Κόρα Καρβούνη: Στο θέατρο συνειδητοποίησα ότι είχα μεγάλη ανάγκη να αγαπηθώ

Kora – May. Το όνομά της, όπως μου είπε, είναι μισό αρχαιοελληνικό και μισό αμερικανικό. Σημαίνει Περσεφόνη. Στη δωρική διάλεκτο είναι η κόρη. Την Κόρα Καρβούνη τη συνάντησα σε ένα καφέ στο Γκάζι. Όχι πως δεν το ήξερα αλλά εκεί επιβεβαίωσα πως πρόκειται για ένα μεγάλο ταλέντο. Στην κουβέντα μας, δε θύμιζε σε τίποτα τη Μπλανς, τη σνομπ ντίβα που υποδύεται στο «Λεωφορείον ο Πόθος»: “Αυτή η κοπέλα πραγματικά μπορεί και μεταμορφώνεται” είπα. Σπουδαίες παραστάσεις, θεατρικά βραβεία, κινηματογραφική επιτυχία. Εκείνη επέλεξε να μου συστηθεί με χιούμορ. Από την αρχή της συνάντησης μας, μου έδειξε τα ράμματα που είχε στο κεφάλι. “Έπεσα μέσα στο σπίτι μου” μού είπε.  Οι πραγματικά ταλαντούχοι άνθρωποι, δε χρειάζεται να προσποιηθούν το μύθο, αφοσιώνονται στον να τον δημιουργήσουν.

Συνέντευξη στον Γιώργο Κολέτσο 


-Γιατί έγινες ηθοποιός;
(Γέλια) Δεν το έχω βρει ακόμα εκατό τοις εκατό. Εγώ σαν παιδί βίωνα πολύ έντονα τα συναισθήματα και μου φωνάζανε “Έλα Κατίνα Παξινού”. Και μπορεί υποσυνείδητα να είπα “αφού με λέτε Κατίνα Παξινού, ηθοποιός θα γίνω”. Από έξι ετών έλεγα ότι θα γίνω ηθοποιός. Προχωρώντας, στο θέατρο συνειδητοποίησα ότι είχα μεγάλη ανάγκη να αγαπηθώ. Και όταν συνειδητοποίησα ότι θέλω να αγαπηθώ, άλλαξε και ο τρόπος που έπαιζα. Δεν φώναζα πια “αγαπήστε με”. Βρήκα άλλο νόημα. Συνειδητοποίησα ότι το να βγαίνεις πάνω στη σκηνή έχεις μια μεγάλη ευθύνη για τα συναισθήματα και τα μηνύματα που φέρεις στο κοινό. Εμείς διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά σας, για να σας φέρουμε εκεί που θέλουμε εμείς, να νιώσετε όπως θέλουμε εμείς και αυτό είναι κάτι που έχει μια τεράστια ευθύνη. Πρέπει να γίνεται μαλακά και με ευγένεια.
-Έχεις παίξει πολύ στο θέατρο και στο σινεμά, με επιτυχία. Γιατί πιστεύεις ότι σε χειροκροτά ο κόσμος;
Εγώ χαίρομαι όταν δεν με χειροκροτά. Γιατί σημαίνει ότι ήταν τόσο καλή η παράσταση που σημαίνει ότι δεν έχουν ανάγκη να διακόψουν το συναίσθημά τους, εκείνη την ώρα. Και το ακούς, όταν δε θέλουν να χειροκροτήσουν επειδή δεν έχουν ανάγκη. Κάποιες φορές, έχω νιώσει να χειροκροτούν γιατί πρέπει. Είναι παύσεις που ακούς όταν σβήνουν τα φώτα. Και ακούς αυτή την παύση και λες “δε θέλουν τώρα να διακόψουν αυτό που εισέπραξαν”.
 
 «Μένουμε στα λεφτά που δεν έχουμε. Γιατί και που τα είχαμε τι είχε γίνει;»
-”Λεωφορείον ο πόθος” Γιατί επέλεξες να παίξεις σε αυτό το έργο;
O λόγος που είπα ναι σε αυτό το έργο ήταν γιατί δεν είχα δουλέψει καθόλου με την ομάδα Νάμα, την Ελένη Σκότη και τον Γιώργο Χατζηνικολάου και το ήθελα χρόνια και γιατί και το έργο αλλά και ο ρόλος είναι εμβληματικά. Είναι τύχη για μια ηθοποιό να παίξει τη Μπλανς, είναι μεγάλη τιμή. Στην αρχή έπαθα ένα μικρό σοκ γιατί είχα συνηθίσει να την ανεβάζουν μεγαλύτερες σε ηλικία, από ότι είναι. “Δεν κατάλαβα”, λέω, “τώρα η Ελένη, γιατί θέλει εμένα;” Συνειδητοποίησα όμως μετά, ότι έχω την ηλικία του ρόλου. Δεν είναι μεγάλη σε ηλικία η Μπλανς. Λέει η ίδια ότι γέρασε αλλά είναι ψυχολογικός ο λόγος, δεν είναι γριά η Μπλανς. Είναι τριάντα ετών, κάτι σαν τη σημερινή τριανταεξάρα, σαραντάρα. Τώρα, όσον αφορά στην προσέγγιση, αποφασίσαμε εξαρχής, να μη δεις μια τσακισμένη πεταλουδίτσα του Νότου, μια ευαίσθητη. Αντιθέτως, ξεκινάμε κρύβοντας όλη την ευαισθησία που έχει. Είναι μια πιο σκληρή βερζιόν της Μπλανς, αυτή που έχουμε δοκιμάσει. Και εγώ το πιστεύω πάρα πολύ ότι ο ουσιαστικά ευαίσθητος άνθρωπος, δε φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Κατά τα άλλα είναι μια ρεαλιστική, κλασσική προσέγγιση, με μεγάλο σεβασμό στο κείμενο.
 
-Πώς ξεχωρίζουμε τους πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους, πώς τους διακρίνεις εσύ;
Ο άνθρωπος που συναισθάνεται εύκολα τον άλλο είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Ο άνθρωπος, ο ευαίσθητος έχει άλλου είδους κεραίες απέναντι στα συναισθήματα των άλλων. Ο ευαίσθητος ο οποίος τα παίρνει όλα πάρα πολύ βαριά και μεμψιμοιρεί  είναι ένας “χειριστικός ευαίθητος” για μένα. Δεν είναι ουσιαστικά ευαίσθητος.
-Την έχουμε χάσει στις μέρες μας την ευαισθησία; Έχουν αλλάξει οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε όλο αυτό που ζούμε;
Δυστυχώς, αντί να στραφούμε στις ανθρώπινες σχέσεις έχουμε ο καθένας κλειστεί στον εαυτό του και το μόνο για το οποίο νοιαζόμαστε είναι τα χρήματα. Έχουμε γίνει περισσότερο εγωκεντρικοί, παρά άτομα που συναισθάνονται το διπλανό τους. Αυτό βλέπω γιατί κυκλοφορώ με τα πόδια, παίρνω λεωφορεία, παίρνω μετρό… ο κόσμος είναι κλειστός. Ο ευαίσθητος άνθρωπος δεν είναι κλειστός. Ίσα ίσα. Πιάνει πράγματα που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται. Αυτό δεν υπάρχει πια στη σημερινή κοινωνία. Ο καθένας είναι για τον εαυτό του, κοιτά την πάρτη του. Ο σώζων εαυτώ σωθήτω.
 
-Πώς καταλήξαμε έτσι;
Από φόβο. Γιατί ο Έλληνας έχασε αυτά που είχε ως δεδομένα. Δηλαδή τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, αυτά ήταν τα δεδομένα του Έλληνα.Δεν ήταν οι ηθικές αξίες, δεν ήταν η πατρίδα, το έθνος, η οικογένεια ή οι σχέσεις. Εγώ πιστεύω ότι τώρα, πρέπει να στραφούμε σε όλα αυτά. Η κρίση, δεν είναι μόνο οικονομική είναι και κρίση αξιών, είναι και κρίση σχέσεων… Και εμείς μένουμε στα λεφτά που δεν έχουμε. Γιατί και που τα είχαμε τι είχε γίνει; Τίποτα.
-Καταλαβαίνω τι λες αλλά δεν πιστεύεις ότι μας ενοχοποιούν με το να μας λένε συνέχεια “εσύ φταις για την κρίση”; Φταίμε μόνο εμείς; Μήπως ρίχνουν το φταίξιμο επάνω μας;
Ίσα ίσα, εγώ πιστεύω ότι δεν είμαστε τόσο ενοχοποιημένοι, λέμε συνέχεια ότι οι άλλοι φταίνε. Διαφωνώ μαζί σου. Διότι εμείς ψηφίζουμε, ποιος ψηφίζει; Εμείς είμαστε αυτοί που πολλές φορές κλέβουμε το κράτος. Εμείς δεν έχουμε μερίδιο ευθύνης; Όλοι έχουμε. Αυτό το παιδικό “φταίει ο άλλος όχι εγώ”, αλήθεια, πρέπει να το αποβάλλουμε κάποια στιγμή ως λαός.
«Όταν θα δούμε τον πόνο μας, θα πενθήσουμε και θα πάμε παρακάτω»
 
-Ο ηθοποιός τι ρόλο παίζει σήμερα μέσα σε όλο αυτό; Ποιεί ήθος; Το καταφέρνει;
Πιστεύω ότι ναι. Η κρίση έχει στρέψει και τους θεατές πιο πολύ να έρθουν στο θέατρο για να ψυχαγωγηθούν και να διασκεδάσουν και ταυτόχρονα η κρίση έχει στρέψει τους ίδιους τους ηθοποιούς να έχουν τεράστια ανάγκη να εκφραστούν. Γι΄αυτό έχουμε και τόσες πολλές θεατρικές ομάδες, πια. Και πάντοτε σε περιόδους κρίσης η τέχνη “ανέβαινε” . Γίνεται πιο σημαντική γιατί …είναι σαν να θέλει κάποιος να εκφραστεί πιο ουσιαστικά για ό, τι του συμβαίνει γύρω του. Η τέχνη αν δεν είναι συνυφασμένη με το τι συμβαίνει στη ζωή και στην εκάστοτε πραγματικότητα της χώρας της, τότε είναι αυνανισμός.
-Το έργο στο οποίο πρωταγωνιστείς, το “Λεωφορείον ο πόθος” μας μιλά για αυτό που ζούμε στο σήμερα; Η ηρωίδα που υποδύεσαι είναι το «διαφορετικό» που όλοι θέλουν να διώξουν…
Είναι ένα έργο τόσο διαχρονικό… Μιλάει για το διαφορετικό που αποβάλλεται από την κοινωνία, πολλοί άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικοί και αποβάλλονται, σήμερα. Οι πρόσφυγες ας πούμε. Είναι πολύ σύγχρονο το θέμα. Η Μπλανς, η πρωταγωνίστρια του έργου, ερχόμενη σε μια οικογένεια που περιμένει τη γέννηση ενός μωρού φέρει μαζί της ένα θανατερό παρελθόν. Είναι σαν να εισβάλλει ο θάνατος, μέσα στη ζωή. Η Μπλανς είναι το παρεθλόν. Και το παλιό θέλουμε συνήθως, να το αποτινάξουμε. Δεν μπορείς να αποτινάξεις όμως το παλιό, μπορείς να το αποχαιρετίσεις. Και αυτό είναι κάτι πολύ σύγχρονο αυτή τη στιγμή. Θέλουμε να αποτινάξουμε τις ρίζες μας και δε γίνεται αυτό. Από τη γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα, τα πάντα. Όταν ακούω ότι θέλουν να κόψουμε ας πούμε τις παρελάσεις, τα θρησκευτικά εγώ τρομάζω. Δε λέω να είμαστε παρελθοντολάγνοι αλλά δεν μπορούμε να τα κόβουμε όλα μαχαίρι. Έχουμε ένα παρελθόν, ως λαός.
-Έχεις νιώσει εσύ ξένη σαν την ηρωίδα που υποδύεσαι; Έχεις νιώσει να σε κοιτούν σαν να είσαι η “τρελή”, η διαφορετική;
Ένας άνθρωπος που μπορεί να μην ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα, απλά επειδή βρέθηκε σε συγκεκριμένο χώρο, με συγκεκριμένους ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να τον καταλάβουν, να τον κατανοήσουν, να τον συναισθανθούν και βέβαια, είναι πιθανόν να αποβληθεί. Να αποκαλεστεί “ο τρελός”. Ο καθένας μας μπορεί να το πάθει αυτό.
-Έχεις εσύ αποβάλλει κάποιον άδικα, επειδή τον θεώρησες “στοιχείο ξένο”;
Μα και βέβαια. Να σου φέρω ένα παράδειγμα. Βλέπεις ένα πρεζάκι , αμέσως δεν ταράζεσαι και θες να φύγει; Πίνεις τον καφέ σου με έναν φίλο και έρχεται ένας ταξικομανής, σε άσχημη κατάσταση. Σου λέει “δώσε” και θεωρείς πως σου χαλάει την όμορφη στιγμή. Δε θες να φύγει; Δε θυμώνεις; Γιατί; Γιατί, εκείνη την ώρα, σου φέρνει τη δυστυχία του μπροστά σου, τον πόνο του όλο. Ο πόνος του συντονίζεται με κάποιον δικό σου πόνο και δεν τον αντέχεις. Όλοι το έχουμε κάνει. Και θα το ξανακάνουμε αν δεν κατανοήσουμε τι κοινό έχει ο άλλος απέναντί μας, ο διαφορετικός, με εμάς. Θα τον διώξουμε.
-Η ενσυναίσθηση είναι μάλλον η λύση;
Μόνο. Και είναι η λύση και για εμάς. Όταν θα δούμε τον πόνο του άλλου θα δούμε και το δικό μας πόνο.
-Έχω την αίσθηση ότι ζούμε σε μια κοινωνία που δεν αντέχει τον πόνο. Τρέχουμε να πάρουμε χάπια επειδή πονάμε, αναζητάμε συνέχεια την ευεξία, τρέχουμε αμέσως να σβήσουμε τον πόνο.
Όταν πονάς πολύ, φοβάσαι ότι θα πάθεις κάτι. Και λες «προτιμώ να μην πονάω ας το μονώσω αυτό το συναίσθημα». Ας πάρω χάπια, ας πιω αλκοόλ… Να πάρω ναρκωτικά, να κάνω έναν μπάφο, να ναρκώσω τον πόνο. Και τώρα, με όλα αυτά που έχουν γίνει στη χώρα μας, ο πόνος αρχίζει και “ανεβαίνει”. Στην αρχή ήμασταν στο θυμό. Ο θυμός είναι πιο πάνω από τον πόνο, θα περάσει, θα φύγει. Και τότε είναι που θα δούμε τον πόνο. Όταν θα δούμε τον πόνο μας, θα πενθήσουμε και θα πάμε παρακάτω. Αυτό θα γίνει, κάποια στιγμή. Αλλά θέλει χρόνο.
 
«Εγώ είμαι πιο πολύ υπέρ της μάχης, παρά υπέρ της ευτυχίας»
 
-Η Μπλανς σαν ρόλος είναι σνομπ, η τέχνη είναι σνομπ; Μήπως καμιά φορά περιμένει-ναρκισσιστικά- αντί να καταλάβει αυτή τον κόσμο να την καταλάβει εκείνος;
Η τέχνη για μένα δεν πρέπει να είναι δουλοπρεπής αλλά ούτε και ναρκισσιστική. Πρέπει να είναι κάπου στη μέση. Δεν πρέπει και εμείς να είμαστε δουλοπρεπείς απέναντι στο κοινό ούτε όμως θα πρέπει να είμαστε νάρκισσοι και να λέμε “δεν με καταλαβαίνετε”. Την τέχνη την κάνουμε για το κοινό. Για να ανέβουμε και εμείς και αυτοί επίπεδα. Όχι για να αποτελούμε εμείς κάτι ξεχωριστό, δεν είναι τέχνη αυτό. Η τέχνη έχει να κάνει με τον άνθρωπο, πρέπει να είναι απλή και ουσιώδης.
-Όταν είσαι πάνω στη σκηνή και παίζεις, βλέπεις τους θεατές σαν σύνολο ή και σαν μονάδες; Μπορεί ένα βλέμμα να σε επηρεάσει; Μπορεί να είναι κάτω, ένας γνωστός , ένας φίλος σου και να σε αποσπάσει;
Εξαρτάται από το είδος της σκηνής, πόσο κοντά είσαι με τους θεατές και τι φωτισμός υπάρχει. Γιατί, πολλές φορές, με το φωτισμό, δε βλέπεις κανέναν, βλέπεις ένα σύνολο. Όταν είσαι πάνω στη σκηνή οι κεραίες σου ανοίγουν πάρα πολύ και μπορείς να νιώσεις, ποιος βαριέται (γέλια)… Εγώ γενικά ακόμα και αν με επηρεάσει ο ένας, είτε γιατί κοίταξε το κινητό του είτε για όποιο άλλο λόγο, προσπαθώ να μη δώσω καμία σημασία. Δε θέλω λόγω του ενός να χάσουν οι άλλοι διακόσιοι τη συγκέντρωσή τους, στην παράσταση… Ξαφνικά, να γίνει πρωταγωνιστής ένας θεατής. Η παράσταση είναι πρωταγωνιστής.
-H Mπλανς στο έργο μάχεται τη μοίρα της. Η αδερφή της, η Στέλλα, δέχεται πιο σιωπηρά τα γεγονότα. Ποιος είναι τελικά πιο ευτυχισμένος; Εκείνος που μάχεται τη μοίρα του ή εκείνος που την αποδέχεται;
Κοίτα να δεις, εγώ νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι ζωντανός όταν μάχεται. Δεν μπορώ να πω όμως, ότι θα είναι και ευτυχισμένος. Ο μαχητής δεν είναι κατά ανάγκη ευτυχισμένος. Εγώ είμαι πιο πολύ υπέρ της μάχης, παρά υπέρ της ευτυχίας.Πολλοί πιστεύουν ότι η ζωή είναι εύκολη. Δεν είναι. Έχει ματαιώσεις έχει θλίψη, έχει πόνο, έχει θάνατο. Επομένως, ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ο άνθρωπος είναι να μάχεται. Και η ουσιαστική μάχη του ανθρώπου κατ ‘εμέ είναι να ζήσει καλά πριν πεθάνει. Γιατί όλοι οδεύουμε σε έναν θάνατο. Το ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε. 
-Ο μεγαλύτερός σου φόβος πάνω στη σκηνή ποιος είναι;
Να μη χτυπήσω! Τίποτε άλλο.
-Στη ζωή;
-Επίσης! (Γελάει) Το μόνο πράγμα που φοβάμαι είναι να μην έχω την υγεία μου.
 
«Εάν με απατήσουν, προτιμώ να μην μου το πουν.»
 
-Το λεωφορείον ο πόθος θεωρείται ένα έργο σπουδή στις ανθρώπινες σχέσεις… Τι έμαθες για τις σχέσεις από τη Μπλανς που ενδεχομένως να μην το είχες σκεφτεί ποτέ; 
Αυτό που συμβαίνει στη Μπλανς, που πηγαίνει με τον κουνιάδο της είναι ο λόγος για τον οποίο ουσιαστικά αποτρελαίνεται. Διότι στο κεφάλι της, στο ασυνείδητο, όταν πας με τον άνδρα της αδερφής σου συμβαίνει αιμομειξία. Το να έχεις “μπει” στο ίδιο κρεβάτι με την αδερφή σου είναι ένας πολύ ισχυρός λόγος, για να τρελαθείς..
-Τι πιστεύεις για την απιστία;
Αν απιστήσει κάποιος, καλά θα κάνει μετά να αναλογιστεί γιατί το έκανε και να μην το πει… Εκτός και αν θέλει να χωρίσει. Γιατί είναι λόγος χωρισμού, για μένα. Εάν με απατήσουν, προτιμώ να μη μου το πουν. Γιατί αν μου το πουν είναι σαν να μου λένε χωρίζουμε. Το να απιστήσεις σημαίνει ότι δεν είσαι ευχαριστημένος με κάτι. Ή έχεις θυμό με κάτι. Με τον σύντροφό σου. Ή το κάνεις γιατί ερωτεύτηκες. Αν έχεις ερωτευτεί και απιστείς, πες το να χωρίσουμε. Εγώ θεωρώ ότι και η ειλικρίνεια, δεν είναι πάντα ανάγκη να υπάρχει εκατό τοις εκατό. Γιατί η αλήθεια μπορεί να μη θέλει πάντα να ακουστεί. Και ο άλλος μπορεί να μην αντέχει να την ακούσει. Άπαξ και μου πεις την αλήθεια και ξέρεις ότι δεν μπορώ να το αντέξω, ε τότε, θα υποστούμε και τις συνέπειες της αλήθειας.
-Υποδύεσαι έναν πολύ γοητευτικό χαρακτήρα… Τι είναι για σένα η γοητεία; Τι σε γοητεύει στους ανθρώπους;
Με γοητεύει πολύ το χιούμορ και με γοητεύουν οι άνθρωποι που δεν παίρνουν τα πράγματα ως δεδομένα. Που δε ζουν με κλισέ, με σταθερά πράγματα. Που πάντοτε ψάχνουν την ίδια τους τη φύση, τον ιδιο τους τον εαυτό. Που δεν έχουν στεγανά, δεν έχουν σιγουράκια στη ζωή. Βαριέμαι τους ανθρώπους που τα βάζουν όλα σε κουτάκια και λένε “έτσι είναι μη μου το αλλάξεις”. 
-Ποιο είναι το μειονέκτημα που δεν αντέχεις στους ανθρώπους;
Δεν μπορώ τον παραλογισμό.
 Αν δεν είσαι καλός άνθρωπος  φαίνεται πάνω στη σκηνή
-Στο θέατρο παίζουν ρόλο οι δημόσιες σχέσεις για να έχεις δουλειά;
Στο θέατρο ένα πράγμα θα σε κάνει να έχεις δουλειά. Η ίδια σου η δουλειά. Η ίδια σου η δουλειά καθορίζει τι ηθοποιός είσαι. Το ήθος σου, η ιδιοσυγκρασία σου, το ταλέντο σου βγαίνει πάνω στη σκηνή. Αν αυτό φαίνεται, δεν έχεις ανάγκη τίποτε άλλο. Είναι μια τέχνη που έχει τεράστια έκθεση. Αν είσαι καλός ηθοποιός φαίνεται. Αν δεν είσαι και καλός άνθρωπος και πάλι φαίνεται πάνω στη σκηνή, από τον τρόπο που θα παίξεις με το συνάδελφο.
-Τι είναι το ταλέντο;
Το ταλέντο είναι κάτι που φέρεις σαν προσωπικότητα. Γιατί εμείς οι ίδιοι εκτιθέμεθα. Ο εαυτός μας, η φωνή μας, το πρόσωπό μας δε θα αλλάξει, είναι τα εκφραστικά μας μέσα. Από εκεί και πέρα, μόνο ταλέντο δεν αρκεί. Θέλει πάρα πολύ δουλειά η υποκριτική.
-Το πραγματικό ταλέντο χάνεται;
Ποτέ. Υπάρχουν όμως ταλέντα που δεν άντεξαν στο χώρο. Δεν είχαν το στομάχι.
-Τι δεν άντεξαν;
Τον ανταγωνισμό, την έκθεση. Όλα αυτά δεν τα αντέχουν όλοι οι άνθρωποι. Υπάρχουν μεγάλα ταλέντα που απλά έφυγαν. Είναι σκληρή δουλειά, θέλει πειθαρχεία, στερήσεις. Δε μπορούν όλοι, ταλαντούχοι ή μη…
-Εσύ τι έχεις στερηθεί;
Πάρα πολλά. Από το να μη φάω Χριστούγεννα με την οικογένειά μου, μέχρι το να μη μπορώ να βαφτίσω τον ανηψιό μου. Πολλά. Επίσης, δεν έχω το δικαίωμα να αρρωστήσω! Θα παίξω άρρωστη! (γελά)
-Στην τύχη πιστεύεις;
Αν πιστεύω λέει; Πάρα πολύ. Εγώ είμαι μια από τις πιο τυχερές. Διότι είχα την τύχη να έχω δάσκαλο τον Βαγγέλη τον Θεοδωρόπουλο στη σχολή, να έχει το θέατρο του Νέου Κόσμου και να με πάρει και να με βάλει πρωταγωνίστρια, στα εικοσι πέντε μου. Αυτό είναι τύχη.
-Και η αποτυχία τι είναι για σένα;
Για την αποτυχία, έχω να πω ότι είναι πιο εύκολη από την επιτυχία. Γιατί το να αποτύχεις το περιμένεις το να επιτύχεις δεν το περιμένεις! (γελά) …Είναι βάρος η επιτυχία.Είναι πάρα πολύ βαρύ το να πετύχεις. Θέλει πάρα πολύ κλάμα… να κλάψεις που πέτυχες.
«Αν μείνω έγκυος τα παρατάω όλα»
-Ποιο λεωφορείο έχεις χάσει εσύ στη ζωή σου και το έχεις μετανιώσει;
Δεν αισθάνομαι ότι έχω χάσει κάποιο λεωφορείο, ρε Γιώργο… Δηλαδή, έχω μπει σε πολλά λεωφορεία και έχω κατέβει κάποιες στάσεις νωρίτερα. Λεωφορείο το πάθος, θα έλεγα.
-Γιατί κατέβηκες από αυτό το λεωφορείο του πάθους;
Γιατί το πάθος είναι τρομακτικό. Είναι ακραίο, είναι απόλυτο. Είναι επικίνδυνο το πάθος, γενικά ότι είναι ακραίο είναι επικίνδυνο. Στο έργο, λέει η Μπλανς “το αντίθετο του θανάτου είναι ο πόθος”. Έλα ντε που και το πάθος και ο θάνατος είναι απόλυτα. Είναι και τα δυο ακραία.
-Για ποιον ανεκλήρωτο πόθο θα έπαιρνες το λεωφορείο και θα τα παρατούσες όλα;
Έχω κάτι το ανεκπλήρωτο. Δεν έχω κάνει ακόμα παιδιά. Αν μείνω έγκυος τα παρατάω όλα, τουλάχιστον, για κάποια χρόνια…
-Θα ήθελες να κάνεις οικογένεια, λοιπόν.
Ναι, αυτός είναι ένας πόθος ανεκπλήρωτος. Γιατί είμαι γυναίκα και για η γυναίκα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ση γυναικεία φύση χτυπά κάποια στιγμή το καμπανάκι. Θα ήθελα να ακολουθήσω τη φύση μου και η φύση μού επιτάσσει να κάνω παιδιά. Οι γυναίκες είναι για να κάνουν παιδιά. Δεν είναι… για να είναι καριερίστες.
-Δε θα σου έλειπε το θέατρο;
Μπορώ να σκηνοθετήσω εάν θέλω.
-Έχεις φανταστεί ποτέ τη ζωή σου πώς θα ήταν αν δεν ήσουν ηθοποιός;
Όχι…Mπορώ να με φανταστώ νηπιαγωγό, γιατί μου αρέσουν πολύ τα παιδιά. Μπορώ να με φανταστώ ξεναγό ή διερμηνέα, γιατί μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες και μαγείρισσα. Παρόλα αυτά, θα μου έλειπε το θέατρο. Θα μου έλειπε γιατί με συγκινεί πάρα πολύ να μπορώ να κάνω τους ανθρώπους να βιώνουν πράγματα που στην καθημερινότητά τους μπορεί να μη τα βίωναν, μέσα από την παράσταση να τους αγγίζω την ψυχή.
-Αν λόγω συγκυριών δεν έβρισκες δουλειά που να ταιριάζει με τα δικά σου αισθητικά κριτήρια, θα προτιμούσες να δουλεύεις σε ένα καφέ, λόγου χάρη ή σε μια φθηνή επιθεώρηση για να μη σου λείπει το θέατρο;
Αν ήταν να μου λείπει το θέατρο, θα προτιμούσα να κάνω θέατρο σε τοξικομανείς, σε φυλακισμένους, σε παιδιά με ειδικές ανάγκες, σε παιδικά εργαστήρια. Μπορείς πάντα να χρησιμοποιήσεις την τέχνη, ακόμα και αν δεν πρωταγωνιστείς ή δε θες να κάνεις κάποια έκπτωση, για να βοηθήσεις πάρα πολύ κόσμο. Και έτσι, δε θα σου λείπει.
-Πώς σου φάνηκε αυτή η συνέντευξη ;
Μου άρεσε γιατί κάναμε μια ωραία, ουσιαστική κουβέντα. Για πολλά πράγματα, με αφορμή το έργο.
-Να πούμε και δυο λόγια για την ταινία “Έτερος Εγώ” που πρωταγωνιστείς;
Αστυνομικό θρίλερ. Είναι μια παραγωγή που για μένα είναι εκτός της ελληνικής πραγματικότητας. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας έχει κάνει ταινία με πολύ υψηλές προδιαγραφές, προδιαγραφές εξωτερικού. Και είναι ένα είδος που δεν το έχουμε ξαναδεί, αστυνομικό θρίλερ αλλά και ευαίσθητο αστυνομικό θρίλερ παράλληλα.
Η Κόρα Καρβούνη υποδύεται την Μπλανς στην παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος», στο Σύγχρονο Θέατρο

Translate

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: