Πήγα στο φεστιβάλ Mind The Fact: Πώς οι άνθρωποι ξεσπούσαν το θυμό τους στην τέχνη

Δευτέρα βράδυ.

Λένε πως η τέχνη μπορεί να σε λυτρώσει. Πως μπορεί να σε εκφράσει να φέρει στην επιφάνεια τα καλά κρυμμένα συναισθήματά σου ή εκείνα που έχεις καταπιέσει. Υπάρχει διαφορά από το να κοιτάς ένα έργο τέχνης με το να το αντικρίζεις κατάματα. Και η διαφορά αυτή είναι πολύ σημαντική πιο πολύ όταν είσαι θεατής παρά ειδικός σε θέματα τέχνης.

ena

duo

Πάνω από την Πειραιώς, σε μια πόλη θυμωμένη, σε ένα δρόμο και μια καθημερινότητα που τρέχει, τις τελευταίες μέρες είχε στηθεί το «mind the fact». «Aληθινές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους που τις έζησαν», το σλόγκαν της έκθεσης. Βασική προϋπόθεση των συμμετεχόντων να έχουν βιωματικές εμπειρίες πάνω στο πρότζεκτ που το κάθε καλλιτεχνικό εργαστήριο πραγματευόταν.

20170529_204603.jpg

tessera20170529_205305.jpg

Η τέχνη για τον άνθρωπο. Σε μια εποχή έπαρσης και καλλιτεχνικών κομπασμών, αυτό είναι που πραγματικά μετρά. Επαγγελματίες καλλιτέχνες συν-δημιούργησαν με καθημερινούς ανθρώπους. Με πρόσφυγες, αστέγους, παίκτες τυχερών παιχνιδιών εθισμένων στον τζόγο, με εκείνους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Δίπλα τους , συμπαραστάτες, ανθρωπιστικοί φορείς. Παραστάσεις, video εγκαταστάσεις, εικαστικές δημιουργίες, φωτογραφία, ζωγραφική όνειρα ελπίδες, συναισθήματα, διεκδίκηση…

20170529_205006.jpg

20170529_205101.jpg

okto20170529_204504.jpg

Όχι δε μπορείς να ταυτιστείς με τον πόνο του άλλου. Δε μπορείς να σηκώσεις το βάρος του, μπορείς να το αγγίξεις αλλά δε μπορείς να ζήσεις τη δική του εμπειρία. Μπορείς όμως, στη ζωή του να βρεις ένα κομμάτι που να μοιάζει με τη δική σου. Έχουμε συνηθίσει, όταν αναγνωρίζουμε μια σκοτεινή μας πλευρά στον άλλο, να μισούμε, να γυρνάμε το βλέμμα μας από την άλλη μεριά. 20170529_205241.jpg

ennea

Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε πως δε θέλουμε να κοιτάξουμε, γιατί στον καθρέφτη βλέπουμε το πρόσωπό μας. Ίσως γι΄αυτό δεν ασχολούμαστε πια με την τέχνη παρά μόνο με τη διασκέδαση. Προτιμούμε να ξεχάσουμε παρά να λυτρωθούμε. Αντί να γιατρευόμαστε να ζούμε με παυσίπονα.

20170529_205407.jpg

20170529_204444.jpg

Εκείνη η τέχνη όμως, εκείνο το απόγευμα θύμιζε πόσο ίδιοι είμαστε, παρά τη διαφορετικότητά μας. Μια γρήγορη βόλτα αρκούσε για να το καταλάβεις. Θυμός. Κάποιοι μετανάστες ξεσπούσαν πάνω στον καμβά. Όπως θα ήθελε ο καθένας μας να ξεσπάσει. Και εγώ και εσύ.

20170529_205344.jpg

20170529_205351.jpg

Σε αυτό το σημείο της έκθεσης στάθηκα λίγο…

Κολέτσος Γιώργος

prasino

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: