Έχει περισσότερο ενδιαφέρον η ζωή όταν δε ψάχνουμε την ασφάλεια

Πώς γίνεται εκείνο που φοβάσαι, αυτό που σε απειλεί να είναι και η ελπίδα σου; Και αν πράγματι είναι η ελπίδα σου πώς μπορείς να μην απλώνεις το χέρι να την πιάσεις; Δε ξέρω αν ο φόβος είναι λιγότερος ή περισσότερος, σήμερα. Εκείνο που υποψιάζομαι είναι αγαπήσαμε πιο πολύ από ποτέ, την ασφάλεια. Ζούμε στην εποχή που τίποτα δεν είναι δεδομένο και εμείς το μόνο που ζητάμε είναι η κανονικότητα των πραγμάτων. Κλεισμένοι στα κλουβιά μας ψάχνουμε την ευτυχία. Και αν κάποτε οι φυλακισμένοι ζητούσαν να απελευθερωθούν, σήμερα ονειρευόμαστε μονάχα, τη φυλακή αυτή να γίνεται σουίτα. Ο μόχθος μας αφορά κυρίως την προσπάθεια να βάλουμε τις ζωές μας σε μια φόρμα…Να εξασφαλιστούμε

Σκέψεις με αφορμή δυο παραστάσεις που είδα.

 

Δεν πάει πολύς καιρός που είδα μια από τις πιο συζητημένες παραστάσεις της πόλης. Όλα στο έργο εκείνο ήταν «ιδανικά». Ένα εξαιρετικό σκηνικό, μια πολύ δουλεμένη χορογραφία, ένας πολύ καλός πρωταγωνιστής, συμπρωταγωνιστές με ταλέντο. Μουσική επιμέλεια ψαγμένη, φωτισμός ατμοσφαιρικός και τα λοιπά και τα λοιπά: Ήταν όλα έτσι, όπως έπρεπε να είναι. Η τέχνη είχε μπει σε μια φόρμα και οι εκφραστές της, επίσης. Έφεραν πάνω τους την ταμπέλα του «μεγάλου δημιουργού» και τη σήκωναν ψηλά, σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Έλα όμως, που έλειπε το συναίσθημα.

Όταν έπεσε η αυλαία,  ο κόσμος χειροκρότησε δυνατά. Δυο, τρεις φορές. (Προφανώς επειδή ένιωθε ότι έπρεπε να χειροκροτήσει). Και μετά εξαφανίστηκε μεμιάς. Στην έξοδο οι περισσότεροι κανόνιζαν για ποτό, για φαγητό … Από το έργο του Σαίξπηρ δεν είχε μείνει τίποτα. Και αν είχε μείνει κάτι, το όφειλες μόνο στο συγγραφέα.

Μήπως έτσι χάνεται το ενδιαφέρον στην τέχνη και στη ζωή, όταν όλα κυλούν καθώς πρέπει, δηλαδή; Αυτό σκέφτηκα.

Αυτές οι σκέψεις ήρθαν ξανά στο μυαλό μου παρακολουθώντας το έργο «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, στο θέατρο 104. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι συντελεστές δεν αρκούνται στο να σου παρουσιάσουν την καλλιτεχνική τους αξία. Κοπιάζουν, δουλεύουν πάνω στη σκηνή, το βλέπεις. Η μεγάλη επιτυχία του σκηνοθέτη είναι ότι δεν ποζάρει με το θεατρικό κείμενο που έχει στα χέρια του αλλά προσθέτει κάτι από την ψυχή του. Με ένα πίνακα άδειο ξεκινά η παράσταση. Με τον πρωταγωνιστή να ζωγραφίζει πάνω του με κιμωλία. Και έτσι απλά, καταφέρνει να «γράψει» νοήματα και στο μυαλό του θεατή.

Χρησιμοποιώντας άριστα τον συμβολισμό και χωρίς σαφείς συντεταγμένες οι συντελεστές ξεπερνούν το χρόνο και σου χαρίζουν … ελευθερία. Να σκεφείς μόνος σου, τι λαχταράς, τι σου λείπει από τη ζωή, τι ποθείς και τι φοβάσαι. Τι συμβαίνει κάθε φορά που ανοίγεσαι στον κόσμο και εκείνος αντί να σου απλώνει το χέρι, σου δίνει μια σφαλιάρα. Δεν είναι μόνο όμορφες οι ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών. Στέκονται στη σκηνή και ως ψυχολογικοί χαρακτήρες όπως «απαιτεί» το έργο αλλά κυρίως η εποχή. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και οι δυο μαζί το κοινό.

Δε ξέρω αν ένα θεατρικό έργο είναι προτιμότερο να μαλακώσει ή να αγριέψει τη ψυχή σου. Είναι κατόρθωμα όμως, αν έστω και για λίγο, καταφέρει να σε βγάλει από την τροχιά σου.  Το χειροκρότημα του κοινού, όπως το αντιλήφθηκα εκείνο το βράδυ, ήταν αληθινό.

Γιώργος Κολέτσος

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Μάριος Ράμμος, Ουρανία Φουρλάνου

Σκηνοθεσία: Ρωμανός Καλοκύρης

Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη

Κίνηση: Χριστίνα Μαριάνου

Μουσική: Nίκος Λάμπρου

Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Ζωή Φράττη

Βοηθός φωτιστή: Τζάνος Μάζης

Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης

Κατασκευή κοστουμιών: Ευθαλία Κυρίτση

Φωτογραφίες: Γιάννης Κελεμένης, Ρωμανός Καλοκύρης

Σχεδιασμός Αφίσας: Αριάδνη Καλοκύρη

Φωτογράφος: Μαρία Κόκου

Οργάνωση παραγωγής: Γιούλη Αθουσάκη

Επικοινωνία Παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Θέατρο 104  κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15

Ευμολπιδών 41, Γκάζι

donate: Κάνε μια δωρεά στο blog paypal.me/kogior

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: