένας πρόδρομος του θεάτρου του Παραλόγου, θίγει την υποκρισία της (μικρο)αστικής κοινωνίας. Αλλά και το θέμα της ζήλιας μέσα σε ένα ζευγάρι που και τον ίδιο είχε ταλανίσει λόγω της νοσούσας ψυχοπαθολογικά συζύγου του. Το πολύ ενδιαφέρον στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» είναι ότι οι ηθοποιοί καλούνται να ερμηνεύουν τους ρόλους τους ως πρόσωπα ενός έργου, αλλά και συχνά να γίνονται οι πραγματικοί εαυτοί τους ως άνθρωποι – ηθοποιοί που, όμως, και αυτό είναι πάλι μια σύμβαση, γιατί ακόμα και τότε ερμηνεύουν ένα ρόλο.

thumbnail (8).png

Το ότι όλα στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», για να είναι σωστά πρέπει να παίζονται με τη χειρουργική ακρίβεια νυστεριού, είναι που τελικά το κάνει αριστουργηματικό! Και σε αυτό ο αριστοτέχνης σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός ανταποκρίθηκε με τέτοια και τόση δεξιοτεχνία, ώστε κριτικοί και κοινό να μιλάνε για το πληρέστερο και καλύτερο ανέβασμα του «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» στην Ελλάδα και, βεβαίως, για μια από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν 2018-’19.

Ανέβασμα που σημειωτέον ξεκίνησε από τα μέσα Οκτωβρίου 2017 με δύο παραστάσεις την εβδομάδα και από τα τέλη Ιανουαρίου 2018 συνέχισε και με μία τρίτη παράσταση την εβδομάδα και έφτασε έτσι μέχρι και τις 15 Μα’ί’ου…

thumbnail.png

-Πού γεννήθηκες; Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρός;  

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Οι γονείς μου είχαν έρθει στην Αθήνα ως εσωτερικοί μετανάστες από το νομό Ηλείας, αρκετά χρόνια πριν γεννηθώ. Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω πολλά πράγματα, δηλαδή, να κάνω πολλά επαγγέλματα. Και νομίζω ότι αυτό είναι που απαντάει στην ερώτησή σου και λιγότερο το τι ακριβώς. Και θα σου εξηγήσω τι εννοώ. Όταν ήμουν ακόμα στα μισά και προς τα πάνω του δημοτικού σχολείου, ήθελα να γίνω δάσκαλος, καθηγητής Αγγλικών, καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας, γιατρός και δικηγόρος και για το καθένα επάγγελμα είχα και κάποιο πολύ σοβαρό επιχείρημα.

thumbnail (1)

Στα 15 μου πέρασα την πρώτη μου υπαρξιακή κρίση, όταν για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι στη ζωή μου θα έπρεπε να κάνω ένα βασικά επάγγελμα. Έτσι σπούδασα Ελληνική Φιλολογία. Τελικά μπόρεσα να ικανοποιήσω τον πόθο μου να κάνω στη ζωή μου όλα τα επαγγέλματα που θέλω και ακόμα πολύ περισσότερα, με το να γίνω ηθοποιός… Διότι ο ηθοποιός μέσα από τους ρόλους του έχει τη δυνατότητα να ζει πολλές διαφορετικές ζωές, επαγγέλματα… Κάθε ήρωας που ο ηθοποιός ενσαρκώνει, είναι ένας ολόκληρος κόσμος και μέσα από τον ηθοποιό ζει… Έτσι κατά κάποιον – πολύ ικανοποιητικό για εμένα – τρόπο, πραγματοποίησα το όνειρό μου.

thumbnail (2)
-Η οικογένειά σου πώς αντέδρασε όταν τους είπες ότι θες να ασχοληθείς με το θέατρο;  

Νομίζω ότι δεν έδωσαν και πολλή σημασία, γιατί ήξεραν πόσο λάτρευα την Ελληνική Φιλολογία τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά, με πόση ευχαρίστηση βυθιζόμουν μέσα στα κείμενα και στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της Βιβλιοθήκης της σχολής μου. Άλλωστε δεν τους είχα κουράσει ποτέ να μου επιβάλλουν να μελετήσω για το σχολείο. Όταν λοιπόν, το πρωτοείπα το άκουσαν ελαφρά και στο μεταξύ όσο σπούδαζα τη Δραματική Τέχνη, ξεκίνησε σιγά, σιγά να εμπεδώνεται στο μυαλό τους η ιδέα.

-Γιατί έγινες ηθοποιός; 
Διότι είναι το πληρέστερο των επαγγελμάτων! Τα περιλαμβάνει όλα! Ο ηθοποιός μπορεί μέσα στην πεπερασμένη ανθρώπινη ζωή, να ζήσει πολλές ζωές! Από μικρός όταν ήμουν, κατάλαβα ότι κουραζόμουν εύκολα με τα ίδια και τα ίδια. Ενώ όταν κάτι μου αρέσει πολύ, δεν το αλλάζω με τίποτα, από φαγητό και ρούχο μέχρι άνθρωπο, έχω ανάγκη στην επαγγελματική καθημερινότητά μου την εναλλαγή εμπειριών. Διαφορετικά κουράζομαι, πλήττω, υποφέρω! Μέσα από την εναλλαγή των ρόλων, έχω το στοιχείο της ποικιλίας που μου χρειάζεται στην καθημερινότητά μου για να τη βρίσκω ενδιαφέρουσα. Έπειτα είναι για μένα εξαιρετικά εξιταριστικό να μπαίνω μέσα στο χαρακτήρα του ρόλου που κάθε φορά πρόκειμαι να ερμηνεύσω και να ψάχνω ποιος είναι, γιατί κάνει ό,τι κάνει, γιατί λέει ό,τι λέει… Έχω λατρέψει όλους τους ήρωες που έχω ενσαρκώσει, άσχετα αν σε κάποιες περιπτώσεις δε θα υιοθετούσα ποτέ τον τρόπο ζωής, ή τις πράξεις κάποιου ήρωά μου στη δική μου πραγματικότητα.

thumbnail (3)

Ένας άλλος πολύ βασικός για εμένα λόγος που θέλησα να γίνω ηθοποιός, ήταν ότι χρειάζομαι και μου αρέσει να συγχνωτίζομαι με πολλούς ανθρώπους στη δουλειά μου. Κάποια στιγμή, λοιπόν, όταν ανοίγονταν δυο δρόμοι μπροστά μου, της πανεπιστημιακής καριέρας, ή του ηθοποιού – και ως φοιτητής Ελληνικής Φιλολογίας, έγραφα εργασίες που έκαναν τους καθηγητές μου να χαζεύουν, αλλά για να το καταφέρω αυτό, περνούσα ατέλειωτα διαστήματα χρόνου μόνος μου στο σπίτι μου, ή μερόνυχτα στη Βιβλιοθήκη της σχολής μου με ειδική άδεια από τον διευθυντή της και με σκέφτηκα τότε να φτάνω κάποτε τα 80 και όλο κι όλο που θα είχα καταφέρει, θα ήταν αρκετοί ως πολλοί τόμοι γραμμένοι από μένα που θα κάλυπταν πολλά ράφια στη βιβλιοθήκη μου, έχοντας, όμως στερηθεί τους ανθρώπους και την επαφή μαζί τους… Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που προτάσσουν την πολύωρη, μοναχική μελέτη στη ζωή και τους σέβομαι γι’ αυτό, αλλά εγώ προτιμώ να κάνω πράγματα που με φέρνουν συνέχεια κοντά σε πολύ κόσμο. Έτσι διάλεξα την ηθοποιία.

-Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή για σένα πάνω στη σκηνή μέχρι σήμερα; 

Η δυσκολότερη στιγμή δεν ήταν μία, αλλά δύο και δεν ήταν απλώς δυο στιγμές, ήταν δύο διαφορετικά βράδια, (και, όχι, μόνο), όταν στο καθένα από τα δύο βράδια έπρεπε να παίξω σε ντελιριακές κωμωδίες, ενώ το πρωί είχα χάσει τον καθένα γονιό μου. Το 2011 τον πατέρα μου και το 2016 τη μητέρα μου. Το 2011 έπαιζα σε μια σπαρταριστή κωμωδία σε μπαράκι και κάποιες από τις εξόδους μου από τη σκηνή ήταν ανάμεσα στο κοινό, όπου δεν μπορούσα να τραβήξω τα μαλλιά μου, όπως ήθελα, ή τουλάχιστον να σωριαστώ σε μια καρέκλα και να πιάσω με τα χέρια μου το κεφάλι μου, αλλά να είμαι χαμογελαστός και να δείχνω ευδιάθετος. Από εκείνη τη βραδιά έχω έντονη την αίσθηση της αναγούλας που ένιωθα από το διαχωρισμό του τι συνέβαινε μέσα μου και τι έπρεπε να δείχνω και να κάνω έξω μου. Και το άλλο βράδυ που έπαιζα πάλι σε μια σπαρταριστή κωμωδία και 12 ώρες πριν είχε φύγει από τη ζωή η μητέρα μου, θυμάμαι ότι ένα μεγάλο μέρος της επιφάνειας του κεφαλιού μου δεν το ένιωθα, σαν να μου είχαν κάνει πολλές αναισθητικές ενέσεις, όπως συμβαίνει στο οδοντιατρείο… Κι εκείνο το βράδυ θυμάμαι ότι είχα τάση για εμετό κάθε φορά που βρισκόμουν στα παρασκήνια και είχα την αίσθηση ότι αν τελικά έκανα εμετό, θα έβγαζα από μέσα μου όλο τον υλικό εαυτό μου… Και τα δύο βράδια θυμάμαι ότι ήθελα να ουρλιάξω από τον ψυχικό πόνο που ένιωθα και κάποιες φορές απορούσα που τα κατάφερνα να μην το κάνω…

thumbnail (6).png

-Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου ως ηθοποιός; 

Είναι δύο, αλλά στην πραγματικότητα πάλι ένας είναι. Ο μεγαλύτερος φόβος μου ως ηθοποιού είναι, μήπως στη σκηνή μού συμβεί κανένα «σεντόνι», όπως λέμε, μήπως ξεχάσω τι πρέπει να πω. Και ο άλλος, μήπως, ενώ θυμάμαι τα λόγια μου, μήπως δεν είμαι σε κατάλληλη ψυχική κατάσταση, ώστε να βιώνω την ψυχική κατάσταση του ήρωα που ερμηνεύω και να παίζω μόνο το «σχήμα» του ρόλου. Το «σχήμα» της ψυχικής κατάστασης του ρόλου, χωρίς την ψυχική του κατάσταση, είναι ένα άψυχο κουφάρι που κάποιος έχει μπει από κάτω και κάπως το κινεί για να φαίνεται και να μοιάζει ζωντανό, αλλά παραμένει κουφάρι άψυχο και βεβαίως δε με ενδιαφέρει καθόλου σαν τρόπος παιξίματος. Επάνω στη σκηνή θέλω και επιδιώκω να εμφυσώ ψυχή από την ψυχή μου σε κάθε ρόλο που ερμηνεύω και τότε το θέατρο έχει ενδιαφέρον για εμένα ως ηθοποιό και βεβαίως τότε είναι (πολύ πιο) ενδιαφέρον και για το θεατή!!! Στην πραγματικότητα βέβαια τόσο το «σεντόνι», όσο και να μην μπορεί ο ηθοποιός σε όλο το βράδυ της κάποιας παράστασης, ή σε ένα μέρος της να βιώσει την ψυχική υπόσταση του ήρωα που υποδύεται, οφείλεται σε έλλειψη συγκέντρωσης, οπότε αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο ως ηθοποιό. Πράγμα που καιροφυλακτεί σε κάθε παράσταση να τύχει, διότι ο ηθοποιός είναι άνθρωπος και υπόκειται σε φυσικούς νόμους και ελαττώματα. Και γι’ αυτό ο ηθοποιός που έχει συναίσθηση του έργου που καλείται να επιτελέσει κάθε φορά σε κάθε του παράσταση, έχει άγχος και τρακ πριν από κάθε παράσταση, διότι τίποτα δεν μπορεί να του προεξοφλήσει 100% ότι θα έχει την τέλεια απόδοση στο ρόλο του. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι με σκληρή και ταυτόχρονα απολαυστική δουλειά προβών, να προετοιμάσει με όση μεγαλύτερη ασφάλεια γίνεται το τέλειο αποτέλεσμα!

-Στη ζωή ποιος είναι o μεγαλύτερος φόβος σου; 

Στη ζωή ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μήπως κάθε φορά που χρειάζεται δεν έχω το ψυχικό σθένος να ξεπεράσω τα εσκαμμένα μου για να ανταπεξέρθω στις ανάγκες και τη σοβαρότητα των καταστάσεων στη ζωή μου, σε όποια μεριά της, προσωπική, διαπροσωπική, επαγγελματική. Είναι μεγάλη η ανάγκη μου να συμπαρατάσσομαι με το αξιακό μου σύστημα που με θέλει να κάνω, ή να λέω ό,τι πιστεύω ότι είναι σωστό και δίκαιο, όσο μεγάλη είναι η ανάγκη μου να αναπνέω.

marathias3

-Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;
Να είμαι υγιής και να λειτουργώ σε υγιή περιβάλλοντα που επιδοκιμάζω και όπου απολαμβάνω ισόποση αποδοχή και εκτίμηση με αυτή που αποδίδω.

-Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί; 
Ο ενθουσιασμός που νιώθω για ό,τι θέλω και πρόκειμαι να κάνω μέσα στην ημέρα.

-Τι σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχος και ικανοποιημένος από τη ζωή το βράδυ;  
Ότι έζησα την ημέρα μου σύμφωνα με το αξιακό μου σύστημα. Τότε χαμογελάει η ψυχή μου και μου βγαίνουν υλικά γέλια, γέλια στο υλικό μου σώμα. Μερικές φορές ακόμα και στον ύπνο μου και αυτό είναι από τα πιο απολαυστικά βιώματά μου!

-Το βασικό προτέρημα του χαρακτήρα σου, είναι;  
Ότι είμαι πιστός σε μια κατάσταση που επιδοκιμάζω προσωπική, η επαγγελματική στην οποία ταυτόχρονα ζω σε καθεστώς επιδοκιμασίας. Είμαι παρών και στα δύσκολα και χαίρομαι στα καλά! Σε μια τέτοια κατάσταση, ακόμα κι αν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, δε φεύγω εύκολα. Δεν είμαι κομφορμίστας. Παραμένω και προσπαθώ για το καλύτερο της σχέσης. Φεύγω μόνο όταν καταλάβω ότι από την άλλη μεριά δεν υπάρχουν τα στοιχεία που της δίνουν ύπαρξη. Οπότε πώς να παραμένω σε κάτι που πλέον δεν υπάρχει;

-Το βασικό ελάττωμά σου;  

Η αναβλητικότητα. Η εξαιρετικά απομακρυσμένη σχέση μου με το χρόνο που περνάει. Συχνά σκέφτομαι, έχω καιρό για αυτό, για τούτο, για το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Σε αυτή την προβληματική μου κατάσταση, αν υπάρχει κάτι που με καθησυχάζει είναι ότι πρόλαβα και με το παραπάνω να σταθώ κοντά σε ανθρώπους δικούς μου, σπουδαίους για τη ζωή μου. Πρόλαβα να εκφράσω αγάπη προς όποιους την ένιωθα, πρόλαβα να εκφράσω το θαυμασμό μου προς όσους έχω θαυμάσει… Και αυτό συχνά για εμένα είναι πιο σημαντικό από το να είχα κάνει και κάποια παραπάνω πράγματα για την υλική ζωή μου. Πάντως η αναβλητικότητα είναι ένα θέμα πάνω στο οποίο «εργάζομαι» και ολοένα βελτιώνεται.

-Τι αγαπάς στους Έλληνες;  

-Την αυθεντικότητά τους! Ό,τι πιστεύουν για κάποιον, το λένε. Και μιλάω για την παρρησία. Την έκφραση την ανόθευτη από κακίες και άλλα «μικρά» ορμητήρια. Αλλά παρρησία συνήθως έχουν οι απλοί άνθρωποι που παραμένουν αυθεντικοί. Γιατί όταν αρχίσει να παρεισφρέει στον άνθρωπο ο καθωσπρεπισμός και η μικροαστικίλα, συχνότατα πάει περίπατο η αυθεντικότητα…

-Τι δεν αντέχεις;  
Όσους περπατούν στο δρόμο της ζωής τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους και τους διπλανούς τους. Τους «ιμπεριαλιστές» στο χώρο όπου λειτουργούν. Τους ατομικιστές. Την κακώς εννοούμενη ανεμελιά που είναι ένα πρόσχημα που χρειάζεται κάποιος ο οποίος για να υπάρχει και να νιώθει αποδεκτός του χρειάζεται να λέει και να κάνει ό,τι του ‘ρθει και ταυτόχρονα θέλει να παραμένει αγαπητός. Προτιμώ τους ανθρώπους που με τη συμπεριφορά τους γίνονται ο ανθρωπισμός στην πράξη.

thumbnail (4)

-Θα άφηνες το θέατρο για μια δουλειά γραφείου με 10.000 ευρώ το μήνα; Τι θα έκανες αν έπρεπε να διαλέξεις ένα από τα δυο;
Παρορμητικά θέλω να απαντήσω, ότι, όχι, δε θα το άφηνα το θέατρο ούτε για 10.000 ευρώ το μήνα που θα μου απέφερε ένα άλλο επάγγελμα, γιατί για ένα χρονικό διάστημα το δοκίμασα να είμαι αποκλειστικά και μόνο φιλόλογος με υψηλότατες αποδοχές μηνιαίως, και με μεγάλη αγάπη να διδάσκω, αλλά μακριά από το θέατρο ένιωθα μέρα με τη μέρα να μαραίνομαι. Έπρεπε να επιστρέψω στο θέατρο, όπως υπάρχουν άνθρωποι που για να βελτιώσουν το πρόβλημα του άσθματός τους, αλλάζουν τόπο κατοικίας για να πάνε σε πιο ευνοϊκό για την υγεία τους κλίμα…

-Αν ήσουν ήρωας ποιος ήρωας θα ήθελες να ήσουν;  
Θα ήθελα να ήμουν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Πολιτικός φιλόπατρις που τον σέβονταν και οι εχθροί του.

-Αν σου δινόταν η ευκαιρία να έχεις μια υπερδύναμη ποια θα ήταν αυτή και τι θα την έκανες;

Θα ήθελα να έχω τη Ρωσία. Είναι λαός με παλιά ιστορία, έξυπνος, με υψηλότατο επίπεδο πολιτισμού. Θα εξανθρώπιζα τη ρωσική κοινωνία με δίκαια κοινωνική πολιτική και στη συνέχεια θα «εμβολίαζα» με αυτό το καλό παράδειγμα και τον υπόλοιπο κόσμο. Υπερδύναμη είναι και η Ελλάδα, πολιτισμού! Αλλά, εν υπνώσει! Θα ενεργοποιούσα όλα τα στοιχεία πολιτισμού της και θα την έκανα μιαν ολόκληρη χώρα προστατευόμενη από πολέμους από την UNESCO που προστατεύει κάποια μνημεία σε ολόκληρο τον κόσμο και όπως προστατεύεται από πολέμους η Ελβετία, για άλλους λόγους.

-Αν είχες τη δυνατότητα να γνωρίσεις αύριο μια σπουδαία προσωπικότητα ποια θα ήθελες να ήταν;
Μόνο μία; Ο Γούντυ Άλεν, ο Αλ Πατσίνο, η Μέρυλ Στριπ, η Φανί Αρντάν και κάποιον Πάπα που με κάποιον τρόπο θα ήθελα να πείσω να μου πει όλα τα μυστικά που γνωρίζει το Βατικανό για την ανθρωπότητα… Χαχα!!!, εντάξει το ξέρω…, δίνω καινούργιο νόημα στην υπέρβαση…

thumbnail (11).png

-Ποια διάσημη προσωπικότητα θα ήθελες να «χαστουκίσεις» αν σου δινόταν η ευκαιρία  και γιατί;  
Αυτόν που σκότωσε τον Καποδίστρια. Και εννοώ τον ηθικό αυτουργό. Για τον οποίο βέβαια, μολονότι τον έδειξε με το δάχτυλο η ιστορία, ποτέ δεν αποδείχτηκε 100% ότι ήταν ένοχος. Οπότε θα πω τον Χίτλερ. Και στις δύο περιπτώσεις οι λόγοι είναι ευνόητοι…

-Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
Ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης, ο Σέξπηρ, ο Καζαντζάκης, ο Παπαδιαμάντης, Η Μαργγκερίτ Ντιράς, Η Γερτρούδη Στάιν η Αγκάθα Κρίστι, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ,ο Τζέημς Τζόϋς, ο Κάρολος Ντίκενς, ο Ιούλιος Βερν, ο Ντοστογιέβσκι, ο Τολστόι, Ο Γκόρκι, α, νομίζω ότι είναι πάρα πολλοί…

-O/ η αγαπημένη σου ηθοποιός;
Κάποιους τους έχω ήδη αναφέρει και ακόμα ο Μάνος Κατράκης, ο Νίκος Κούρκουλος, ο Τάκης Χρυσικάκος, η Καριοφυλλιά Καραμπέτη… Εντάξει κι εδώ είναι άπειροι…

-Η ταινία ή το θεατρικό έργο  που σε σημάδεψε;
«Τα βιβλία του Πρόσπερο» του Πίτερ Γκριναγουέη, ταινία βασισμένη στην «Τρικυμία» του Σέξπηρ. Είδα την ταινία σε ένα ταινιόραμα και καθώς την έβλεπα, αφού είχα ήδη δει δύο στη σειρά που τώρα έχω ξεχάσει ποιες ήταν, είχα κάτι σαν εμπειρία τρανς! » Έφυγα»!!! Αυτή η ταινία μαζί με «Τους βρικόλακες» του Ίψεν που για πρώτη φορά τους άκουσα τότε από cd ραδιοφωνικού θεάτρου, που και πάλι με έκαναν να πάθω πλάκα, δημιούργησαν τέτοιες αλλαγές μέσα μου, ώστε να ξαστερώσει η εσωτερική μου ατμόσφαιρα και να συνειδητοποιήσω ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός.

-Αλίκη ή Λαμπέτη; Ποια από τις δυο θα ήθελες πιο πολύ να είχες γνωρίσει;
Υπήρξαν και οι δύο ιερά τέρατα!!! Όποια από τις δυο κι αν είχα γνωρίσει από κοντά, θα είχα σταθεί πάρα πολύ τυχερός!!!

-Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο;

Να κερδίσω όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου.

-Πώς λένε τον μεγαλύτερό σου έρωτα; Θα τολμούσες να το πεις ακόμα και αν δεν είναι η σημερινή σχέση σου;
Άνοιξη!!!

-Το μότο σου που πιστεύεις ότι πρέπει να ακούσουν και άλλοι άνθρωποι;
Να είμαστε ανθρωπιστές!

thumbnail (13).png

-Υπήρξε μια αποτυχία στη ζωή σου που να σε δίδαξε κάτι σημαντικό;
Ναι. Και δεν ήταν μόνο μία. Ήταν κάποιες φορές που αντέδρασα εν θερμώ σαν ταύρος εν υαλοπωλείο σε πράγματα που με στεναχώρησαν και έτσι πλήγωσα και διαρράγησα το γυαλί της σχέσης μου με ανθρώπους τους οποίους στην πραγματικότητα πάρα πολύ αγαπούσα!!! Τι με δίδαξε; Να περιμένω να ξεπληγωθεί το παιδί μέσα μου πριν κάνω, ή πω οτιδήποτε…

-Υπάρχει κάποια εμπειρία που δεν έχεις ζήσει και θέλεις πολύ να τη ζήσεις;
Να με κοιτάζουν με την ίδια αγάπη τα μάτια που κι εγώ έτσι κοιτάζω… Το έχω ζήσει σε αρκετές περιπτώσεις μέχρι τώρα, δε λέω, αλλά κάθε καινούργια φορά είναι το ίδιο απαραίτητο, όπως το καθημερινό πότισμα του εκτεθειμένου στον καλοκαιρινό ήλιο τριαντάφυλλου.

-Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου δέκα χρόνια μετά;
Να είμαι ολοένα και περισσότερο εναρμονισμένος με τον πραγματικό εαυτό μου, πράγμα που σημαίνει να με γνωρίζω μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο, ολοένα και καλύτερα…

-Τι αγαπάς να κάνεις περισσότερο στην Αθήνα;
Να μετέχω ως δρων πρόσωπο, ή ως θεατής σε δραστηριότητες πολιτισμού.
Και να πηγαίνω περιπατητικές βόλτες στο ιστορικό της τρίγωνο που και αυτό, όμως, πράξη πολιτισμού είναι.

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου στέκι;

Δεν είναι ένα συγκεκριμένο. Οπουδήποτε φυσάει άνεμος και δραστηριότητα πολιτισμού

BeFunky-collage

 

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την παράσταση εδώ:

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λιβανού- Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Είδαμε την παράσταση «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»: Όταν η τέχνη δίνει την απάντησή της στον κόσμο

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την υπεύθυνη επικοινωνίας της παράστασης κυρία Νατάσα Παππά. 

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: